Sunday, November 22, 2026

μετριότητα


 

Αν τυχόν,  σε κάθε γωνιά της πόλης,  υπήρχαν υπαίθριοι πωλητές λουλουδιών,  θα αγόραζα κάθε μέρα  και κάθε στιγμή και πρωί κι απόγευμα και βράδυ,   μοσχομυριστά μπουκέτα για να φτιάχνω τη διάθεση μου όποια κι αν ήταν αυτή,  είτε χαρούμενη,  είτε λυπημένη,  είτε αδιάφορη.  Θα ήταν μια ευκαιρία να αποκτήσει ένα είδος πολυτέλειας η μετριότητα.

 

Saturday, November 21, 2026

σκοτεινή σκάλα


 

Υπάρχουν κι οι μέρες,  οι καταστάσεις,  οι άνθρωποι,  που είναι έτσι.  Μια σκοτεινή σκάλα που δεν ξέρεις αν την ανεβαίνεις ή αν την κατεβαίνεις.  Επίσης,  δεν ξέρεις τί θα βρεις στην κορυφή,  αν υπάρχει κορυφή,  όπως και το αν θα έχεις τις αντοχές να ανέβεις ή ακόμη και να κατέβεις.  Διότι δεν είναι κάθε ανήφορος εξέλιξη.  Εξέλιξη μπορεί να είναι ακόμη και το φύγεις από εκεί που επέλεξες.  Να αποφασίσεις το αν θέλεις να μπεις στη διαδικασία να ανέβεις ή να κατέβεις,  ενώ μπορείς,  αυτό κι αν  είναι επιλογή.  

Κι όπως πολύ σοφά προσθέτει το AI : 

Δεν είναι απαραίτητο να καταλάβεις πού οδηγεί μια σκάλα για να αποφασίσεις αν θέλεις να την ανεβαίνεις,  αρκεί να καταλάβεις πώς αισθάνεσαι όσο βρίσκεσαι πάνω της.   

Δεν χρωστάμε σε κάθε διαδρομή την επιμονή μας.  Το ότι ξεκινήσαμε κάτι,  επενδύσαμε χρόνο,  συναίσθημα και προσδοκίες,  δεν σημαίνει ότι οφείλουμε να φτάσουμε μέχρι το τέλος.

Και ίσως η μεγαλύτερη ελευθερία να μην είναι  να βρίσκεις πάντα τη δύναμη να συνεχίζεις,  αλλά να μπορείς να σταματάς χωρίς να αισθάνεσαι ότι απέτυχες.  Να μην εκλαμβάνεις κάθε αποχώρηση ως ήττα και κάθε παραμονή ως δύναμη.  Γιατί υπάρχουν φορές που η γενναιότητα βρίσκεται στο να συνεχίζεις κι άλλες φορές στο να μη συνεχίσεις.

Friday, November 20, 2026

τηλεφώνημα



 


 

Σήμερα τηλεφώνησα στον Σ.

Πριν πόσα χρόνια ήταν η τελευταία φορά που είχαμε συναντηθεί τυχαία;

Το 2018 ήταν.

Πω πω πώς περάσαν τόσα χρόνια,  σαν χθες κυριολεκτικά.   

Είμαι από τους ανθρώπους που ξεχνάνε και θυμούνται κι ίσως ξαναξεχνάνε και ξαναθυμούνται πολλούς ανθρώπους και πολλές φορές στη διάρκεια της ζωής τους.   Αυτό το μοτίβο το είχα σε όλες τις φάσεις και σε όλες τις ηλικίες που υπήρξα.  Μη ξεγελαστείς και σκεφτείς ότι είναι ευαισθησία,  δεν είναι.  

