πλεονεξία

 

Διάβασε μου,  εκείνο το παραμύθι,  με το βασιλιά,  που ήταν τόσο λιχούδης ώστε έβαλε  τους καλύυυυτερους ζαχαροπλάστες της χώρας να του φτιάξουν ένα παλάτι όοολο από παντεσπάνι και σοκολάτα και κρέμα σαντιγύ.  Το έκανε αυτό,  για να τα καταφέρει να αντισταθεί στον ίδιο του τον πειρασμό.  Όμως τελικά,  δεν τα κατάφερε.  Έφαγε το ίδιο του το παλάτι!  Κι όποιον γιατρό κι αν έφερε,  για να τον κάνει καλά από τη βαρυστομαχιά,  όλοι του έλεγαν το ίδιο πράγμα.  Βασιλιά μου σε νίκησε η πλεονεξία σου.  Σύντομα,  ο βασιλιάς έφυγε από τον μάταιο τούτο κόσμο.  Βαρύς σαν πέτρα και γεμάτος ζάχαρη και σοκολάτα.  

 

τα ''σ'αγαπώ'' μου

 

Τις Κυριακές,  έκοβες στη μέση ένα λεμόνι,  το γράπωνες με τα δυό κοφτερά σου δοντάκια,  ρουφούσες το χυμό κι έκανες γκριμάτσες τινάζοντας το κεφάλι αριστερά και δεξιά.  Φάε και κάτι άλλο,  σου έλεγα,  μαγείρευα κρέας με λαχανικά,  έκοβα τα φρούτα σε κομμάτια,  φάε να γίνεις μεγάλος και τρανός σου έλεγα κι εσύ έγλυφες τη λεμονόκουπα κι ό,τι σε μικροποσότητα άλειφα κρυφά επάνω του.  Έτσι κι αλλιώς οι Κυριακές είναι ξινές μου είπες μια μέρα και τότε άρχισα να σου μαθαίνω  τη γλύκα της ζωής χωρίς να βάζω ζάχαρη ή άλλου είδους γλυκαντικά.  Σου έψηνα φέτες από ζυμωτό ψωμί κι άλειφα από πάνω τους τα ''σ'αγαπώ'' μου.  Να, δοκίμασε ένα δικό μου νόστιμο σου έλεγα,  δοκίμασε και μάθε,  μάθε ν'αγαπάς 

new post

 

Μ' αρέσει πολύ,  η στιγμή που πατάω το κουμπάκι του ''new post''.  Μ' αρέσει που ψάχνω και βρίσκω φωτογραφίες από το διαδίκτυο που με ενθουσιάζουν.  Μ' αρέσει που χρησιμοποιούσα,  από τότε που άρχισα να καταλαβαίνω τον εαυτό μου,  αυτές τις δικές μου ''μαγικές''  στιγμές για να νιώθω ''εγώ''.  Βαριέμαι πάρα πολύ εύκολα,  πολλές φορές πιάνω πχ ένα βιβλίο και διαβάζω τρεις σελίδες και το αφήνω στην άκρη,  πιάνω το πλεκτό μου,  πλέκω τρείς σειρές και το αφήνω στην άκρη.  Το ίδιο συμβαίνει με τα υφασμάτινα κολάζ,  το κέντημα κι όλα όσα αγαπώ και αφήνω να με περιτριγυρίζουν.  Αλλά όλα μαζί,  αποτελούν την καθημερινότητα μου,   και την κάνουν πιο απαλή και πιο γλυκιά.  Και πιο υποφερτή.  Μ' αυτά επιβιώνω, σκέφτομαι.  Και με τις παρέες μου που τις θεωρώ ιδιαιτέρως μοναδικές και πολύτιμες στην ηλικία πια που βρίσκομαι.  Είναι σύνδεση,  είναι πολυφωνία,  απόψεις και γνώμες,  είναι η έστω μικρή επαφή με τις ζωές άλλων ανθρώπων κι έχει μια ουσία αυτό,  έχει κάποιο σημαντικό λόγο που συμβαίνει.  Είναι κι άλλα πολλά μέσα στη ζωή μου αλλά συνήθως δεν γράφω για αυτά,  δεν τα μοιράζομαι,  τα κρατάω για τον εαυτό μου.  

 

η άλλη πλευρά

 

Η καθημερινότητα,  δεν σ' αφήνει για πολύ  να χαίρεσαι με τη χαρά.  Βρίσκει πάντα μα πάντα ένα τρόπο να έρθει και να τρυπώσει μέσα σου μια ιδέα αγωνίας και θλίψης,  που θα κάνουν τα πόδια σου να πατήσουν τρέμοντας στο έδαφος,  θα βρει ένα τρόπο να σε κάνει να κλάψεις,  να στεναχωρηθείς,  να γειωθείς με τρόπο στεγνό και σκληρό.

