Skip to main content

Posts

Showing posts from October, 2007

σήκω..κάτσε..

O ήλιος έπεφτε στο παλιό κουζινάκι.Ήταν κτισμένο χωριστά από όλο το υπόλοιπο σπίτι.Έβαζε σημάδι η γριά τον ήλιο κι έβλεπε την ώρα!Ένας τσιμεντένιος νεροχύτης,μία παγονιέρα κι ένα μεγάλο φανάρι.Στο πάτωμα χώμα τσιμεντωμένο πρόχειρα και βιαστικά. Η γριά τσιρτσίριζε κοχλιούς.Μικρούς,κατάλευκους,τους βούταγε πρώτα στο αλάτι,μετά στο αλεύρι κι έπειτα σε λάδι καφτό.Μπουμπουριαστούς τους έλεγε! Ο μπαμπάς ,δοκίμαζε κι επιδομακίμαζε! Κι ο θείος Γιώργος,το μικρότερο από τα έξι αδέρφια,τα τρία πεθαμένα από χρόνια και τα άλλα τρία εν ζωή,με έπαιζε προστάζοντας.. -Σήκω..κάτσε..σήκω..κάτσε.. Μη του χαλάσω χατήρι,που ήταν από τους αγαπημένους μου,παιδάκι δυό τριών χρονών,καθόμουν την μιά στα γόνατα και την άλλη τιναζόμουν όρθια ψηλά!Πάλι και πάλι! -Κουράστηκες; με ρώταγε κάθε τόσο. -Όχι όχι,κι άλλο κι άλλο ικέτευα εγώ! Έξω έκανε ζέστη,Αύγουστος μήνας ήταν,αλλά μέσα είχε πολύ δροσιά! Και μόλις ο ήλιος φλέρταρε με το δοκάρι της πόρτας κι έφτιαχνε ένα αυτοσχέδιο ηλιακό ρολόι,ήταν πιά μεσημέρι και η γριά

ούτε κι εγώ

-Γμτ σαν δεκαεξάχρονο τον πίστεψα ο μλκς! -Δες το σαν εμπειρία. -Δηλαδή; -Το έζησες,τον χόρτασες,πέρασες καλά... -Σαν δίκιο να έχεις!! -Πάμε γιά άλλα τώρα.. -Γιά άλλα; απαπαπαααα.. Δεν πρόκειται ποτέ ξανά!! -Ούτε κι εγώ..

λάθος κουμπί

-Nαι αλλά εγώ είμαι πάντα δίπλα σου,δεν είμαι;Αν χρειαστείς κάτι ξέρεις που θα με βρεις. -Ναι ξέρω που θα σε βρω selinicreations@yahoo.gr !! Ο διάλογος μεταξύ εμού και του υιού! Σε ποιά στιγμή πάτησα το λάθος κουμπί και δεν το πήρα είδηση βρε παιδιά;;

καινούργιο καφέ

Kαινούργιο καφέ.Πάνω στην Τσιμισκή.Στον πρώτο όροφο ενός διατηρητέου.Με άψογο σέρβις,και υπέροχο περιβάλλον.Με τοίχους γεμάτους πίνακες από ιδιωτική συλλογή,με λουλούδια,μπαλαρίνες και κυρίες με ψάθινα καπέλλα!Με τραπεζάκια και καρεκλίτσες ξύλινες,και μαρμαράκι από πάνω,και παλιά έπιπλα σαν από αντικερί.Πανέμορφα σερβίτσια εποχής (βλ. φωτό) και παράθυρα ζωγραφισμένα!Και αντί άλλου γλυκού,κέρασμα χαλβαδάκι με σιρόπι σοκολάτας!Μιαμμμμ..βρήκαμε καινούργιο καταφύγιο γιά τα χειμωνιάτικα πρωινά!Εγώ που πάντα αισθάνομαι 'καπως' στα καινούργια μαγαζιά,πέρασα υπέροχα! Η μέρα ήταν μουτζούφλικη,πήγαμε κι από το hondos για κάτι καλλυντικά,είκοσι λεπτά στην ουρά του ταμείου,όχι γιατί είχε κόσμο,αλλά γιατί η υπάλληλος ήταν υπερβολικά αργή,και μετά επιστρέψαμε από παραλία.Έβγαλαν πιά τις σιδεριές και τα απαγορευτικά,τέλειωσαν τα έργα,στο έδαφος ένα βοτσαλάκι διάσπαρτο..ναι μου άρεσε! Η βρώμικη θάλασσα δεν μου άρεσε και η βρώμικη πλατεία Αριστοτέλους,κρίμα στην ομορφιά που δίνουν τα περιστέρι

