Τελικά, το άγχος είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής της. Όσο κι αν προσπαθώ να βρω τρόπους να την ηρεμήσω δεν τα καταφέρνω. Το σώμα της μουδιάζει μου λέει κι η καρδιά της χτυπάει γρήγορα. Νιώθει αστάθεια, ζαλάδες και η αναπνοή της κόβεται. Περπατάει με ένταση. Προσθέτει αριθμούς, μετράει αναπνοές, ψάχνει να βρει 3 κόκκινα αντικείμενα, 3 κίτρινα ή 3 πράσινα, χαίρεται που τα βρίσκει, όμως στη στιγμή το άγχος είναι εκεί, επάνω της, όπως οι τρίχες των μαλλιών της ή τα νύχια της ή οι βλεφαρίδες της.
Τί θα ήθελα να σκέφτεται το κορίτσι της ζωγραφιάς:
*να δώσω χρόνο στο κολάζ που φτιάχνω
*να διαβάσω το βιβλίο που δανείστηκα από τη βιβλιοθήκη
*να πλέξω τα τετράγωνα με τα αρκουδάκια
*να βρω μια ωραία σειρά στο netflix
*την καταβρίσκω να πίνω μόνη μου καφέ
*δεν χρειάζεται να είμαι ερωτευμένη
*να συνδέομαι μόνο με τους ανθρωπένιους
*να τυλίγομαι με ζεστασιά όπου κι αν βρίσκομαι, ό,τι κι αν συμβαίνει
*να εκπλήσσομαι
*να γράφω στα παλιά μου τα παπούτσια
*να με αγαπώ
Μην αφήνεις, της είπε, την ψυχή σου, μόνη της για πολύ ώρα και μετά να απορείς ότι κρύωσε σαν πρωινό καφεδάκι που ξεχάστηκε στο φλυτζάνι ενώ μεσημέριασε.
Όλα είναι μέσα στο μυαλό της, ιδιαιτέρως όλοι αυτοί που απειλούν καθημερινά την ηρεμία της.
Έβρεξε, δυνατά κι απότομα, έριξε και χαλάζι. Μέσα σε ένα δεκάλεπτο ο κόσμος της έγινε πολύχρωμες σιλουέτες και ανοιχτές ομπρέλες.
Ήθελε να ξεχειλίζει από θετικότητα και να μη συγκρούεται. Φοβόταν τους ανθρώπους αλλά τους αγαπούσε και πάρα πολύ, κυρίως τις ιστορίες που κουβαλούσαν. Κάποια στιγμή, οι ιστορίες αυτές έγιναν τόσο πολλές που δεν χωρούσαν πια στη μέρα της.
Τις νύχτες ξυπνούσε στις 3, στις 4 και στις 5 τα ξημερώματα και χαιρετιόνταν με το φεγγάρι που σκάλωνε στις γρίλιες του παραθυρόφυλλου.
Πολλές φορές αναρωτιόταν, πότε ήταν εκείνη η μέρα που πάτησε το κουμπί που έφερε τα πάνω κάτω. Ωστόσο, ήταν για καλό της. Γιατί από εκεί κι έπειτα, υπολόγιζε κι έπιανε κουβέντες μόνο με τον εαυτό της.
Μια ωραία μέρα μπορεί να περιέχει δέντρα ανθισμένα, ζακέτα στο χέρι, συννεφιά χωρίς βροχή, γυαλιά ηλίου για την αντηλιά, καφέ παρέα με έναν άνθρωπο, ιστορίες και διάλογο.
Για μένα.
Αναρωτήθηκα τί τους έκανε εντύπωση και φωτογράφιζαν, μια ομάδα από τουρίστες.
Τον Όλυμπο που τέτοια εποχή μοιάζει να έρχεται τόσο κοντά, ένα πελώριο βουνό με χιονισμένες βουνοκορφές, γύρισα να δω κι ήταν αυτό.
Είναι σαν ένα μικρό ζωάκι, να ζει σε ένα δάσος, μέσα μου. Με ξυπνάει τα ομιχλώδη πρωινά, με απαιτήσεις ατέλειωτες. Αρνείται να νιώσει κορεσμό. Κουνάει την ουρά του μπροστά σε τόνους από ζάχαρη, αγωνιά, και λέει ψέμματα. Προσποιείται. Δεν παραιτείται. Δεν αναπαύεται, δεν ηρεμεί. Σκέφτεται, ό,τι υπάρχει πίσω από τα πράγματα. Όχι ευέλικτα, όχι διεξοδικά. Θέλει, αλλά ούτε ξέρει τί θέλει ούτε πώς θα το πάρει. Δεν χαλαρώνει στο παρόν. Αμφιταλαντεύεται ανάμεσα στο παρελθόν και το μέλλον. Παλεύει με υπαρξιακούς συλλογισμούς. Παιχνιδίζει, με παιδεύει και παιδεύεται καθώς προσπαθώ να συνδεθώ με έναν κόσμο που θέλω να κατανοήσω, καθώς μαθαίνω να αγαπώ, καθώς μαθαίνω να είμαι ανοιχτή και να δίνω χώρο..
