quest

Τον τελευταίο χρόνο το σπίτι φώναζε την απουσία σου.  Κανένα ηλεκτρικό φως,  καμία υποψία ανάσας.  Ένιωθα ότι με κάποιο τρόπο το γνώριζες ότι περνούσα συχνά από τον δρόμο σου.  Ένιωθα ότι όλο και κάποια κάμερα θα το κατέγραφε αυτό,  πολλές φορές έλεγα πως χαμογελάς κι άλλες πως ξινίζεσαι.  Δεν σου άρεσε η στενότητα,  πιεζόσουν.  Δεν σου άρεσαν τα γράμματα, μου τα επέστρεφες πίσω αναπάντητα.  Όμως εμένα μου αρκούσε το να ξέρω ότι είσαι καλά.  Χθες,  έκανες μια quest εμφάνιση και μου άφησες ένα χαιρετισμό.  Μακάρι να μπορούσες να δεις με τα μάτια σου την έκπληξη μου και την χαρά μου,  καθώς συνεχίζεις την όμορφη ζωή σου.

το μεγάλο εγώ

 

Όταν λύσεις τον γρίφο που λέγεται ''άνθρωποι'',  αρχίζεις και βλέπεις πίσω από τον καθρέφτη.  Εμφανείς συμπεριφορές.  Εγωισμός και ζήλια.  Σύγκριση.  Εγώ.  Μεγάλο,  τεράστιο.  Ιδιοτέλεια.  Και μια τεράστια ανάγκη να σε οδηγήσει ο άλλος σε ένα δρόμο που εσύ ούτε καν μπαίνεις στον κόπο να ιχνογραφήσεις,  πόσο μάλλον να τον δημιουργήσεις,  να τον κτίσεις.  Όλο ο άλλος,  ο άλλος,  ο άλλος,  δεν έκανε αυτό και δεν έκανε εκείνο ενώ εμείς είμαστε αγγελάκια με χρυσό φωτοστέφανο.που καθόμαστε παθητικά στη γωνίτσα μας και περιμένουμε ένα χέρι να μας σηκώσει,  αλλά τελικά ''τί θέλει αυτό το χέρι εδώ'';  ρωτάμε.  Ό,τι είναι έξω από το σκεπτικό μας δεν κάνουμε καν τον κόπο να το ακουμπήσουμε.  Μια κίνηση που να μας βγάλει έξω από το αβγό μας,  μπορεί να βοηθήσει να γνωρίσουμε έναν καινούργιο κόσμο.  Αλλά το μυαλό κοντό,  απορρίπτει,  απορρίπτει..  και μετά τί;  Ο άλλος,  ο άλλος..  τίποτα δεν κάνει για μας,  άλλα περίμενα κλπ

 

ΜουΛείπει

 

Το πρώτο δεκαπενθήμερο του Φλεβάρη,  είναι το 15νθήμερο του ΜουΛείπει.  Πολύ και βαθιά κι αυτό πονάει.  Κάθετα!  Σαν μαχαίρι στην καρδιά.  Μουδιάζει η λύπη το σώμα μου,  έρχονται στο νου μου εποχές που δεν ήταν οι καλύτερες.  Anyway,  ήταν ο πατέρας μου και νομίζω πως κάθε πατρική απώλεια κοστίζει.  Τελικά,  με εμπόδια,  αλλά βγήκαμε την βόλτα μας και σήμερα,  περπατήσαμε 7 χιλιόμετρα.  Αγόρασα μια οδοντόβουρτσα βελουδένια / μαλακιά (ναι,  έχω φτάσει στην ηλικία που μόνο με πολύ,  με σούπερ μαλακιά οδοντόβουρτσα μπορώ να βουρτσίσω τα δόντια μου χωρίς να πονάω).  Αγόρασα μεσοδόντια no4 κι ένα καρβέλι ψωμί αρκετά μεγάλο,  από μια μακρινή γειτονιά έτσι για την περιπέτεια.  Αν μου έλεγε κάποιος πριν 20 χρόνια πως το να ψωνίσω από κάποιο φούρνο ή το να πάω μέχρι την λαική αγορά θα ήταν περιπέτεια θα γελούσα.  Σήμερα το βράδυ μου είναι μοναχικό.  Διαβάζω ένα αστυνομικό βιβλίο.  Λύνω σταυρόλεξα.  Τελείωσα ένα έργο με μαργαρίτες φτιαγμένο από υφάσματα,  νιώθω πολύ ικανοποιημένη,  μου άρεσε πολύ.  Θα το δώσω να μου βάλουν μια πολύ ωραία κορνίζα και θα το κρεμάσω τον τοίχο μου να το χαίρομαι.  Αυτές οι μαργαρίτες μοιάζουν με ποίημα.  Θα είναι ένα ποίημα στον τοίχο μου.  

 

αχνοφαίνεται

 

Όσο βαθύς κι αν είναι ο χειμώνας,  αχνοφαίνεται η άνοιξη.. 

