Τις σχέσεις πρέπει να τις αφήνει κανείς να ωριμάζουν, πολλές φορές λέμε ''φτάνει'', ''μέχρι εδώ'' αλλά δεν είναι παρά μια ακόμη δοκιμασία. Ο καθαρός απολογισμός γίνεται στο τέλος και το τέλος δεν το γνωρίζει κανείς. Άρα όσο ζούμε, τα πάντα είναι σε εξέλιξη.
Παλιότερα, ακολουθούσα δεκάλεπτες διαδρομές, που τις έκανα καθημερινά. Είχα μάθει κάθε επιχειρηματία και κάθε υπάλληλο. Λάτρευα την ευγένεια, με εξέπλησαν είτε αρνητικά είτε θετικά οι συμπεριφορές των ανθρώπων. Την αγάπη και σαν πράξη και σαν έννοια την έβρισκα μόνο στα ζευγάρια ή στους ερωτευμένους. Τώρα απλά δεν τη βλέπω, σε αυτούς που καθαρά μισούν. Το μίσος στερείται ευθύνης.
Οκτώβρης με τη βαλίτσα στο χέρι. Τα φρούτα του φθινοπώρου, ακτινίδια κι αχλάδια. Οι λωτοί στη πιατέλα ωριμάζουν. Τα μήλα πια, δεν τα θέλω καθόλου. Η έπαρση με πνίγει. Η δηθενιά, το φαίνεσθαι. Δεν κοιμάμαι καλά τα βράδια όταν οι αγαπημένοι μου είναι μακριά. Τα γόνατα μου δεν βολεύονται στην ισιάδα του κρεββατιού. Μιλάω με τον εαυτό μου τις δύσκολες ώρες της νύχτας. Σκέφτομαι στιγμές, από αυτές προτιμώ τις πιο πρόσφατες, οι παλιότερες δεν βοηθούν.
Κλείνω το ένα μάτι κι αφήνω ανοιχτό μόνο το δεξί. Κάθομαι στο αυτοκίνητο στη θέση του συνοδηγού. Κοιτάζω έξω, ο κόσμος δεν είναι τόσο θολός όσο εχθές κι αυτό με κάνει να ελπίζω έξη μήνες μετά. Μπορεί μερικές φορές οι γιατροί να κουβαλούν την λευκότητα του πουκαμίσου που φοράνε; Ακούγεται τραγικό, αλλά δεν εμπιστεύομαι κανέναν.
Στο ραδιόφωνο άκουγα το ''goodbye my friend goodbye my love'' και σκέφτομαι πως κουράστηκα με τόσους αποχαιρετισμούς. Θα ήθελα να χωράμε όλοι, πιο απαλά και πιο τρυφερά, ο ένας μέσα στον άλλον. Νιώθω τα νήματα μα δεν νιώθω την επαφή. Κι αυτό είναι μια συνεχής, αιώνια, βαθιά θλίψη!
..μετά από στιγμές χαράς, και μάλιστα μετά από ημέρα γιορτής όπου έπαιρναν κι έδιναν οι ευχές και τα χρόνια πολλά, να βρεθώ στο νοσοκομείο, μην τρομάξετε, δεν ήταν για πολύ σοβαρό λόγο αυτή τη φορά. Έτσι, αφού την Τετάρτη συνάντησα την παρέα μου, κι αφού η ξαδέρφη μου έφερε μια ολόκληρη τούρτα και σβήσαμε τα κεράκια μαζί με μια φίλη που έχουμε γενέθλια με μια μέρα διαφορά (και δύο χρόνια αλλά αυτό δεν έχει και τόση σημασία, κεραστήκαμε πολύ και γελάσαμε πολύ, όλα έδειχναν μια χαρά.
Εκτός, από ένα μικρό βάρος που είχα στα βλέφαρα, κι αυτό κάποιες στιγμές και όχι όλες τις ώρες, και την αίσθηση ότι έχω άμμο μέσα στα μάτια μου που ήταν και δεν ήταν και μάλιστα προβληματιζόμουν αν ήταν της φαντασίας μου, την Παρασκευή το πρωί ξύπνησα χωρίς υπερβολή με το δεξί πάνω βλέφαρο τούμπανο, τόσο που ο καλός μου μου είπε ''να πάμε στα επείγοντα του νοσοκομείου που εφημέρευε, ευτυχώς πέντε λεπτά από το σπίτι μου.