Λατρεύω το αμάνικο αντιανεμικό μου.
Η άνοιξη, έξω, οργιάζει. Ο καιρός αυτός, τόσο όσο πρέπει δροσερός είναι υπέροχος, είναι το καλύτερο μου.
Ή Ά. μια μέρα μου είπε, πως έκανα πάρα πολύ καιρό να της χαρίσω το χαμόγελο μου.
Η Σ. το έχει το χαμόγελο μου. Νιώθω κοντά της με ένα συναίσθημα, όπως ακριβώς νιώθω κάθε άνοιξη.
Μια ισορροπία, σαν να μπαίνουν στη θέση τους τα μέσα μου και σαν αυτό απλά να γίνεται.
Μετά, επέστρεψα στο σπίτι. Έκανα ερωτήσεις στο chat gpt κι οι απαντήσεις του ήταν όπως πάντα ενδιαφέρουσες. Το παλεύει το δόλιο να μου εξηγεί.
Μετά από πάρα πολλά χρόνια, ξεκίνησα ένα τεράγωνο πλεκτό με το βελονάκι, ονομάζεται granny square.
Παλιότερα, ξεπατίκωνα σχέδια από τα περιοδικά κι όλα ήταν πιο εύκολα. Τώρα, από διαδικτυακές φωτογραφίες, οδηγίες και πατρόν, μπερδεύομαι και κουράζομαι εύκολα.
Θα πλέξω κι ένα αρκουδάκι το οποίο θα ραφτεί πάνω στο granny square, όμως μου βγαίνει μεγαλούτσικο κι εγώ το φανταζόμουν κάπου στα 10χ10 εκ
Anyway, θα το προσπαθήσω ώστε να έχω το επιθυμητό αποτέλεσμα, έτσι κι αλλιώς πάντα τα καταφέρνω :)
Πάνε πια πολλά χρόνια, που μια φίλη με είχε συμβουλέψει να αλλάξω, συγκεκριμένα έκανε τη χαρακτηριστική κίνηση γυρνώντας την παλάμη της, ανάποδα.
Σε πολλά πράγματα άλλαξα, τόσο που δεν με αναγνωρίζω πια, όχι γιατί ακολούθησα την συμβουλή της φίλης, αλλά επειδή ακολούθησα την ψυχή μου.
Αμφιβάλλω αν ο σημερινός μου εαυτός τελικά θα βόλευε την τότε φίλη μου.
Μάλλον όχι :)
Κοιτάζω για λίγα λεπτά τον ήλιο που δύει και τα μάτια μου θολώνουν στο φως που σιγά σιγά πέφτει και γίνεται νύχτα. Μικρές λάμψεις στον ουρανό τα αστέρια και στη γη τα φώτα της πόλης. Παράθυρα ανοιχτά που υπονοούν καθημερινότητα και ζωή. Πεσμένη ενέργεια κι ένα σωρό ''πρέπει'' που φέρνουν χαρά αλλά και κούραση. Έχει κόπο το κάθε τί που θέλεις να γίνει, όπως θέλεις να γίνει. Πίσω από τα παράθυρα βλέπεις σκιές να κινούνται. Μπορεί να είσαι εσύ, μπορεί να είμαι εγώ. Ο Δ. φαντάζεται πως ο καθένας από μας έχει γράψει γύρω του ένα κύκλο. Κι αυτός είναι ο κόσμος του με ό,τι μπορεί να περιέχει αυτό. Για αυτό, ξεχνάμε ή απορρίπτουμε εύκολα ή απογοητευόμαστε αν προσπαθήσουμε πολύ και δούμε ότι δεν χωράμε ο ένας στον κύκλο του άλλου. Ο ενθουσιασμός μας δίνει μια ώθηση. Και η περιέργεια, ωστόσο διαπιστώνουμε πως ο κάθε κύκλος, στον πυρήνα του, είναι ολόιδιος με τον δικό μας. Το ίδιο κι οι άνθρωποι, ο α, ο β, ο γ, ένιωσες ποτέ τη διαφορά από τον έναν στον άλλον; Θα σου πω πως, όχι! Ένας σωρός από πανομοιότυπα, φωτισμένα παράθυρα με ανθρώπινες παρουσίες που ζητούν, δίνουν, λαχταρούν, προσπαθούν, πονάνε, ενθουσιάζονται, περιμένουν, χαίρονται ή είναι βαθιά λυπημένοι.