Πάμε στο σήμερα.  Η πρώτη σκέψη μου ήταν τί να κάνει άραγε ο Σ.  Οι επόμενες σκέψεις: με τί να ασχολείται,  να είναι καλά,  ζει;  

Δεν με γνώρισε,  φυσικό ήταν.  Χάρηκε,  ήταν κι αυτό φυσικό και φυσικά ζούσε.  Ζει και βασιλεύει ο Σ.  αλλά,  μέσα σε ένα 5λεπτο μου είπε όλα τα νέα του,  έφυγε από τη ζωή ο τάδε,   αρρώστησε από καρκίνο κι έκανε χειρουργείο ανοιχτής καρδιάς.  Όμως αυτή τη στιγμή είναι πολύ καλά,  μέχρι και γυμναστήριο πάει και περπατάει πολύ κι όλα τα κάνει.  

Σκεφτόμουν πόσο κρίμα είναι να χανόμαστε με ανθρώπους που έχουμε ζήσει έστω κάποιες ελάχιστες αλλά καλές στιγμές στο παρελθόν.  

Ο Σ.  ήταν ο φίλος με τον οποίο πηγαίναμε μαζί στους κινηματογράφους και στις συναυλίες,  ήταν άλλα χρόνια,  ήμασταν πιο νέοι,  τώρα σαφώς έχουμε άλλη ζωή,  δεν τολμώ να πω χειρότερη,  θα αρκεστώ στο διαφορετική.   

Κι επειδή σήμερα τον ταλαιπωρούσε μια αλλεργική ρινίτιδα,  θα τον συναντήσουμε από Δευτέρα.

Χάρηκα,  που τόλμησα το τηλεφώνημα! 

Thursday, November 19, 2026

γούτσου γούτσου


 

Έχετε κι εσείς αδερφή που της στέλνετε καλημέρες με ''πόσο μου λείπεις''  και καρδούλες κι εκείνη σας στέλνει πχ ένα γαιδαράκο να κοιτάζει χαζά;  

Είστε κι εσείς από αυτούς που με τα αδέρφια σας νιώθετε και συμπεριφέρεστε σαν 5χρονα;

Είμαι εγώ που μου λείπει η ωριμότητα και η λογική σκέψη;

Μόνο σε μένα αρέσουν τα  γούτσου γούτσου;

 

Wednesday, November 18, 2026

της Τετάρτης


 

Κάποιες διαδρομές είναι πιο ευχάριστες από όσο θα μπορούσες να περιμένεις..

Κάπου εκεί στο τέρμα του δρόμου,  σας βρίσκω και χαίρομαι.  Είναι μια ευχαρίστηση που απλώς συμβαίνει.  Υπάρχει.  Είναι! 

γλυκιά σοκολάτα


 

Σ' αγάπησα γιατί πριν μου μιλήσεις,  έβαζες τα λόγια σου να λιώσουν σαν γλυκιά σοκολάτα.  Κι η φωνή σου είχε δυνατό,  άρωμα πορτοκαλιού!  Για αυτόν τον λόγο,  οτιδήποτε λιγότερο,  δεν κατάφερε να με πλησιάσει.

Sunday, November 15, 2026

καλτσάκια


 

Σου πείραζα τα μάγουλα για να ξυπνήσεις,  σηκωνόσουν με μάτια μισόκλειστα,  φορούσες μάλλινα πλεκτά καλτσάκια για να είναι τα πόδια σου ζεστά,  πλυνόσουν,  έτρωγες πρωινό κι έπαιρνες τον δρόμο για το σχολείο φορώντας ένα ζευγάρι δερμάτινα,  κόκκινα μποτάκια.  Εκείνη τη χρονιά,  περπατούσες βιαστικά τα πρωινά μου έλεγες,   ήθελες να φτάσεις μια ώρα αρχύτερα στην αυλή,  στην τάξη,  να ακούσεις το μάθημα,  εκείνη η δασκάλα ήταν η αγαπημένη σου,  σου μάθαινε πώς να γνωρίζεις τα αστέρια στο σκοτεινό ουρανό και πως να αναγνωρίζεις τα δέντρα αριστερά και δεξιά στο δρόμο.  Σου μάθαινε και πώς να μιλάς με την ψυχή σου κι έτσι μια μέρα μου είπες ''σ'αγαπώ,  ας κατασκευάσουμε μια ονειρική πραγματικότητα''.  