 

απαλά σαν χάδι

 

Ακούμπησες με τρυφερότητα την ψυχή μου και την γέμισες με μουσικές.   

Θέλω να είσαι καλά! 

 

το κίτρινο ποδήλατο

 

Κάποιες φορές το πρωινό της Κυριακής μπορεί να είναι πολύ όμορφο,  όπως πχ όταν έχεις εξαιρετική παρέα.  Μια Κυριακή που ξεκίνησε ηλιόλουστη και κατά το μεσημεράκι έγινε γκρίζα και συννεφιασμένη.  Όμως σε κάποιες περιπτώσεις,  το τελευταίο που σκέφτεσαι είναι ο καιρός.  

 

για όσο

 

Κάποτε,  έρχεται η στιγμή,  που χτυπάς την πόρτα και δεν υπάρχει κανείς από την άλλη πλευρά να σου ανοίξει.  Για αυτό,  όσο υπάρχουμε,  να ξεζουμιζόμαστε στα καφεδάκια,  στις αγκαλιές και τα φιλιά. 

 

λίμνη

 

Μια λίμνη,  είναι απλά μια λίμνη,  στην πραγματικότητα είναι μια μεγάλη,  τεράστια λακούβα με νερό.  Αν όμως πεις πως αυτή είναι η δικιά μου λίμνη,  τότε μπορεί να αποκτήσει ένα ενδιαφέρον,  χρωματικές ανταύγειες προς τέρψιν οφθαλμών,  ψηλά δέντρα προς σκίαση ακόμη και μια βαρκούλα για βόλτες. Όταν κάτι θέλεις να το ονομάζεις δικό σου,  η λίμνη μου,  ο φίλος μου κλπ όταν το νιώθεις δικό σου,  παύει να έχει ψεγάδια,  έχει μόνο ομορφιά κι απόλαυση.   

Γιατί κάθε τί που θέλεις να είναι δικό σου,  το φροντίζεις και σε φροντίζει. 

ένα βιβλίο

 

Σ'  ένα πολυσύχναστο καφέ γνωστής αλυσίδας,  όπου είχα ραντεβού με μια φίλη μου,  καθώς μιλούσαμε,  έπεσε το μάτι μου σε ένα βιβλίο,  το οποίο δεν έπρεπε να βρίσκεται εκεί όπου βρισκόταν.  Ήταν σκαλωμένο κυριολεκτικά,  σε κάτι υποτυπώδη ραφάκια με ψυχρά,  άοσμα και άχρωμα διακοσμητικά και ξεχώριζε σαν μια κόκκινη/ροζ πινελιά  σε φόντο γκρί.  Οπς  σκέφτηκα ευθύς αμέσως και μέσα στην καλή χαρά,  τούτο εδώ,  κάποιος το άφησε επίτηδες για να το πάρω.  Όχι,  είπα στη φίλη μου,  αν το ξέχασε κάποιος θα το κρατούσαν στο ταμείο.  Δεν θα το είχαν αφημένο εκεί πίσω από μια μικρή γωνία,  όρθιο και ψηλά.  Το πήρα..  το έδωσα στη μαμά μου να το διαβάσει,  η αλήθεια είναι πως δεν την προλαβαίνω στα βιβλία,  αρκεί να είναι του γούστου της.  Όταν το τελειώσει ίσως κι εγώ το αφήσω κάπου,  κάποια στιγμή,  σ ένα μέρος που να μπορεί να το δει και να το πάρει όποιος νιώσει χαρούμενος μ' αυτή την κίνηση.  Κι ίσως να καθήσω για λίγη ώρα σε κάποιο κοντινό τραπέζι ώστε να απολαύσω τη σκηνή.

 

η νύχτα

 

Περπατάς σε πεζοδρόμια με πολυκοσμία και νιώθεις ότι σε κοιτάνε.  Στην πραγματικότητα,  κανείς δεν ασχολείται  μαζί σου,  ο καθένας είναι στις σκέψεις που έχει μέσα στο καλοχτενισμένο του κεφάλι.  Όμορφη ώρα,  απογευματάκι,  ο ήλιος στη δύση του,  δροσούλα,  φοράς ακόμη την λίγο χοντρούτσικη καλοκαιρινή μπλούζα που δεν φόρεσες όλο το καλοκαίρι,  είναι τόσο ευχάριστο το περπάτημα μετά από 5 ολόκληρες ώρες babysitting,  η αλήθεια είναι πως κάποια πράγματα δεν φανταζόσουν ποτέ ότι θα γίνουν πραγματικότητα.  

