Προσπαθώ να στηρίξω ένα ''μαζί'' τραυματισμένο, θυμωμένο και πληγωμένο δικαιολογώντας την ύπαρξη τεσσάρων γραμμάτων το ένα πλάι στο άλλο. Πλάι, παρέα, μαζί, η θάλασσα με τον ήλιο που δύει, η φύση με το πιο πράσινο της φόρεμα και το χρώμα της μέρας που τελειώνει ή του πρωινού που έρχεται. Σκληραίνουμε μέσα από τα χρόνια ή γινόμαστε πιο ευάλωτοι; Νομίζω πως γινόμαστε τόσο μαλακοί, απαλοί και μεταξένιοι που ακόμη κι ένα χάδι μας ταράζει σαν τσίμπημα καρφίτσας; Ή μήπως έχουμε ξεχάσει να χαιδευόμαστε;






