επεράσαμε όμορφα..όμορφα..όμορφαααα...

34 αυτοκίνητα..
Συνάντηση στο δέλτα του Αξιού.
-Φύγαμε;
-Πάμε!

Πρώτη στάση..στις μυδοκαλλιέργειες της Χαλάστρας.

Τα σπιτάκια των μυδοκαλλιεργητών.

Το δέλτα του Αξιού..στημένα τα τηλεσκόπια, πουλιά που σπανίζουν, κοπάδια από βουβάλια(μμ το γάλα τους)..

34 αυτοκίνητα είπα;

34 λοιπόν που ακολουθούσαν μία αγαπημένη ''Καλημέρα'' και 80 ψυχές

να ψάχνουν μέσα από τα τηλεσκόπια την φύση που χάνεται.

Την φύση που το λογικό θα ήταν να είμαστε μέσα της, να τη ζούμε και όχι να την παρατηρούμε ή να την φωτογραφίζουμε ως φαινόμενο που σπανίζει.

Καν ναι είδαμε πουλιά, πάρα πολλά πουλιά.

Τις φωτογραφίες από τον στρειδοφάγο, και από τα φλαμίνγκος τις βρήκα στο google, γιατί πως να τραβήξει η ψηφιακή αυτό που έβλεπε το μάτι μέσα από το τηλεσκόπιο;

Τα φλαμίνγκος, ολόκληρο κοπάδι, ήταν μία παραμυθένια πραγματικότητα, λίγο έξω από την Θεσσαλονίκη, σχεδόν δίπλα μας.. απίστευτο;

Όταν γεννιούνται λέει έχουν χρωματισμό σε λευκό γκρι, το ροζ το αποκτούν μεγαλώνοντας και τρώγοντας ένα είδος γαρίδας..

Να είσαι καλά Αναστασία που μας ενώνεις με την ''Καλημέρα'' σου.

Σ ευχαριστούμε Σάββα γιά την υπέροχη ξενάγηση..

είπαμε τώρα στον Όλυμπο ε; :)))

Την αγάπη μου με όλους όσους τσουγκρίσαμε τα ποτήρια (ναι γεμίσαμε μία ολόκληρη ταβέρνα),

κι ακόμη περισσότερη αγάπη στον Μιχάλη και την Ντίνα γιά το φιλόξενο καφεδάκι στο σπίτι τους..παιδιά είστε καλλιτέχνες και στα χέρια και την ψυχή!

περισσότερες λεπτομέρειες εδώ κάντε υπομονή θα έχει ανταπόκριση εντός των ημερών..

http://kalimera958fm.blogspot.com/

γιά το Κορίτσι της Βροχής

Σωπαίνουν τώρα οι ώρες, ξαφνιάζει η οργή
Χαμένα μες τις μπόρες το τέλος κι η αρχή

Τι μου ζητάς, τα μάτια μου γιατί τυραννάς και δε μιλάς
Κι η ερημιά μου απλώνει ξανά
Ποτάμι που κυλά, τη θάλασσα ζητά, παγώνει πριν με ρίξει στα βαθιά…
Σημάδια που αρχίζουν σε γιορτινές παρέες
Κι απ' όσα μεγαλώνουμε φαντάζουνε κεραίες
Με δένουνε ξανά και βάζουν στα όνειρα μου φωτιά
Εκεί βαθιά κι η ερημιά μου απλώνει ξανά
Ποτάμι που κυλά τη θάλασσα ζητά
Παγώνει πριν με ρίξει στα βαθιά

Τι μου ζητάς, τα μάτια μου γιατί τυραννάς και δε μιλάς
Κι η ερημιά μου απλώνει ξανά
Ποτάμι που κυλά, τη θάλασσα ζητά
Παγώνει πριν με ρίξει στα βαθιά…

Τι μου ζητάς, τα μάτια μου γιατί τυραννάς και δε μιλάς
Κι η ερημιά μου απλώνει ξανά
Ποτάμι που κυλά, τη θάλασσα ζητά
Παγώνει πριν με ρίξει στα βαθιά…

το κορίτσι της βροχής είναι εδώ

http://enigma-omnia.blogspot.com/2008/03/blog-post_27.html

σ ευχαριστώ με τους ίδιους στίχους

επειδή ξέρω τι σημαίνουν γιά σένα

άλλωστε είναι μέρες

που ήθελα να το κάνω αυτό

κριτική

Σ αυτό τον πλανήτη οι μισοί έχουν έρθει
γιά να προσφέρουν,
και οι άλλοι μισοί
γιά να κρίνουν
εάν το μέγεθος της προσφοράς
είναι επαρκές..

κουβεντούλα

Aυτό που πληγώνει τελικά δεν είναι

''το τι λέμε, αλλά το πώς το λέμε''.

Ή μήπως

πληγώνει αυτό που Δεν λέμε;

άνεμος

Kι έπειτα φύσηξε ένας άνεμος. Κι ο Μάρτης ανάσανε βαριά σα να 'ταν η τελευταία.

Έσκισα την φλούδα ενός πορτοκαλιού, έφτασα με τη γλώσσα ως το υγρό μεδούλι. 6 το απόγευμα κι ο ήλιος ακόμη παραφυλάει την δύση του. Μεγάλωσαν οι μέρες μου γιά άλλη μία φορά.
Συρικνώθηκα εγώ. Εξατμίστηκα. Ο ουρανός γεμίζει μαύρα σύννεφα που προμηνύουν βροχή. Μιά βροχή που ξεχάστηκε, χάθηκε πίσω από εκείνο το μελανί βουνό.

Χάνεται κι η αγάπη. Και το πολύτιμο του έρωτα. Τα χρόνια λένε αυτοί. Οι συνθήκες λέω εγώ.

Κι είμαστε κι εμείς οι άνθρωποι που μέρα με τη μέρα νοιώθουμε τόσο διαφορετικοί!

φιλί

Θα ήθελα να ήμουν

το μισό ενός φιλιού

την Άνοιξη..

only time-enya

Δεν θα το έλεγα πως με εκφράζει απόλυτα.
Το ακούω όμως πολύ συχνά..
Από τον Σεπτέμβρη ..
Κάθε Τρίτη 18.30 με 21.00 και κάθε φορά μου προκαλεί το ίδιο συναίσθημα, έναν χείμμαρο σκέψεων που πρέπει να μεταφέρω στα χαρτιά μου.
Τις λατρεύω αυτές τις Τρίτες..