τα προσωπικά μου στη φόρα

Υποσχέθηκα στις αγαπημένες μου dee dee και amo,να βγάλω τα προσωπικά μου στην φόρα,κάτι σαν τα άπλυτα δηλαδή!Ξεκινώ με τα είδη ζωγραφικής(ανοίγω κανονικά μαγαζί με όλα αυτά που αγοράζω κατά καιρούς).Κουτί με 60 παστέλ,μπλοκ σχεδίου,ένα μεγάλο κι ένα ακόμη μεγαλύτερο,μπλοκ ακουαρέλλας,μπλοκ γιά παστέλ,τέμπερες,πινέλα σε διάφορα μεγέθη,και αυτό το γαλάζιο που φαίνεται είναι ένα σπραίυ στερεωτικό γιά κάρβουνο και παστέλ. Η αγαπημένη μου λαγουδίνα μου έχει κάνει συνροφιά σε δυσκολούτσικες στιγμές,αγαπημένο βιβλίο που διαβάζω αυτή τη στιγμή(αναφορά στον Γκρέκο,ναι ακόμη το λιβανίζω,αλλά το διαβάζω πολύ πολύ προσεκτικά!).πολύ πολύ αγαπημένο άλμπουμ με φωτογραφίες από διάφορες εκπληκτικές καλοκαιρινές στιγμές σε νησιά όπου τα παιδιά μου είναι σε μικρότερη ηλικία και τρελλαίνομαι όταν τις βλέπω και τις ξαναβλέπω! Και δύο λατρευτές ταινίες τις οποίες δεν θα τις χορτάσω ποτέ,είναι ο άγγλος ασθενής και το πιάνο,και από τις δύο έχω και τα cd με την μουσική! Ααα ναι ανάμεσα στις σελίδες του βιβλί

πες την σωστή λέξη

-Μ' αγαπάς; -Σε λατρεύω! -Σε θέλω στην καθημερινότητα μου! -Εγώ θέλω όμορφες στιγμές. -Μα δεν είναι αγάπη αυτό! -Και τι είναι; -Πες την σωστή λέξη.. -Μμμμ.. -Έλα τώρα! -Σε θέλω. -Ξέρεις πόσο καιρό έχεις να με διεκδικήσεις; -Λάθος κάνεις! -Εγώ σε θέλω στην καθημερινότητα μου. -Δεν ταιριάζουμε! -Άρα δεν μ αγαπάς. -Πες τη σωστή λέξη. -Μα.. -Είσαι ανώριμος. -Έτσι λες; -Σε θέλω στην καθημερινότητα μου. -Μα δεν βλέπεις πως δεν κάνουμε μαζί; -Τότε γιατί είσαι μαζί μου; -Γιατί σ αγαπώ! -Έτσι νομίζεις; -Μμμμ.. -Εσύ τι λές; -Λέω να το πεις σωστά.. -Εντάξει μωρέ σε ποθώ..τι αλλάζει; -Ο.κ. -Φεύγω. -Γειά. -Γειά!! στα βατραχάκια που δεν έγιναν ποτέ πρίγκηπες!

ντροπή

Συναντιέμαι με μιά φίλη μου,χαιρετιόμαστε,μιλάμε,γελάμε και όλα πάνε καλά!Σε λίγο έρχεται ένα ακόμη άτομο,ανταποδίδω χαιρετισμό,φιλί κλπ..όλα καλά.Είμαι χαλαρή,νοιώθω όμορφα,είμαι 'εκεί'.Όμως τα άτομα αυξάνονται σταδιακά,φτάνουν τα δέκα,άλλωστε έτσι είναι προγραμματισμένο!Σταδιακά λοιπόν, ενώ όλοι οι υπόλοιποι μιλούν και γελούν δυνατά,συμμετέχουν και δείχνουν να το διασκεδάζουν,εγώ γίνομαι σκληρή και άκαμπτη,χώνωμαι όσο πιό βαθιά μπορώ στην καρέκλα μου και η γλώσσα μου δένεται στον πιό σύνθετο κόμπο που μπορεί να υπάρξει ποτέ! Πες μου γιατρέ μου είμαι η μοναδική 'έτσι'στον κόσμο;υπάρχει περίπτωση να ξεπεράσω αυτή την 'γελοία' κατάσταση ποτέ;;

