Skip to main content

Posts

Showing posts from December, 2008

άιντε στο καλό!

Θέλω να σ' αποχαιρετήσω με ένα παραμύθι. Όπως χωρίζουν δυό άνθρωποι πολύ ερωτευμένοι. Τόσο δεμένοι που αρνούνται να πληγώσουν ο ένας τον άλλον. Ένα παραμύθι σαν αυτά που μου ψιθύριζες στο αυτί, ένα χρόνο τώρα. Γιά να μου μαλακώσεις την ψυχή, στα δύσκολα. Γιατί ήξερες εσύ, ήσουν ο μόνος που ήξερε τι μου επιφύλασσε η κάθε στροφή. Το μόνο που σε πρόδιδε το ελαφρώς ανασηκωμένο πυκνό φρύδι στην έκφραση που συνόδευε λόγια όμορφα, λόγια, υποσχέσεις! Θα σου φτιάξω ένα τόπο λοιπόν, ένα τόπο γιορτινό, όπου το μόνο που θα ακούς θα είναι οι φωνές παιδιών. Γέλια, ενθουσιασμός! Φώτα, φώτα πολλά χρωματιστά κατά προτίμηση, που κάνουν πιό παραμυθένια. Στέγες, δρόμοι, αυλές στρωμένες με χιόνι, απαλό, κατάλευκο. Μύτες τρυφερές κατακόκκινες, παγωμένες, γάντια, σκουφιά. Χιονάνθρωποι, καροτένιες μύτες, μάτια ελιές, χέρια κλαδιά, καπέλλο εκείνο το τσαλακωμένο του παππού! Ο παγωμένος αέρας να φέρνει μελωδίες από το παντού και το πουθενά. Να μοσχομυρίζει βανίλια και άχνη και μέλι και κανέλλα. Ψητό στο φ

ο καρυοθραύστης

-Αχ τι καλά, ήρθαν και πάλι τα Χριστούγεννα, είπε ο καρυοθραύστης και χτύπησε τρεις φορές με το ξύλινο σκήπτρο του το πάτωμα. Επ ξυπνήστε, ξυπνήστε όλοι, έδωσε το πρόσταγμα, και τεντώθηκε γιά να ισιώσει λίγο ακόμη, το ταλαιπωρημένο από το στρίμωγμα κορμάκι του, πλάι στο παράθυρο. -Ένα ένα τα παιχνίδια, μ ένα μαγικό τρόπο, άρχισαν να βγαίνουν από τις κούτες που ήταν γιά έναν ολόκληρο χρόνο φυλαγμένες στην αποθήκη. Πρώτα πρώτα, βγήκε ο ξύλινος Άι Βασίλης, με την μακριά γενειάδα, που ισορροπούσε πάνω σε μία ολόχρυση, βαριά σαν μολύβι μπάλα. Άνοιξε το κουτί του αργά, παραμέρισε όλα τα ψιλόχαρτα που τον προστάτευαν, έριξε μιά ερευνητική ματιά τριγύρω, και πήρε μιά βαθιά ανάσα. Ξεφύσηξε με δύναμη. -Επιτέλους, επιτέλους ήρθαν τα Χριστούγεννα, φώναξε με την μπάσα φωνή του και πήρε θέση στο κέντρο του μπουφέ, πλάι στις πορσελάνινες πιατέλες που ήταν γεμάτες από κουραμπιέδες, μελομακάρονα και χίλια δυό ακόμη καλούδια. Έπειτα, άνοιξε το κουτί με το ολόλευκο αστέρι. Ξεκόλλησε σιγά σιγά το καπάκ

Το ηλιακό ρολόι

Γιάννης Βαρβέρης ''Το ηλιακό ρολόι'' Ο κύριος Φογκ, 1993 Όταν ο κύριος Φογκ ήθελε να δει τι ώρα είναι έσκυβε από την πολυθρόνα και κοίταζε το πρόσωπο του στο νερό: όμορφος παρά μελαγχολικός και δέκα δευτερόλεπτα τρυφερός και αγέρωχος και σαράντα δευτερόλεπτα λυπημένος και λυπημένος ακριβώς του απαντούσε το νερό. Μόνο την νύχτα η ώρα ήτανε πάντα νύχτα. Όταν μιά νύχτα ολόκληρη σου δίνεται δεν την ρωτάς ποτέ τι ώρα είναι.