Saturday, November 14, 2026

ένα σάββατο κάποιου Νοέμβρη


 

Σάββατο,  ήλιος και ψιλόβροχο μαζί,  πολύ ζέστη και μετά κρύο.  10 χλμ περπάτημα.  Ιστορικό κέντρο,  παραλία.  Κόσμος πολύς.  Φεστιβάλ κινηματογράφου.  Καινούργια καταστήματα, η Θεσσαλονίκη προσπαθεί,  το παλεύει.  Μου θυμίζει γυναίκα που αιμορραγεί σχεδόν από συνήθεια.  Ή επειδή δεν μπορεί να κάνει αλλιώς.  Εφημερίδες,  καφέδες,  ηθοποιοί καλυμμένοι με κουκούλες και μαύρα γυαλιά.  Στο δρόμο πωλείται η Σχεδία!  Γυναίκες ντυμένες όμορφα.  Γυναίκες ντυμένες φτωχικά,  όμορφες.  Μυρίζει νόστιμα.  Ένα μικρό αγόρι με το ποδήλατο,  μας προσπερνά,  ακολουθεί ο πατέρας.  Η θάλασσα γκρίζα,  καθαρή,  ο ήλιος του Νοέμβρη ζωγραφίζει επάνω της αχνά διαμαντάκια.  Στο βάθος του ορίζοντα,  θαμπές ηλιαχτίδες περνούν κάθετα μέσα από τα σύννεφα.  Ένα Σάββατο κάποιου Νοέμβρη..

 

Wednesday, November 11, 2026

junior


 

Ο Δ. junior χτυπάει παλαμάκια και σηκώνει τα χεράκια ψηλά για να τον πάρω στην αγκαλιά μου και να περπατήσουμε μαζί στον χώρο.  

Σήμερα κλείνει 11 ολόκληρους μήνες ζωής.

Όμως αρνείται να φάει οτιδήποτε στερεό,  δεν ανοίγει καν το στόμα.  Θρέφεται μόνο από το γάλα της μάνας του. 

Monday, November 09, 2026

πέρα δώθε


 

Είναι αυτή η γλυκιά εποχή που τη μια μέρα χαζεύω τη δύση του ήλιου από το παράθυρο μου και την επομένη την ομίχλη  και την καταχνιά που αγκαλιάζει την πόλη και το καραβάκι με αναμμένα τα φώτα του να πηγαίνει πέρα δώθε.  

 

Sunday, November 08, 2026

κάποιες Κυριακές


 

Θα μπορούσα να τριγυρίζω μόνη μου για ώρες σε μια πόλη ατμοσφαιρική,  μια μέρα φθινοπωρινή,  παραμερίζοντας το σωρό των φύλλων που πέφτουν κουρασμένα στα πεζοδρόμια.  Κι έπειτα,  θα ήθελα να πάρω πινέλα,  μπογιές και καμβά και να αποτυπώσω αυτό που ένιωσα.  Και τις χιλιάδες σκέψεις που θα περνούσαν από το μυαλό μου καθώς αυτό αδειάζει.  Αυτό που έρχεται σαν σκέψη,  είναι γεγονότα που άλλοτε με κάνουν να γελώ κι άλλοτε δεν θέλω να θυμάμαι.  Συνήθως,  δεν θέλω να θυμάμαι.  Βρίσκω πολλές ανοησίες,  όμως δεν ξέρω πώς θα ήταν το πιο ώριμο,  πιο μελετημένο,  πιο έξυπνο ίσως;  Πώς θα ήταν;  Ίσως όχι και πολύ διαφορετικό,  ίσως ίδιο με λίιιγη πιο φιλοσοφημένη χροιά;  Ποιός να ξέρει αν αυτό το ''άλλο''  υπάρχει,  για πόσο  και με τί θα συνοδεύεται;  Αποκλείεται να ξεκινήσεις από ένα πολύ ώριμο και πολύ μελετημένο πλάνο και να σπάσεις τα μούτρα σου;  Δεν πιστεύω στην τύχη,  στις προσωπικές μου επιλογές πιστεύω και αναλαμβάνω όλη την ευθύνη,  όμως υπάρχει κι ένα κάτι που λέγεται ''ώθηση''  και καμιά φορά συμβαίνει,  απλά συμβαίνει το καλό,  το τυχερό,  το ιδανικό..  όμως υπάρχει το ιδανικό ή σε κάθε περίπτωση τρέχουμε και δεν φτάνουμε,  κι από την όλη πορεία μας ζούμε ό,τι αρπάξουμε και στην τελική όπως μας κάτσει;