η γραμματέας

Ένα πλατύ χαμόγελο,τράβηξε τις άκρες των χειλιών της ψηλά!Έσβησε τα κεράκια.Τριανταέξι στον αριθμό.Χειροκροτήματα και φιλιά διπλά στα μάγουλα. Ο Στέφανος την πλησίασε και της έδωσε το δώρο του μαζί με ένα φιλί!Άνοιξε το κουτάκι.Ανάμεσα στα μεταξωτά χαρτιά,ξεχώρισε μιά γραφομηχανή,ίσαμε ένα σπιρτόκουτο.Από κρύσταλλο διάφανο.Έλαμψε στο φως! -Γιά να σου φέρει γούρι στο βιβλίο που γράφεις..της είπε.. Θόλωσε!Τράβηξε πίσω,δεκαέξι χρόνια μακριά.Μηδαμινές οι αποστάσεις του μυαλού. Ήταν τότε που απευθύνθηκε σ αυτόν,στον διευθυντή του τμήματος πωλήσεων,ενός μεγάλου εργοστασίου.Του μίλησε γιά τις σπουδές της,προυπηρεσία καμμιά,με σώμα ευθυτενές και άκαμπτο από ντροπή κι ένα παράξενο συνδιασμό από πρώιμη ωριμότητα και νεανική ματαιοδοξία. Φύση διακριτική,ευγενική,οργανωτική αλλά και κυκλοθυμική,τρυφερή και χαμηλών τόνων.Κοινωνική δεν ήταν,ούτε εξωστρεφής! Σαν θαύμα της φάνηκε όταν την προσέλαβε.Ιδιαιτέρα γραμματέας!Μετρίου αναστήματος,πολύ θηλυκή,καλοφτιαγμένη και περιποιημένη,ταγιεράκι,τακουνά

I Love Shopping..!!

Το Παλιό Αρχαιολογικό μουσείο ήταν κλειστό.Σάββατο 18.00-21.00 έγραφε στην πλαστική ταμπελίτσα.Κρίμα,αλλά το προγραμματίσαμε για το απόγευμα.Μιά που πήραμε με τη σειρά τις εκθέσεις ζωγραφικής! Ο καιρός συννεφιασμένος,αλλά εγώ φύση αισιόδοξη,πήρα μαζί μου γυαλιά ηλίου,αλλά και ομπρέλλα και φωτογραφική μηχανή!Το κέντρο είχε πολύ κόσμο,τα μαγαζιά πολύ όμορφα πράγματα,είχαμε δυό δουλειές κι ένα σκοπό.Η μία δουλειά έγινε,πήγα στο art time και αγόρασα ένα χοντρό πινέλο γιά καλύτερο δέσιμο των χρωμάτων,στις τέμπερες που χρησιμοποιώ στη σχολή κι ένα χρώμα κόκκινο που ακούει στο όνομα scarlet! Η άλλη δουλειά ήταν επαγγελματικής φύσεως και ήταν να πάρουμε κάποια χρήματα,τα οποία όχι δεν πήραμε τελικά.Επειδή ο γυιός της πελάτισσας αρρώστησε κι έτσι δεν έγινε η δουλειά που περίμεναν,και τελικά η δική τους πελάτισσα ήρθε και πήρε τα εμπορεύματα δίχως να αφήσει λεφτά,κι ο άρρωστος γυιός είχε πάει γιά τσιγάρα,κι ότι καταλάβατε εσείς κατάλαβα κι εγώ πάντως λεφτά γιόκ!! Το καφέ είχε πολύ κόσμο,αυτός ή