 

κομμάτι ζωής

 

Δεν ξέρω αν έχει νόημα να ανακαλείς μια δύσκολη στιγμή της ζωής σου ωστόσο πολλές φορές αυτό απλά συμβαίνει.  Ξυπνάς ένα πρωί και η ανάμνηση  είναι καρφωμένη σφήνα στο μυαλό σου.  Την εξετάζεις από δω,  την επεξεργάζεσαι από κει κι αυτή εκεί να στροβιλίζεται μέσα στο κεφάλι σου σαν πεταλούδα που σου προκαλεί εμετό από τη μια, όμως είναι κομμάτι της ζωής σου από την άλλη.  Και ως κομμάτι της ζωής σου την μοιράζεσαι χωρίς να ενδιαφέρεσαι αν κάποιος καταλαβαίνει.  Όλοι καταλαβαίνουν τόσο,  όσο είναι το μέγεθος από το μικρό σου το νυχάκι, το πρωταρχικό όμως είναι η δικιά σου η ψυχή,  δικό σου είναι το βίωμα,  δικιά σου η εικόνα, δικός σου κι ο τρόπος που θα βάλεις το μυαλό σου να δουλέψει υπέρ της ψυχικής σου ηρεμίας.

 

ζεστασιά

 

Σε δεύτερο χρόνο,  σκέφτομαι πως,  οι άνθρωποι που πόνεσαν την ψυχή μας λέγοντας μας ''δεν είμαι φίλη σου'',  ''δεν θέλω καμία επικοινωνία μαζί σου'',  ''είσαι κάπως'' και διάφορα άλλα τέτοια νόστιμα,  πολύ καλό μας έκαναν,  είναι πιο καθαρό το άδειασμα ενός κουβά γεμάτου με κρύο νερό στο κεφάλι,  παρά οι μικρές δόσεις δηλητήριου στο σώμα και στο στόμα.  Αν μη τι άλλο δημιουργείται χώρος στο τοπίο για τα πραγματικά όμορφα,  όλοι το γνωρίζουμε αυτό.  

Φεβρουάριος σήμερα,  να πω καλό μήνα και πως νιώθω βαθιά ευγνωμοσύνη απέναντι σε όσους ήρθαν στη ζωή μου για να συνειδητοποιήσω πως υπάρχει κι αυτό,  το λίγο,  το μικρό,  αυτό που γυαλίζει όμορφα καθώς θαυμάζεις την ουρά της αλεπούς αλλά είναι κακοποιητικό όταν η αλεπού σαν μικρό και καθόλου αγαθό ζωάκι,  θέλει να σε δαγκώσει.  Μου έμαθαν να φυλάγομαι!

Έξω από το παράθυρο μου,  λυσσομανάει  ο άνεμος κι ο κόσμος μου είναι βαμμένος με γκρίζα χρώματα δίχως στάλα ήλιο.  Δεν μ' ενοχλεί καθόλου,  χαζεύω τα πουλιά που πετούν κατά ομάδες στον ουρανό,  κοίτα λέω Στελλίτσα,  πώς συμφωνούν μεταξύ τους,  πώς κρατούν το ρυθμό.

Διαβάζω το αστυνομικό μου βιβλίο,  ήπια καφέ,  έφαγα μηλόπιτα,  ακούω ρομαντική,  γλυκιά μουσική του γούστου μου και φοράω ένα απαλό,  μάλλινο μπλουζάκι πάνω από την βαμβακερή πυτζάμα μου.  Κάνω όλα όσα ζεσταίνουν την καρδιά μου. 

ιδανικά

 

Εμείς,  θα έχουμε πάντα στο μυαλό μας όμορφα σπίτια με φωτεινά παράθυρα,  πέτρινα μονοπάτια και ένα δάσος,  κυρίως αυτό,  γεμάτο με δέντρα,  χλόη και αγριολούλουδα.  Γάτες και σκυλιά οπωσδήποτε.  Αυτοκίνητα λιγοστά τα οποία θα μεταφέρουν μόνο αγαπημένους,  που θα στέκονται βράχοι στο πλάι μας.  Τα μεσημέρια θα ξαπλώνουμε στα γρασίδια με ένα βιβλίο ή με ένα παλιό τραντζιστοράκι που θα έχει επιζήσει από μια άλλη εποχή,  δοξασμένη και νοσταλγική.  Μπορεί,  στο γρασίδι,  κάποιες μέρες να κάνουμε ακόμη και πικ νικ,  μμμ θα ήθελα το καλάθι μου να περιέχει και τυροπιτάκια με την οικογενειακή συνταγή της αγαπημένης μου γιαγιάς.  Το μικρό αυτάκι κι η μικρή χορεύτρια θα τρέχουν ξυπόλητα γύρω μας.  Θα παίζουν με μια ελαφριά,  φουσκωτή και πολύχρωμη μπάλα.  Ο γείτονας θα ζητάει λίγη ζάχαρη για τον πρωινό καφέ του,  ένα κορίτσι θα περνάει το μονοπάτι με το ποδήλατο του.  

Δεν θα υπάρχει θάνατος,  δεν θα υπάρχουν ουσίες,  δυστυχήματα και απροσεξίες που κοστίζουν ζωές και εξελίσσονται σε εγκλήματα.