new post

 

Μ' αρέσει πολύ,  η στιγμή που πατάω το κουμπάκι του ''new post''.  Μ' αρέσει που ψάχνω και βρίσκω φωτογραφίες από το διαδίκτυο που με ενθουσιάζουν.  Μ' αρέσει που χρησιμοποιούσα,  από τότε που άρχισα να καταλαβαίνω τον εαυτό μου,  αυτές τις δικές μου ''μαγικές''  στιγμές για να νιώθω ''εγώ''.  Βαριέμαι πάρα πολύ εύκολα,  πολλές φορές πιάνω πχ ένα βιβλίο και διαβάζω τρεις σελίδες και το αφήνω στην άκρη,  πιάνω το πλεκτό μου,  πλέκω τρείς σειρές και το αφήνω στην άκρη.  Το ίδιο συμβαίνει με τα υφασμάτινα κολάζ,  το κέντημα κι όλα όσα αγαπώ και αφήνω να με περιτριγυρίζουν.  Αλλά όλα μαζί,  αποτελούν την καθημερινότητα μου,   και την κάνουν πιο απαλή και πιο γλυκιά.  Και πιο υποφερτή.  Μ' αυτά επιβιώνω, σκέφτομαι.  Και με τις παρέες μου που τις θεωρώ ιδιαιτέρως μοναδικές και πολύτιμες στην ηλικία πια που βρίσκομαι.  Είναι σύνδεση,  είναι πολυφωνία,  απόψεις και γνώμες,  είναι η έστω μικρή επαφή με τις ζωές άλλων ανθρώπων κι έχει μια ουσία αυτό,  έχει κάποιο σημαντικό λόγο που συμβαίνει.  Είναι κι άλλα πολλά μέσα στη ζωή μου αλλά συνήθως δεν γράφω για αυτά,  δεν τα μοιράζομαι,  τα κρατάω για τον εαυτό μου.