ψυχή μου

 Ακόμη κι αν πάψει στον κόσμο να υπάρχει ήλιος,  θα φτιάχνω αχτίδες τρίβοντας πέτρες,  θα δημιουργώ σπίθες,  φως και ζεστασιά,  και δεν με νοιάζει αν καίω τα χέρια μου,  το φως θα κυλάει μέσα σου κι όλα θα λάμπουν μόνο για σένα-

 

το χρώμα

 

Σε ρουφάει το χρώμα.  Κολλάει επάνω σου σα βεντούζα.  Χάνεις τα λογικά σου,  η σκέψη σου μικραίνει,  κολυμπάς σε μια θάλασσα,  πετάς στον ουρανό,  βρίσκεσαι στον παράδεισο.  Αγαπάς την κάθε απόχρωση,  είναι εκεί για σένα,  είσαι εκεί για σένα,  μια διάσταση πέρα του κόσμου ετούτου.  Ονειρεύεσαι χωρίς να είναι νύχτα και χωρίς να είσαι στο κρεββάτι σου.  

  

quest

Τον τελευταίο χρόνο το σπίτι φώναζε την απουσία σου.  Κανένα ηλεκτρικό φως,  καμία υποψία ανάσας.  Ένιωθα ότι με κάποιο τρόπο το γνώριζες ότι περνούσα συχνά από τον δρόμο σου.  Ένιωθα ότι όλο και κάποια κάμερα θα το κατέγραφε αυτό,  πολλές φορές έλεγα πως χαμογελάς κι άλλες πως ξινίζεσαι.  Δεν σου άρεσε η στενότητα,  πιεζόσουν.  Δεν σου άρεσαν τα γράμματα, μου τα επέστρεφες πίσω αναπάντητα.  Όμως εμένα μου αρκούσε το να ξέρω ότι είσαι καλά.  Χθες,  έκανες μια quest εμφάνιση και μου άφησες ένα χαιρετισμό.  Μακάρι να μπορούσες να δεις με τα μάτια σου την έκπληξη μου και την χαρά μου,  καθώς συνεχίζεις την όμορφη ζωή σου.

το μεγάλο εγώ

 

Όταν λύσεις τον γρίφο που λέγεται ''άνθρωποι'',  αρχίζεις και βλέπεις πίσω από τον καθρέφτη.  Εμφανείς συμπεριφορές.  Εγωισμός και ζήλια.  Σύγκριση.  Εγώ.  Μεγάλο,  τεράστιο.  Ιδιοτέλεια.  Και μια τεράστια ανάγκη να σε οδηγήσει ο άλλος σε ένα δρόμο που εσύ ούτε καν μπαίνεις στον κόπο να ιχνογραφήσεις,  πόσο μάλλον να τον δημιουργήσεις,  να τον κτίσεις.  Όλο ο άλλος,  ο άλλος,  ο άλλος,  δεν έκανε αυτό και δεν έκανε εκείνο ενώ εμείς είμαστε αγγελάκια με χρυσό φωτοστέφανο.που καθόμαστε παθητικά στη γωνίτσα μας και περιμένουμε ένα χέρι να μας σηκώσει,  αλλά τελικά ''τί θέλει αυτό το χέρι εδώ'';  ρωτάμε.  Ό,τι είναι έξω από το σκεπτικό μας δεν κάνουμε καν τον κόπο να το ακουμπήσουμε.  Μια κίνηση που να μας βγάλει έξω από το αβγό μας,  μπορεί να βοηθήσει να γνωρίσουμε έναν καινούργιο κόσμο.  Αλλά το μυαλό κοντό,  απορρίπτει,  απορρίπτει..  και μετά τί;  Ο άλλος,  ο άλλος..  τίποτα δεν κάνει για μας,  άλλα περίμενα κλπ

 

ΜουΛείπει

 

Το πρώτο δεκαπενθήμερο του Φλεβάρη,  είναι το 15νθήμερο του ΜουΛείπει.  Πολύ και βαθιά κι αυτό πονάει.  Κάθετα!  Σαν μαχαίρι στην καρδιά.  Μουδιάζει η λύπη το σώμα μου,  έρχονται στο νου μου εποχές που δεν ήταν οι καλύτερες.  Anyway,  ήταν ο πατέρας μου και νομίζω πως κάθε πατρική απώλεια κοστίζει.  Τελικά,  με εμπόδια,  αλλά βγήκαμε την βόλτα μας και σήμερα,  περπατήσαμε 7 χιλιόμετρα.  Αγόρασα μια οδοντόβουρτσα βελουδένια / μαλακιά (ναι,  έχω φτάσει στην ηλικία που μόνο με πολύ,  με σούπερ μαλακιά οδοντόβουρτσα μπορώ να βουρτσίσω τα δόντια μου χωρίς να πονάω).  Αγόρασα μεσοδόντια no4 κι ένα καρβέλι ψωμί αρκετά μεγάλο,  από μια μακρινή γειτονιά έτσι για την περιπέτεια.  Αν μου έλεγε κάποιος πριν 20 χρόνια πως το να ψωνίσω από κάποιο φούρνο ή το να πάω μέχρι την λαική αγορά θα ήταν περιπέτεια θα γελούσα.  Σήμερα το βράδυ μου είναι μοναχικό.  Διαβάζω ένα αστυνομικό βιβλίο.  Λύνω σταυρόλεξα.  Τελείωσα ένα έργο με μαργαρίτες φτιαγμένο από υφάσματα,  νιώθω πολύ ικανοποιημένη,  μου άρεσε πολύ.  Θα το δώσω να μου βάλουν μια πολύ ωραία κορνίζα και θα το κρεμάσω τον τοίχο μου να το χαίρομαι.  Αυτές οι μαργαρίτες μοιάζουν με ποίημα.  Θα είναι ένα ποίημα στον τοίχο μου.  

 

αχνοφαίνεται

 

Όσο βαθύς κι αν είναι ο χειμώνας,  αχνοφαίνεται η άνοιξη.. 

 

κομμάτι ζωής

 

Δεν ξέρω αν έχει νόημα να ανακαλείς μια δύσκολη στιγμή της ζωής σου ωστόσο πολλές φορές αυτό απλά συμβαίνει.  Ξυπνάς ένα πρωί και η ανάμνηση  είναι καρφωμένη σφήνα στο μυαλό σου.  Την εξετάζεις από δω,  την επεξεργάζεσαι από κει κι αυτή εκεί να στροβιλίζεται μέσα στο κεφάλι σου σαν πεταλούδα που σου προκαλεί εμετό από τη μια, όμως είναι κομμάτι της ζωής σου από την άλλη.  Και ως κομμάτι της ζωής σου την μοιράζεσαι χωρίς να ενδιαφέρεσαι αν κάποιος καταλαβαίνει.  Όλοι καταλαβαίνουν τόσο,  όσο είναι το μέγεθος από το μικρό σου το νυχάκι, το πρωταρχικό όμως είναι η δικιά σου η ψυχή,  δικό σου είναι το βίωμα,  δικιά σου η εικόνα, δικός σου κι ο τρόπος που θα βάλεις το μυαλό σου να δουλέψει υπέρ της ψυχικής σου ηρεμίας.