μία ανάμνηση

Oκτώβρης 1995 μία ανάμνηση - Γυναίκες ..τς!! μονολογούσε καθώς βημάτιζε πάνω κάτω στο διάδρομο.Έξω από την πόρτα του δωματίου,βαμμένη σε μία ώχρα που είχε από καιρό ξεφλουδίσει,μία σειρά από βάζα και γλαστράκια που πλήθαιναν σε κάθε επισκεπτήριο. Αυτή,η γυναίκα,ήταν ξαπλωμένη σε ένα κρεββάτι σιδερένιο,με κατάλευκα σεντόνια.Της είχαν ελαφρώς ανασηκωμένο το κεφάλι,περιορισμένες τις κινήσεις των χεριών και πολλά σωληνάκια διάσπαρτα σε διάφορα σημεία του σώματος!Δεν είχε επαφή με το περιβάλλον.Μέσα σε λίγες ώρες ήταν ένα ''σώμα''στα χέρια ανήμπορων ειδικών.Κοιτάζονταν με ερωτηματικά κι έφτιαχναν πηγαδάκι στην είσοδο του δωματίου.Ένας κύκλος από άσπρες μπλούζες και διαγνώσεις! -Γυναίκες..αν είχαν λίγο μυαλό..ξαναμουρμούρισε κι έφτυσε,ένα σάλιο πίκρα στο απότιστο χώμα της γλάστρας.Πήγε και στάθηκε σε εκείνο το σημείο του διαδρόμου που του επέτρεπε να βλέπει ένα μέρος του σώματος της,πάνω από το μισό. -Βρες την δύναμη, σκέφτηκε,βρες την δύναμη να το ξεπεράσεις κι αυτό,σε παρ

απόλυτη ευτυχία; ...μπααα

Απλοικός επαρχιώτης,όλο χνούδι ακόμα,που πρώτη φορά περπατούσε ολομόναχος και λεύτερος στην ξενιτιά,και τόσο πολλή η χαρά μου που κάποτε,θυμούμαι,με κυρίευε φόβος,γιατί,τό 'ξερα καλά,οι θεοί ζηλεύουν,κι είναι ύβρις νά 'σαι ευτυχής και να το ξέρεις. Γιά να ξορκίσω το κακό μάτι τους κατέφευγα σε κωμικά τεχνάσματα να ελαττώσω την ευτυχία μου. Θυμούμαι στη Φλωρεντία ήμουν τόσο ευτυχισμένος που κατάλαβα πως αυτό πιά ξεπερνάει τ' ανθρώπινα δικαιώματα και πρέπει να βρω τρόπο να υποφέρω. Πήγα λοιπόν κι αγόρασα ένα ζευγάρι παπούτσια πολύ στενά μου, τα 'βαζα το πρωί,και πονούσα τόσο πολύ που δεν μπορούσα να περπατήσω,πηδοκοπούσα σαν το κοράκι,όλο το πρωί,ως το μεσημέρι,ήμουν δυστυχής,μα το απόγεμα που άλλαζα παπούτσια κι έβγαινα να σεριανίσω,τι ευτυχία ήταν εκείνη! περπατούσα ανάλαφρος,πετούσα,ο κόσμος ξαναγίνουνταν παράδεισος,σεριάνιζα στους όχτους του Άρνου,περνούσα τα γεφύρια,ανέβαινα στο Σαν Μινιάτο,και το βραδάκι φυσούσε ένα αγεράκι δροσερό κι οι ανθρώποι περνούσαν μέσα στις

νυχτερινό περπάτημα

Περπατούσε κατά μήκος της λεωφόρου. Είχε μία ψύχρα Φθινοπωρινή, βουτηγμένη στο μπλέ της νύχτας. Το κόκκινο και το πράσινο στα ανθρωπάκια των φαναριών. Ένα ζευγάρι ζογκλέρ, με χρωματιστές ριγέ κάλτσες ψηλά ως το γόνατο και πρόσωπα πουπεδίστικα βαμμένα. Κορίνες στον αέρα! Πεζοδρόμιο ίσαμε τέσσερα μέτρα φαρδύ και λουλούδια να μοσχοβολάνε! Προσηλώθηκε στον ήχο των τακουνιών της. Τακ..τακ..τακ..τακ..τακ.. Έψαξε στην τσάντα, τράβηξε το κινητό, σχημάτισε το νούμερο του. Ήταν σε διάσταση, χωρισμένοι δεν το λένε; Αλλά μιλούσαν καθημερινά και χωρίς διακρίσεις σε όλη τη διάρκεια της ημέρας! Σχημάτισε το νούμερο του και του έκανε μία αναπάντητη. Σε λιγότερο από δύο λεπτά την πήρε. -Βλαμμένο..του είπε ! Φαγώνονταν σαν τα σκυλιά τις τελευταίες μέρες. Αυτή, μεταξύ αστείου και σοβαρού, του μιλούσε άσχημα, τον αποκαλούσε ψεύτη, τον μείωνε. Αυτός θύμωνε, της ανταπέδιδε και μετά από λίγο ξαναμιλούσαν στο τηλέφωνο γιά να πουν πως ναι μεν εντάξει, είχε δίκιο ο ένας γιά τον άλλον αλλά ας έκαναν τα στραβά μ