τα κόκκινα παπούτσια (χριστουγεννιάτικο παραμύθι)

Δέκα γυναικεία δάχτυλα, με άψογο μανικιούρ, άνοιξαν το χάρτινο κουτί. Ανάμεσα στα τσαλακωμένα χαρτιά ξεπρόβαλε ένα πανέμορφο ζευγάρι κόκκινα παπούτσια. -Αχ, τι όμορφα που είναι εδώ! είπε το δεξί που ομολογουμένως ήταν πολύ πιό ομιλητικό από το αριστερό. Τα κομψά, ντελικάτα δάχτυλα, τα κράτησαν γιά λίγη ώρα, τα χάιδεψαν γιά μιά στιγμή, και τα τοποθέτησαν πάνω πάνω σε μία κρυστάλλινη βιτρίνα. -Πω πω ζαλίζομαι, είπε το αριστερό που ήταν και το πιό παραπονιάρικο. -Ναι, αλλά έχουμε πανοραμική θέα. Κοίτα τα άλλα τα καημένα εκεί χαμηλά. Μέσα στο σκοτάδι. Ενώ εμείς, είμαστε οι άρχοντες τις βιτρίνας. Να δες, που όλα τα μάτια είναι στραμμένα επάνω μας! Πράγματι, έξω από το τζάμι, είχαν σταθεί δεκάδες ζευγάρια μάτια να χαζεύουν τα κόκκινα παπούτσια. Στ αυτιά τους έφταναν τα θαυμαστικά επιφωνήματα. -Ααα έκαναν όλοι με ενθουσιασμό. -Τι ωραίο χρώμα! είπε μιά κοντή κυρία που φορούσε ένα πολύ εντυπωσιακό καπελάκι στο κεφάλι της. -Τι καλοφτιαγμένες πιέτες! είπε μία άλλη πολύ νέα γυναίκα που κ

βρέχει ''σκοτάδι''

H Θεσσαλονίκη σήμερα ήταν ακριβώς όπως περιγράφεται στους τουριστικούς οδηγούς και τα παραμύθια. Υγρή. Η θάλασσα ένα με τον ουρανό κι οι γλάροι τρομαγμένοι και πεινασμένοι. Ένας καλλιτέχνης φωτογράφος μάζευε υλικό γιά κάποια διαδικτυακή σελίδα. Το βλέπω στην έκφραση. Έχει διαφορά αυτός που θέλει να δείξει, από αυτόν που θέλει απλά να κρατήσει γιά τον εαυτό του. Μνήμες. Μάθαμε στο πρόσκαιρο και ξεχνάμε πιά τόσο εύκολα. Ούτε κουτιά, ούτε σκονισμένα τριαντάφυλλα, ούτε ιδιόχειρα σημειώματα φυλαγμένα. Απλά περιμένουμε την επόμενη μέρα. Κι όλα ως διά μαγείας εξαφανίζονται, κι οι φωνές των παιδιών, κι ο τρόμος στα πρόσωπα των μεγάλων, κι η απέχθεια, κι ο θυμός, κι η θλίψη, και το φτύσιμο, κι η απόρριψη, και το σιδερικό, κι η γαμημένη σφαίρα κι ο ακατάλληλος εγκέφαλος, ΟΛΟΙ. Ψέμματα. Τίποτα δε φεύγει μακριά. Όλα σκεπάζονται με μία σκόνη υγρή γιά να κάνουν την επανεμφάνιση τους μετά από καιρό. Πιό έντονα, πιό δυνατά. Δεν είναι τυχαίο που τούτη τη φορά η βροχή είναι βαριά σα το μολύβι. Ούτε

γαμημένη σφαίρα

Kαι ξαφνικά σιωπή. Μουλώσαμε όλοι. Ο θάνατος του 15χρονου, στα Εξάρχεια, μας έκοψε το γέλιο. Γιά άλλη μιά φορά. Έφταιγε; Ποιός έφταιγε; Ο πιτσιρικάς; Ο ένοπλος; Το χέρι; Η στιγμή; Το όπλο; Το όπλο σε λάθος χέρι; Το όπλο σε λάθος χέρι και το χέρι να οδηγείται από λάθος εγκέφαλο. Το παιδί έφυγε. Ο ένοχος θα δικαστεί. Ως το επόμενο. Γιατί τα λάθος χέρια είναι πολλά. Έλα μωρέ ένα επάγγελμα είναι. Ναι.. επαγγελματίας δολοφόνος. Από γεννεσημιού σου δολοφόνος. Και μη μου πεις πως δείλιασες στιγμή, μη μου πεις πως σκέφτηκες ποτέ την ευθύνη του να κουβαλάς όπλο. Την ευθύνη του να δώσεις κλωτσιές μέχρι θανάτου. Από ανάγκη το ξεκίνησες. Ένα επάγγελμα είπες στην μάνα σου που σε κοιτούσε μα μάτια ορθάνοιχτα γιά αυτή σου την απόφαση. Ένα γαμημένο επάγγελμα. Μόνο μη μου κρύβεσαι εμένα και μη μου λες πως δε την τράβαγε η ψυχή σου τούτη την ιδέα εξουσίας ε; Μικρή ή μεγάλη δεν έχει σημασία. Κρεμασμένο το σιδερικό στην ζώνη σε έδειχνε διπλάσιο, κι όχι στο ύψος, όχι, μα στα μάτια της κοινωνίας, ένοιωθες

έλκυθρα

Η επομένη του Άι Νικόλα σήμερα. Κι ένας ήλιος να λάμπει, να λάμπει, να λάμπει. Ψηλά, σε μιά πλαγιά του βουνού, μισό μέτρο χιόνι απάτητο και δεκάδες παιδιά, γερά ντυμένα με σκούφους, γάντια και μάλλινα κασκόλ, με το χνώτο να ασπρίζει στον παγωμένο αέρα και τα έλκυθρα να ελίσονται στην κατηφοριά, ανάμεσα σε χιονισμένα έλατα. Και γιά του λόγου το αληθές, ξεσκόνισα την παλιά practica και αποθανάτησα την στιγμή!

