αχνοφαίνεται

 

Όσο βαθύς κι αν είναι ο χειμώνας,  αχνοφαίνεται η άνοιξη.. 

 

κομμάτι ζωής

 

Δεν ξέρω αν έχει νόημα να ανακαλείς μια δύσκολη στιγμή της ζωής σου ωστόσο πολλές φορές αυτό απλά συμβαίνει.  Ξυπνάς ένα πρωί και η ανάμνηση  είναι καρφωμένη σφήνα στο μυαλό σου.  Την εξετάζεις από δω,  την επεξεργάζεσαι από κει κι αυτή εκεί να στροβιλίζεται μέσα στο κεφάλι σου σαν πεταλούδα που σου προκαλεί εμετό από τη μια, όμως είναι κομμάτι της ζωής σου από την άλλη.  Και ως κομμάτι της ζωής σου την μοιράζεσαι χωρίς να ενδιαφέρεσαι αν κάποιος καταλαβαίνει.  Όλοι καταλαβαίνουν τόσο,  όσο είναι το μέγεθος από το μικρό σου το νυχάκι, το πρωταρχικό όμως είναι η δικιά σου η ψυχή,  δικό σου είναι το βίωμα,  δικιά σου η εικόνα, δικός σου κι ο τρόπος που θα βάλεις το μυαλό σου να δουλέψει υπέρ της ψυχικής σου ηρεμίας.

 

ζεστασιά

 

Σε δεύτερο χρόνο,  σκέφτομαι πως,  οι άνθρωποι που πόνεσαν την ψυχή μας λέγοντας μας ''δεν είμαι φίλη σου'',  ''δεν θέλω καμία επικοινωνία μαζί σου'',  ''είσαι κάπως'' και διάφορα άλλα τέτοια νόστιμα,  πολύ καλό μας έκαναν,  είναι πιο καθαρό το άδειασμα ενός κουβά γεμάτου με κρύο νερό στο κεφάλι,  παρά οι μικρές δόσεις δηλητήριου στο σώμα και στο στόμα.  Αν μη τι άλλο δημιουργείται χώρος στο τοπίο για τα πραγματικά όμορφα,  όλοι το γνωρίζουμε αυτό.  

Φεβρουάριος σήμερα,  να πω καλό μήνα και πως νιώθω βαθιά ευγνωμοσύνη απέναντι σε όσους ήρθαν στη ζωή μου για να συνειδητοποιήσω πως υπάρχει κι αυτό,  το λίγο,  το μικρό,  αυτό που γυαλίζει όμορφα καθώς θαυμάζεις την ουρά της αλεπούς αλλά είναι κακοποιητικό όταν η αλεπού σαν μικρό και καθόλου αγαθό ζωάκι,  θέλει να σε δαγκώσει.  Μου έμαθαν να φυλάγομαι!

Έξω από το παράθυρο μου,  λυσσομανάει  ο άνεμος κι ο κόσμος μου είναι βαμμένος με γκρίζα χρώματα δίχως στάλα ήλιο.  Δεν μ' ενοχλεί καθόλου,  χαζεύω τα πουλιά που πετούν κατά ομάδες στον ουρανό,  κοίτα λέω Στελλίτσα,  πώς συμφωνούν μεταξύ τους,  πώς κρατούν το ρυθμό.

Διαβάζω το αστυνομικό μου βιβλίο,  ήπια καφέ,  έφαγα μηλόπιτα,  ακούω ρομαντική,  γλυκιά μουσική του γούστου μου και φοράω ένα απαλό,  μάλλινο μπλουζάκι πάνω από την βαμβακερή πυτζάμα μου.  Κάνω όλα όσα ζεσταίνουν την καρδιά μου. 

ιδανικά

 

Εμείς,  θα έχουμε πάντα στο μυαλό μας όμορφα σπίτια με φωτεινά παράθυρα,  πέτρινα μονοπάτια και ένα δάσος,  κυρίως αυτό,  γεμάτο με δέντρα,  χλόη και αγριολούλουδα.  Γάτες και σκυλιά οπωσδήποτε.  Αυτοκίνητα λιγοστά τα οποία θα μεταφέρουν μόνο αγαπημένους,  που θα στέκονται βράχοι στο πλάι μας.  Τα μεσημέρια θα ξαπλώνουμε στα γρασίδια με ένα βιβλίο ή με ένα παλιό τραντζιστοράκι που θα έχει επιζήσει από μια άλλη εποχή,  δοξασμένη και νοσταλγική.  Μπορεί,  στο γρασίδι,  κάποιες μέρες να κάνουμε ακόμη και πικ νικ,  μμμ θα ήθελα το καλάθι μου να περιέχει και τυροπιτάκια με την οικογενειακή συνταγή της αγαπημένης μου γιαγιάς.  Το μικρό αυτάκι κι η μικρή χορεύτρια θα τρέχουν ξυπόλητα γύρω μας.  Θα παίζουν με μια ελαφριά,  φουσκωτή και πολύχρωμη μπάλα.  Ο γείτονας θα ζητάει λίγη ζάχαρη για τον πρωινό καφέ του,  ένα κορίτσι θα περνάει το μονοπάτι με το ποδήλατο του.  

Δεν θα υπάρχει θάνατος,  δεν θα υπάρχουν ουσίες,  δυστυχήματα και απροσεξίες που κοστίζουν ζωές και εξελίσσονται σε εγκλήματα.  

 

relax

 

Αρρωσταίνουν και τα παπάκια;  Αρρωσταίνουν!  Γρίπη Β έδειξε το rapid test.  Η αλήθεια είναι πως δεν ήθελα να το πιστέψω,   κάποια συμπτώματα τα απέδωσα σε παλινδρόμηση όμως έκανα λάθος.  Μάτια που τρέχουν,  βραχνή φωνή,  λαιμός που τσούζει και μια γενική κόπωση.  Όμως νιώθω ότι σήμερα είμαι καλύτερα από χθες.  Κι αυτό με χαροποιεί.  Κι ας ακυρώθηκε το ραντεβού αύριο με την μικρή χορεύτρια και το Σάββατο με το μικρό αυτάκι.  Δεν έχω διάθεση για τίποτα αλλά κι αυτό καμιά φορά χρειαζούμενο είναι.  Relax!

 

ένας φίλος

 

Ένας φίλος,  είναι εκεί για να έχεις κάποιον να αγαπάς.  Και κάποιον που θα σου κάνει παρέα στις περιπέτειες σου.  Τίποτα περισσότερο,  τίποτα λιγότερο.

 

επιθυμία

 

Έλεγα στον Δ.  πως θα ήθελα είτε να είχα ένα μαγικό ραβδάκι που θα μεταμόρφωνε οτιδήποτε ήθελα σε ότι ήθελα είτε να ήμουν πάρα πολύ έξυπνη ώστε να ζωγραφίζω ένα βάζο και να μοιάζει με βάζο,  να ζωγραφίζω λουλούδια και να μοιάζουν με λουλούδια κι όλο αυτό να εκπέμπει ένα όσο το δυνατόν μεγάλο συναίσθημα όχι ψυχής αλλά εικαστικό.  Να βλέπω τί έφτιαξα και να χαίρομαι τόσο πολύ ώστε να φτιάχνω κι άλλο κι άλλο χωρίς τελειωμό κι όλα αυτά τα υποτιθέμενα έργα να είχαν τα χρώματα και την ψυχή του πρωινού,  του απογεύματος και της νύχτας,  και την ζωντάνια του φθινόπωρου και της άνοιξης,  του χειμώνα και του καλοκαιριού.  Δεν όμως..