Οι αναμνήσεις μας μοιάζουν ψεύτικες, χρόνια μετά έχουν αποκτήσει μια λαμπερή και χρυσαφένια πατίνα. Ωστόσο πλέκονται αρμονικά με τις αληθινές μας ζωές κι έτσι συν-δημιουργούν τον κόσμο μας, αληθινό και ψεύτικο μαζί κι όσο κι αν σου φανεί παράξενο μέσα από αυτό το από τόσο διαφορετικά υλικά φτιαγμένο μίγμα αμφιθυμίας, νιώθουμε ότι γνωρίζουμε τον εαυτό μας κι ότι τελικά, ναι αγαπάμε.
Αύριο, θα μπορούσαμε πιούμε ένα καφεδάκι. Δεν ήμουν τυχερή. Θα μπορούσαμε να μάθουμε ο ένας τον άλλον. Πώς περνάς τον χρόνο σου, τί σε ευχαριστεί και τί σε βασανίζει. Ίσως όλα αυτά που θα μου έλεγες να ήταν απωθητικά, ίσως όμως και να ταυτιζόμουν. Τί ωραία που είναι να υπάρχουν καινούργιοι άνθρωποι στη ζωή σου! Έχεις ένα πρόσχημα να τα διηγηθείς όλα από την αρχή. Να τα διηγηθείς με τη σοφή πυξίδα του σήμερα, λογικά και τακτοποιημένα. Ανακατεύω και τακτοποιώ τα συρτάρια του μυαλού μου συχνά. Τα επαναλαμβάνω μέσα μου όλα πιο καθαρά, αφαιρώντας ό,τι κάθε φορά ασχημίζει και περισσεύει.
-----
Θέλω να σου πω πως το δικό μου σύμπαν έχει καεί πολλές φορές, από τις στάχτες όμως όλο και κάτι καινούργιο έχει γεννηθεί.
-----
Προχθές, στα γενέθλια μου, μου έφεραν δώρο μια κάλλα. Τελευταία, μ'αρέσει πολύ να παρατηρώ πώς αναπτύσσονται τα φυτά. Τούτο δω έχει πανέμορφα λουλούδια. Να πω την αλήθεια δεν έχω δει πιο όμορφα κρινάκια. Και τα φύλλα του έχουν λευκές πιτσιλιές. Κάθε φύλλο συνοδεύεται κι από ένα λουλούδι.
-----
Δεν παίρνεις πάντα ό,τι δίνεις. Μπορείς όμως να χαίρεσαι με ό,τι παίρνεις. Και μπορείς να ονειρεύεσαι ασταμάτητα και τότε, μια μέρα, αργά ή γρήγορα κάποια από τα όνειρα σου τα βλέπεις να γίνονται πραγματικότητα.
-----
Όσα λαχτάρησες έρχονται, συνήθως με τρόπο που δεν περίμενες κι εκεί βρίσκεται η έκπληξη. Έτσι κι αλλιώς ολόκληρη η ζωή είναι μια έκπληξη, άλλες φορές καλή κι άλλες φορές κακή, τις περισσότερες φορές καλή.
-----
συνεχίζεται...
Ο καθένας μας έχει τον τρόπο του να είναι και συμπαθητικός και αντιπαθητικός. Κάπου χαλαρώνει το μυαλό και σκέφτεσαι ''θα το ξεφουρνίσω κι ό,τι βγει''. Και βγάζεις τον αληθινό σου εαυτό. Ο οποίος μπορεί να είναι όντως πολύ χαριτωμένος και νόστιμος αλλά μπορεί να είναι και ηλίθιος (αν και πιστεύω ότι κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να είναι ηλίθιος) κι ας μη μου αρέσει η λέξη.
Και μετά;
Εε μετά τον αποδέχεσαι τον άλλον μαζί με την ''ηλιθιότητα'' του.
Για πόσο;
Για όσο αντέξεις!
Τρελαίνομαι για αυτή την εποχή, που τα δέντρα γεμίζουν λουλούδια, άλλα άσπρα και άλλα ροζ κι οι άνθρωποι φορούν ακόμη ζεστά αλλά πιο ελαφριά ρούχα και περπατούν λίγο πιο ανέμελα στο δρόμο. Στην τσάντα μου, έχω ακόμη τα πλεκτά μου γάντια του χειμώνα, αλλά ξέρεις, τα πρωινά τιτιβίσματα των πουλιών, το καφεδάκι μας, την παρέα μας, το σοκολατένιο κέρασμα, τον ήλιο που μας χαιδεύει πίσω από τη μεγάλη τζαμαρία, τον παραγωγό που διαλαλεί την πραμάτεια του πίσω από τους πάγκους στην λαική μας αγορά, το χιούμορ, το χαμόγελο, την ελπίδα, το πράσινο καινούργιο φύλλο της μονστέρας μου, αυτά, δεν μπορεί να μου τα πάρει κανείς.
Είναι το καλύτερο μου, ένα τραπέζι κι απέναντι μου μια φίλη. Μία, είναι το ιδανικό. Πολλές, είναι θόρυβος, είναι φασαρία. Με τη μία,...