Ο γλυκούλης μου,  ο Δ. junior,  χοροπηδάει και τρέχει στον καναπέ,  σκαρφαλώνει στα μαξιλάρια της πλάτης και ευθύς αμέσως θέλει να κάνει βουτιά γιατί το παιχνίδι του έχει πέσει στο πάτωμα κι επειδή δεν έχει καμία συναίσθηση του κενού ακόμη.  Παρόλη την κούραση η Γ. επιμένει για περπάτημα οπότε όποτε βρίσκεις την  ευκαιρία το κάνεις.   15 ολόκληρα χρόνια μετά από τότε που ήσουν 50 χρονών,  δεν έχεις τις ίδιες αντοχές,  την επόμενη μέρα απλά πονάνε όλα.  Τα γόνατα κυρίως.  

Πιο πολύ,  μ' αρέσει να περπατάω τις νύχτες και να χαζεύω τα ανοιχτά φωτισμένα παράθυρα,  είναι η ώρα που όλοι μαζεύονται στα σπίτια τους κι οι δρόμοι αδειάζουν.   

Την νύχτα είμαι σχεδόν αόρατη. 

Ενώ όλοι οι άλλοι ησυχάζουν.

Μένω μόνο εγώ κι ο εαυτός μου.

Και οι σκέψεις μου.

Καθαρές,

χωρίς ενοχές,  

χωρίς εμμονές.

Στα ερωτηματικά μου,

η νύχτα απαντάει καλύτερα 

από οποιαδήποτε άλλη ώρα της ημέρας.

Ακόμη και τα φωτισμένα παράθυρα

φανερώνουν απαντήσεις

ας πούμε πως

εγώ,  εσύ,  ο άλλος,

είμαστε όλοι

πιο ίδιοι

κι απαράλλαχτοι

από όσο μπορούμε να φανταστούμε. 

της Κυριακής

 

Στρώσαμε τραπεζομάντηλο κεντημένο της γιαγιάς,   τα πορσελάνινα πιάτα της μαμάς,  τα ασημένια μαχαιροπήρουνα της θείας,  τα κρυστάλλινα κρασοπότηρα της πεθεράς και με σεβασμό και τάξη,  συγκεντρωθήκαμε όλοι μαζί στο τραπέζι,  ένα Σάββατο που έμοιαζε με Κυριακή και μια Κυριακή που έμοιαζε με Σάββατο.

μια ομορφιά

 

Μου λείπουν οι ομορφιές που παλιότερα έβρισκα στο δρόμο μου,  μου λείπουν τα μαγαζάκια που είχαν όμορφα μικρά πραγματάκια με γούστο.  Χθες,  κάνοντας βόλτα,  σταθήκαμε σε ένα τέτοιο μαγαζί που έμοιαζε ξεσηκωμένο από παραμύθι.  Ουάουυυ σκέφτηκα και πήρα βαθιά ανάσα ώστε να το εξερευνήσω σπιθαμή προς σπιθαμή.  Ήταν εξαιρετικές οι στολισμένες γωνιές του και μας έφτιαξαν τη διάθεση.   Μικρά μικρά,  μουσικά κουτιά,  ψαλιδάκια,  σημειωματάρια,  μπλούζες,  φορέματα,  τσάντες κ κοσμήματα,  κηροπήγια,  χριστουγεννιάτικα διακοσμητικά και χίλια δυό άλλα καλούδια που δεν μπορείς να φανταστείς πώς χωρούσαν σε ένα τόσο μικρό χώρο.  Από την οικονομική κρίση και μετά το μάτι μας γυμνάζεται στην ασχήμια αλλά δεν την αποδέχεται κι έτσι πάντα μα πάντα αυτού του είδους τα μαγαζιά θα είναι μια όαση στις βόλτες μας.  Για όσο κρατήσουν.  Για όσο καταφέρουν να υπομείνουν τον ανταγωνισμό αλλά και το φτωχικό πορτοφόλι.  

Δεν τελείωσα,  θέλω να πω και για την ιδιοκτήτρια,  ένα φοβερά επικοινωνιακό πλάσμα,  προσγειωμένο αλλά και αισιόδοξο,  με έντονη καλλιτεχνική φύση..

Τί να πω άλλο,  ό,τι κι αν πω δεν ξέρω πώς να δώσω προς τα έξω αυτό που είδα κι αυτό που ένιωσα.   

Οκτώβρης

 

Για τον Οκτώβρη:  βροχή,  χαλογουίν,  κολοκυθόπιτα,  μηλόπιτα,  ομπρέλα,  βόλτες,  πεσμένα φύλλα,  χρυσαφί και πορτοκαλί,  μάγισσες,  κολοκύθες,  κουβερτούλα και αγκαλιές,  ωραίες εκπλήξεις,  ζεστός καφές και μπόλικη κανέλλα.

Ωραίους ανθρώπους να επιλέγουμε γύρω μας που να μας αξίζουν και να μας πηγαίνουν μπροστά!