διαφορά ηλικίας

Aπλούστατα ήταν πολύ νεότερη του. Όλη κι όλη αυτή ήταν η αιτία. Ούτε πως δεν τον αγαπούσε, ούτε πως υπήρχε κάποιος άλλος στη ζωή της. Αλλά η ηλικία της δεν της επέτρεπε να συμβαδίσει με την δική του ωριμότητα. 25 χρόνια διαφορά ήταν πολλά! Τα ζητούμενα διαφορετικά και τα δεδομένα στάσιμα. Η κοπελίτσα ήθελε να χαρεί την ζωή της. Κι αυτός πλήρωνε και το πλήρωνε! Καθημερινά η ανησυχία του μεγάλωνε,καθώς και οι τύψεις πως την σταύρωνε τοποθετώντας την σε όρια και πλαίσια. Κυρίως ήταν ζήτημα εγωισμού η επιμονή του, αλλά πάλι γιά πόσο ακόμη θα είχε την δυνατότητα να τη κρατήσει κοντά του; Είχε πλέον εξαντληθεί οικονομικά, σωματικά και το χειρότερο ψυχικά!

περίεργες γνωριμίες

Ένα μεγάλο ουράνιο τόξο..ότι θυμόταν από εκείνη τη μέρα. Δεν είχε βρέξει,απλά ξαφνικά,ήταν στο τέλος της συνάντησης τους,της πρώτης συνάντησης γιατί μετά ακολούθησαν πολλές,πάρα πολλές,γύρισε και είδε εκείνη την καμπύλη στον ουρανό γεμάτη χρώματα!Το είδε σαν θετικό σημάδι.Δεν είναι λίγο στο πρώτο σου ραντεβού να χρησιμοποιεί ο ουρανός τα φτιασίδια του να σε πλανέψει! Στην πραγματικότητα δεν ήταν πρώτο μα δεύτερο ραντεβού.Αλλά ας πάρουμε τα γεγονότα από την αρχή.Να σαν ένα όμορφο παραμύθι. Όλα ξεκίνησαν λίγα χρόνια πριν.Αυτή πολύ μικρή,ήταν δεν ήταν δεκατρία στα δεκατέσσερα.Μέσα στα παιχνίδια της παιδικότητας,της αθωότητας και της ανωριμότητας της ήταν και η τηλεφωνική συσκευή.Με την πρώτη ευκαρία που έμενε μόνη στο σπίτι,σήκωνε το ακουστικό.Την τελευταία φορά,σχημάτισε ένα νούμερο που της ήρθε στο μυαλό.Νούμερα στην τύχη..234 τα πήρε με τη σειρά κι έπειτα το παιδικό μυαλό θέλοντας να σπάσει τη σειρά πήρε τα επόμενα τρία αλλά ανάποδα..765..και περίμενε.Τουουτ..τουουτ..από την άλλη γραμ

