Όταν το χρώμα ξεχύνεται από την ψηφιακή και τρυπώνει παντού.
Σαν τους δικούς σου ψίθυρους..
υ.γ. η φωτό από τα κεράσια που έκρυψα σήμερα το πρωί στο ψυγείο μου..
πεφωτισμένος
6 hours ago
Friday, May 22, 2009
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
10 comments:
Πω πω κοίτα που μου άνοιξες την όρεξη τώρα :)))
Υπέροχα τα κεράσια όπως οι ψίθυροι από φωνή αγαπημένη!!
Καλό σ/κ φεγγαρένια μου
Γράφεις υπέροχα!
Κια η φωτό...
φοβερή η ηδονή της ...όρασης όταν το αντικείμενο είναι αισθησιακά κόκκινο και σκορπικά θελκτικό!
Τέλεια... αν είναι δική σου... είναι υπέροχο το πάντρεμα της εσωτερικής με την εξωτερική ματιά ...
Εξελίζεσαι επικύνδινα...
μμμ...απολαυστικότατη!
έχω συνδέσει το κόκκινο με τις φράουλες,τα κεράσια πάντα τα συνδέω με πιο άλικο,πιο σκουρο,πιο βαθύ...αυτό που λέμε κερασοκκόκινο! =P
Επιτέλους με κατάλληλη διάθεση και ανάλογη μουσική, διάβασα. Διάβασα για γαστρονομικές εκμεταλλεύσεις. Διάβασα τις αγκαλιές. Διάβασα το παρελθόν που δε σβήνει. Διάβασα τα τρυφερά αγγίγματα. Είδα κεράσια στο κόκκινο, να ρίχνουν χαμόγελα μέσα από την γυαλάδα τους.
Θα τα ξαναπεράσω κι άλλες φορές. Είναι που θέλω να ξαναδώ πάλι εκείνο το κόκκινο που μου χαμογελάει παιχνιδιάρικα.
κόκκινα κεράσια σε κόκκινα χείλη, θέε μου τι πειρασμός!
Καλό σου απόγεμα
Εγώ έφαγα πριν μισή ώρα!!!
Τα φρούτα του καλοκαιριού,φεγγαρένια μου,άλλη γλύκα έχουν!ε;...:))
σκετο ποιημα η φωτο!
Σκοπός φωτογραφίας επετελέσθη! Τα λιμπιστίκαμε τ -αλλόίμονο ψηφιακά- τα κόκκινα κεράσια!
Post a Comment