Κάποιες Κυριακές,  ετοιμάζω ένα μπουτάκι από κοτόπουλο,  που το μαγειρεύω με μπύρα.  Είναι πάρα πολύ νόστιμο,  ωστόσο στο τέλος,  εκεί που η μπύρα ενώνεται με τα ζουμάκια του κοτόπουλου και γίνεται καραμέλα μου αφήνει μια πίκρα.  Μια πίκρα όμως που την έχω αποδεχτεί, για αυτό και μου αρέσει.

Σήμερα διάβασα,  αλήθεια ή ψέμματα δεν ξέρω διότι ένα σωρό ανεπιβεβαίωτα διαβάζω στο διαδίκτυο,  πως μια πολύ αγαπημένη μου συγγραφέας  ζει πλέον σε οίκο ευγηρίας αφού τον προηγούμενο χρόνο έχασε τον άντρα της αλλά και το γιό της από υπερβολικό αλκοόλ και κίρρωση ήπατος.

Δεν το έγραψα αυτό για να διαδώσω μια είδηση,  αλλά για να πω πως εν τέλει,  το πιο ανόητο,  αν και ανθρώπινο συναίσθημα  είναι η ζήλεια,  η σύγκριση,  αυτό το ''τί καλά κι εγώ να ήμουν σαν κι αυτόν τον άνθρωπο''.   Αυτό απλά δεν υπάρχει.  Κανένας άνθρωπος δεν είναι Αυτός με κεφαλαίο.  Κανείς δεν ζει ζωή ''χαρισάμενη'' κι όσο ιδανική κι αν φαίνεται πιστεύω ότι πίσω από την καθημερινότητα του καθένα μας υπάρχει πολύυυ σκοτάδι,  πολλά σκουλικάκια που μας τρώνε και πολύ ''δεν βρίσκω το λόγο να ξυπνήσω το πρωί''. 

 

Saturday, November 07, 2026

20 συναπτά έτη


 

Όχι δεν κλείνει σήμερα το blog μου 20 χρόνια.  τα γενέθλια του ήταν ακριβώς ένα μήνα πριν.  Εκείνη την ημέρα,  ως συνήθως το ξέχασα.  Μετά σκέφτηκα,  20 χρόνια εε και τί έγινε;  Ας το αγνοήσω,  ας κάνω ότι δεν κατάλαβα,  σιγά το σημαντικό.  

Όμως οι μέρες περνούσαν και αυτό το 20,  20,  20,  στροβίλιζε στο μυαλό μου.

Τελικά,  20 χρόνια είναι πολλά,  είναι πάρα πολλά,  είναι τόσα πολλά που δεν θέλεις να το συνειδητοποιήσεις.  

Όμως,  ένας αριθμός δεν παύει να είναι ένας αριθμός όσο κι αν σε τρομάζει.

 Που κανονικά,  20 χρόνια μετά,  τίποτα δεν θα έπρεπε να σε τρομάζει.  Ένας άλλος άνθρωπος είσαι.  Αν και αυτά όλα που βρίσκονται βαθιά βαθιά στην ψυχή σου,  παραμένουν ίδια.  Αλλάζει η λογική,  αλλάζει η ωριμότητας της σκέψης και της ματιάς,  αλλάζει ο τρόπος προστασίας του Εγώ.  