σ αγαπώ

-Τον αγαπώ..μου είπε καταενθουσιασμένη η κόρη της φίλης μου.. τον αγαπώ, τον αγαπώ.. -Μα μόλις σήμερα τον γνώρισες.. -Όμως εγώ τον αγαπώ είπε κι έκλεισε σφιχτά τα βλέφαρα σαν να είχε κρατήσει, πολύτιμο πορτραίτο, την εικόνα του μέσα της!! Δεν πέρασαν δεκαπέντε μέρες και ήρθε με δάκρυα στα μάτια.. μαλώσαμε.. γιατί μου φέρεται έτσι αφού λέει πως μ αγαπάει! Ήταν ακριβώς εκείνο το βράδυ..που κοιμήθηκα στο σπίτι τους. Με φιλοξενούσαν συχνά πυκνά. Γιά την ακρίβεια, το δωμάτιο των ξένων ήταν κάτι περισσότερο από δικό μου. Ανάψαμε λοιπόν κεριά, βάλαμε παντόφλες και πυτζάμες, ποτάκια και ξηρούς καρπούς και πιάσαμε την κουβέντα γιά την αγάπη. Μεγάλη κουβέντα μάτια μου. Η πιό παρεξηγημένη και με τις περισσότερες ερμηνείες. Άλλος το λέει έτσι κι άλλος αλλιώς. Άλλος ψιθυριστά κι ερωτικά , άλλος δυνατά σαν να θέλει να το ξεκολλήσει από τα μέσα του. Και πάντα η ίδια μικρή λεξούλα. Όλα κι όλα έξη γράμματα. Έξη γράμματα χωμένα τρυφερά σε μία αγκαλιά, βυθισμένα σε δύο σοκολατένια μάτια!! Σκαλωμένα σε σ

ένας ολόκληρος χρόνος

Ένας ολόκληρος χρόνος με ένα φεγγάρι στην αγκαλιά μου. Μέρα με τη μέρα, σαν γλυκιά καραμέλα στο στόμα,με γεύση βανίλιας. Με δυσκολίες κι ομορφιές. Όλα εδώ. Ένας χρόνος 222 post. 222 ανάσες. Κι άλλες τόσες κι ακόμη περισσότερες,ανταλλαγές σκέψεων και απόψεων. Μαζί σας! Με κάποιους μιλήσαμε και μιλάμε ακόμη με e-mail και msn.Με άλλους γνωριστήκαμε,βρήκαμε κοινά σημεία,γίναμε φίλοι,ήπιαμε ατέλειωτα καφεδάκια και όχι μόνο! Σας ευχαριστώ γιά την αγάπη σας. Ευχαριστώ γιά την εκτίμηση και την παρέα σας! Γιά όσα καθημερινά μου προσφέρετε! Σας φιλώ διπλά και στα δύο μάγουλα.. και μία πολύυυυυ μεγάλη ζεστή αγκαλιά!!

επεισόδια δύο

Επεισόδιο πρώτο Το έμαθα χθες το απόγευμα. Ο Α. είναι ο γυιός μου.Ο Κ. και ο Δ. είναι κάποιοι από τους φίλους του.Ο Κ. και ο Δ. λοιπόν ένα απόγευμα πριν δύο μέρες βρέθηκαν σε ένα παρκάκι της γειτονιάς μας.Κάπου μεταξύ σπιτιού και σχολείου.Μιλούσαν με τέσσερα κορίτσια,όλα τα παιδιά είναι περίπου στα δεκαεπτά.Τα κορίτσια είχαν και μία φίλη μαζί τους που δεν γνώριζαν τα δικά μας παιδιά. Μετά από λίγο κατέφθασαν καμιά δεκαπενταριά άλλα παιδιά,ομάδα ολόκληρη,Αλβανοί και ο ένας από αυτούς αδερφός του σχετικά άγνωστου κοριτσιού. Με το έτσι θέλω και χωρίς αιτία,έπεσε ξύλο.Γιά πλάκα και γιά το τίποτα. Χωρίς υπερβολή,τα δεκαπέντε παιδιά είχαν σιδηρογροθιές.Ήρθε ασθενοφόρο.Τρία ράμματα στο κεφάλι ο Δ. και πέντε ο Κ. Ο γυιός μου έλειπε από το γεγονός γιατί εκείνη την στιγμή βρισκόταν στο καράτε.Ευτυχώς λοιπόν που δεν ήταν παρών.Ευτυχώς που τα παιδιά ξεμπέρδεψαν με λίγα ράμματα,ευτυχώς που είχαν μόνο σιδηρογροθιές,ευτυχώς που δεν είχαν μαχαίρια!! Οι γονείς του Δ. μπάτσοι και οι δύο. Προσπάθησαν να

τρεις ψυχές

Τρεις ψυχές, τρεις προσευκές: α) Δοξάρι είμαι στα χέρια σου, κύριε.. τέντωσε με, αλλιώς θα σαπίσω. β) Μη με παρατεντώσεις, κύριε..θα σπάσω. γ) Παρατέντωσε με, κύριε, κι ας σπάσω!! Νίκος Καζαντζάκης Αναφορά στον Γκρέκο Να δω πως θα προλάβω να το διαβάσω μέσα σε 19 μέρες!! Πω πω μπελάς!! :)))