γκι

Nα βρω φουντωτό κλαδί, γεμάτο φύλλα και καρπούς.. να 'ναι το φιλί ρουφηχτό, κι oι ευχές σιγουρεμένες !!!

έσπασε

glitter-graphics.com Oρκίζομαι πως δεν έφταιγα εγώ. Ρούπι δεν κούνησα. Εκεί που καθόμουν ήσυχη ήσυχη κι έπινα το καφεδάκι μου, ακούω ένα κρατςςς και πάρ' την κάτω. Εξετάζω το δέντρο, ήταν ολοφάνερο πως ένα από τα στολίδια του έλειπε. Κοιτάω στο πάτωμα και τι να δω. Είχε γίνει κομμάτια. Εκείνη η διάφανη μπάλα, από λεπτό γυαλί, που έκρυβε στο εσωτερικό της ολόκληρο Χριστουγεννιάτικο τοπίο. Αλλού η εκκλησία, αλλού τα χιονισμένα δέντρα, αλλού οι χιονάνθρωποι, αλλού τα παιδάκια. Και το 'λεγα εγώ πως δεν άξιζε να δώσω του κόσμου τα λεφτά γιά δαύτην! Το ίδιο βράδυ, έτσι όπως τράβηξα τις κουρτίνες και κάθισα στο παράθυρο, μου φάνηκε σαν να είχαν διπλασιαστεί τ αστέρια στον ουρανό!

μ' ακούς;

glitter-graphics.com Κι ούτε να σου περνάει από το νου πως σε καλοπιάνω. Μόνο πως κουράζεσαι αυτές τις μέρες ξέρω και λέω να σε ζεσταίνω τα πρωινά με σοκολατένια φιλιά και ανάσες μυρωμένες με μέλι και κανέλα. Μ ακούς;

μελωμένες μπουκιές

λάδι χυμό πορτοκαλιού ζάχαρη άχνη γαρύφαλλο κανέλα κονιάκ αλεύρι καρύδια ζάχαρη καστανή μέλι βούτυρο -Άντε να μου τα φέρεις κι εγώ θα σου βάζω στο στόμα μελωμένες μπουκιές από μελομακάρονα. Θα βουτάω τα δάχτυλα μου σε σωρό από κουραμπιέδες γιά να μου τα γλύφεις ένα ένα. Τα ρέστα εδώ, στο μεταλικό κουτί του τσαγιού, να έχω δραχμούλες γιά τα κάλαντα.

ιδιαιτερότητα

-Θα ήθελα παρακαλώ αυτόν τον άγγελο. Ναι, αυτόν εκεί ψηλά στο τελευταίο κεντρικό ράφι. Ανάμεσα στα μολυβένια στρατιωτάκια και τον καρυοθραύστη. Ό όχι αυτόν με τα μαύρα μαλλιά, τον άλλον, λίγο πιό δίπλα, τον ξανθό με τα φτερά σαν αληθινά, και το πρόσωπο μικρού παιδιού. Ναι αυτόν. Τον βλέπω μέρες τώρα απ έξω, από την βιτρίνα. Αλήθεια πόσο κοστίζει; -Μαρία, πόσο τον έχουμε αυτόν τον άγγελο, δε βρίσκω καρτελάκι με την τιμή. -Μιά στιγμούλα να ψάξω τον κωδικό στον υπολογιστή.. Από ότι βλέπω εδώ, είναι στα δωρεάν προιόντα, προσφορά του μαγαζιού. Είναι ιδιαίτερος! Πραγματοποιεί ευχές! -Σας ευχαριστώ πολύ θα το σκεφτώ.. -Γιατί μαμά δεν τον πήραμε τον άγγελο; -Ήταν πολύ μεγάλος γιά το δέντρο μας κορίτσι μου..

έι ψιτ φίλε..

Έι ψιτττττ φίλεεεε.. Ο μήνας σου! Και κοίτα μη μου κουραστείς.. σιγά σιγά, ξενύχτια και υπερωρίες φέτος δεν έχει. Και μη νοιάζεσαι, εγώ παιχνίδια δεν θέλω, να έρθεις μόνο, καμινάδα δεν έχω να μπεις, μα τα παράθυρα θα είναι ορθάνοιχτα. Ένα ποτηράκι κρασί να μοιραστούμε! Μόνο να ντυθείς καλά όταν θα βγεις μη μου κρυώσεις!