Με είδε λοιπόν ένας νεαρός γιατρός, μου εξήγησε και σχηματικά δείχνοντας μου ένα σκίτσο που απεικόνιζε ένα βλέφαρο και μου είπε πως το κόκκινο εξάνθημα είναι χαλάζιο, το οποίο προκλήθηκε από βλεφαρίτιδα, κι η βλεφαρίτιδα από ξηροφθαλμία, που σημαίνει πως το μάτι μου έχει αυτό το υγρό που το λέμε δάκρυ αλλά είναι σκέτο νεράκι, δεν περιέχει αυτό το πολύτιμο λιπαντικό που θα έπρεπε να περιέχει.
Έτσι, αυτή τη στιγμή σας βλέπω με 1 + 1/2 μάτι, κάποιες στιγμές όμως το νιώθω πιο ανάλαφρο και κάποιες άλλες πιο βαρύ και πονεμένο. Δημιούργησα και μια νέα ρουτίνα, πρωί βράδυ σαπούνισμα τα βλέφαρα με τζελ blephacare, λίγο μετά επίσης πρωί και βράδυ αλοιφή εντός του δεξιού ματιού που έχει το χαλάζιο gentadex (για δέκα μέρες) και στις 12, 3, 6 και 9 το βράδυ από μια σταγόνα στο κάθε μάτι H eye drops σταγόνες για την ενίσχυση του υγρού των ματιών με υαλουρονικό.
Το όφελος, όταν συμβαίνουν τέτοια πράγματα είναι ότι ξαφνικά, για κάποιο μυστήριο λόγο εξαφανίζονται και το άγχος και το στρες.
Ο καθένας μας νομίζω, έχει τα δικά του πατήματα, τα δικά του βοτσαλάκια που τα αφήνει στο διάβα του για να βρει τα σημάδια του όταν χρειαστεί να γυρίσει πίσω. Περπατάμε, περπατάμε, ανακαλύπτουμε δεν ξέρω κι εγώ τί και μετά χανόμαστε, μοιραία παίρνουμε το δρόμο της επιστροφής για να βρούμε ξανά την ψυχή μας. Έτσι, τρία βήματα μπροστά, δυό πίσω, περνούν οι μέρες άλλοτε με ζέστη και λιακάδα σαν χάδι στην καρδιά κι άλλοτε με κρύο και συννεφιά, πρόκληση προς ενδοσκόπηση, ένα ατέλειωτο κι οδυνηρό ταξίδι στα βάθη της ψυχής. Κανείς δεν αμφισβητεί τις δυσκολίες αλλά και την ομορφιά της ζωής. Την γοητεία της στιγμής που μαγεύει κι ενώ πολλές φορές ''το πρέπει'' σε καλεί, δεν θέλεις να σπάσεις τον μαγικό κωδικό της. Καθένας μας έχει ''τα αγαπημένα του, τα παιχνίδια του''. Από αυτά γραπώνεται και μ'αυτά καταπιάνεται για να νοστιμέψει την πεζή καθημερινότητα του. Με αισιοδοξία κι ελπίδα γιατί πώς αλλιώς, πολλές φορές περιμένοντας αυτό το ''κάτι'', αυτό το σπάνιο και πολύτιμο. Ανεξερεύνητο ακόμη, ωστόσο υπάρχει ένα αμυδρό του αποτύπωμα, εκεί στο τέλος του ορίζοντα που όταν ο ήλιος πάει να κοιμηθεί, τα χρώματα του πάθους αναζητούν πρωταγωνιστικό ρόλο.
*τα πανάκια, η καρδούλα, από την προσωπική μου συλλογή
το ασπροκέντι, από την προίκα της γιαγιάς μου, με το μονόγραμμα της
Έφυγες κι εσύ, δεν πρόλαβες το χειμώνα, έφυγες σαν φύλλο φθινοπωρινό που το έριξε από το δέντρο ο άνεμος και το παρέσυρε η βροχή. Κάπ...