Ωστόσο έχουν αλλάξει οι συνθήκες,  έχει μετατοπιστεί το σημείο στήριξης και ισορροπίας,  έχει τη σωστή θέση του το κέντρο βάρους.  

Αν μου έλεγες θα σου δώσω 1.000.000.000 ευρώ να γυρίσεις πίσω..  θα σου έλεγα Όχι.

Κάθε μέρα είναι μια μέρα διαφορετική και μια μέρα εξέλιξης.  Έτσι θέλω να το βλέπω και έτσι το βλέπω.

Χρόνια πολλά στο αγαπημένο μου blog λοιπόν,  χαρά και διάθεση! 

Thursday, November 05, 2026

δεν το είχαμε φανταστεί καν

 

 

Έφυγες κι εσύ,  δεν πρόλαβες το χειμώνα,  έφυγες σαν φύλλο φθινοπωρινό που το έριξε από το δέντρο ο άνεμος και το παρέσυρε η βροχή.  Κάποτε σε έψαχνα σε κάθε σύννεφο και σε κάθε γαλανό ξέφωτο του ουρανού,  τώρα σε ψάχνω στα κόκκινα φύλλα που σκορπίζουν χωρίς προορισμό.  Πώς γίνεται ένας άνθρωπος που συγκινήθηκε από χίλιες δυό στιγμές,  που αγάπησε,  που αγαπήθηκε,  που έπραξε,  που δραστηριοποιήθηκε,  που ακολουθήθηκε,  πώς γίνεται να είναι τώρα σύννεφο,  ή φύλλο,  ή μια τρυφερή ανάμνηση;  

 

Wednesday, November 04, 2026

-πολύ-


 

Σε ακούω μέσα στο σκοτάδι να χτυπάς τα πλήκτρα του τηλεφώνου σου,  να σηκώνεσαι,  να τηγανίζεις αβγά σε βούτυρο,  να ψήνεις τσάι,  να ανοίγεις το μπουκάλι του κρασιού,  να παίρνεις αγκαλιά τη γάτα,  σ' ακούω να τρως ένα κομμάτι γλυκό,  να πίνεις ένα ποτήρι νερό,  να στέκεσαι στο παράθυρο,  να βλέπεις τη βροχή κι έπειτα να μου λες ''δεν έχω πια να σου δώσω τίποτα''  κι εγώ να σου απαντώ πως ακόμη κι αυτή η ελάχιστη αίσθηση της παρουσίας σου είναι για μένα περισσότερο από το -πολύ-,  για μένα που σ' αγάπησα μόλις ένιωσα τον κόσμο και μια μέρα μου είπες ''έλα να παίξουμε κρυφτό'' και κρύφτηκες σε μια τρύπα βαθιά,  και κάποια δίλεπτα σα το χθεσινό μετανοιώνεις για την πράξη σου αυτή κι επισκέπτεσαι το σπίτι τις νύχτες,  για μένα αυτό είναι ένα υπέροχο -πολύ-,  τεράστιο,  μεγάλο,  υπεράνθρωπο.  

Monday, November 02, 2026

φαντασματάκια


 

Αυτές τις μικρές παρενθέσεις της ζωής μας,  άλλοτε αστείες κι άλλοτε γλυκόπικρες,  αυτά τα μικρά φαντασματάκια που μας ταλανίζουν συχνά πυκνά,  θα έπρεπε να μπορούσαμε να τις στερεοποιήσουμε,  να τις πολτοποιήσουμε κι ότι απομένει να το πετάξουμε στη θάλασσα.   

μετριότητα

  Αν τυχόν,  σε κάθε γωνιά της πόλης,  υπήρχαν υπαίθριοι πωλητές λουλουδιών,  θα αγόραζα κάθε μέρα  και κάθε στιγμή και πρωί κι απόγευμα και...