χέρι με χέρι

Είναι εύκολο να φέρεις κοντά σου μία γυναίκα ή έναν άντρα αντίστοιχα,να την κρατήσεις όμως;Βρίσκεσαι σε μία συνεχόμενη προσπάθεια,αφήνεις τα πράγματα να κυλήσουν μόνα κι αυθόρμητα;Δείχνεις τον καλύτερο σου εαυτό;Δεν κουράζει αυτό;Και τέλος πάντων πιά είναι αυτή η δύναμη που κάνει τον άλλον να είναι πραγματικά δεμένος μαζί σου;Ολόδικος σου; ***Ερωτικά βότανα και ματζούνια διάφορα ..απαγορεύονται είπαμε!! :)))

κόκκινο λοιπόν

Κόκκινο λοιπόν είναι η λέξη που σας δίνω κι εσείς με μιά γραφή,δίχως ανάσα θα πρέπει να γράψετε,μέσα σε πέντε λεπτά ένα κείμενο που μπορεί να είναι οτιδήποτε.Μία ή δύο παράγραφοι,μία εικόνα,μία σκέψη,διάφορες λέξεις ή προτάσεις,ένας διάλογος! Σκύβω το κεφάλι και γράφω στο moleskine που έχω πάρει μαζί μου,πάντα με μολύβι..αυτό το πράσινο της faber castel Νο 2Β.Ακουμπάω την καλοξυμμένη μύτη στο χαρτί και περιμένω να τραβήξει το δρόμο της..μπααα..τίποτα..δεν υπακούει!Επαναλαμβάνω την λέξη μήπως και πάρει μπρος η μηχανή..αλλά μάλον πάλι ξέχασα να αλλάξω τις ληγμένες μπαταρίες.Κόκκινο,κόκκινο,κόκκινο τραπέζι,αβγό,πάσχα,φαγητά..το νιώθω πως είναι πολύ πεζό κι ανέμπνευστο αλλά συνεχίζω..κόκκινο παραβάν,γκέισα..άλλωστε η συγγραφέας που μας υπόσχεται πως θα μας μάθει να γράφουμε είπε να κάνουμε την άσκηση δίχως ιδιαίτερη σκέψη,ότι μας βγει αυθόρμητα λέει..κραγιόν,κόκκινο φιλί στα χείλη,ζωγραφιές..νάτες πάλι οι ζωγραφιές παρούσες στα καλά καθούμενα..κόκκινο,κόκκινο..προσπαθώ να συντονιστώ με την

το γράψιμο

To γράψιμο μ αρέσει! Γιά την ακρίβεια το θαυμάζω και ιδιαίτερα αυτούς που ασχολούνται με επιτυχία μ αυτό. Είχα πάντα μία περιέργεια γιά το πως δημιουργείται όλο αυτό το μαγικό σύνολο που αποτελεί ένα βιβλίο ή μία ιστορία. Αναρωτιόμουν δε εάν κάπου το μαθαίνεις όλο αυτό,εάν συμβαίνει κάτω από το πρίσμα μίας συνταγής ή είναι πηγαίο και αυθόρμητο. Επίσης,είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου πως εάν μάθω γιά κάποια σεμινάρια σχετικά στην πόλη μου θα πάω..τόσο μεγάλη η περιέργεια μου! Το όνειρό μου λοιπόν έγινε πραγματικότητα. Σεμινάρια σχετικά γίνονται κι εγώ έχω ήδη πάρει την απόφαση να τα παρακολουθήσω! Κι έχω μεγάλη αγωνία. Γιά τον κόσμο,την συγγραφέα που παραδίδει τα μαθήματα,όλο το τι και το πως! Μετά την πρώτη συνάντηση υπόσχομαι να σας ενημερώσω ανάλογα. Όλα θα σας τα πω. Με το νι και με το σίγμα. Ορκίζομαι πως δεν έχω τις ικανότητες να γράψω ένα βιβλίο, ούτε έχω τέτοιο σκοπό. Μία φορά πριν μία δεκαετία περίπου έτσι μισοαστεία μισοσοβαρά είχα πιάσει να γράφω και γέμιζα σελίδες ολόκληρες. Π