Μπήκαμε στο μήνα της γιορτής σου και καταστρώνω ολόκληρο σχέδιο για να χωρέσω όσα περισσότερο μπορώ στο μικρό μήνυμα που θα σου στείλω, το θέλω απόλυτα τυπικό αλλά να μπορεί να θεωρηθεί και φιλικό. Οι φίλοι περιγράφουν ο ένας στον άλλον την καθημερινότητα τους πχ τί προστέθηκε ή τί άλλαξε, τί με ενοχλεί και τί σ'ευχαριστεί και πώς να τα στριμώξω όλα αυτά, συναισθήματα και περιγραφές ανάμεσα στις συλλαβές ενός απλού και συνηθισμένου χ ρ ό ν ι α π ο λ λ ά. Ιούνιος, αγαπητέ μου, πίνω τον πρωινό μου καφέ στη βεράντα, σκέτο, ποτέ δεν μου άρεσε η ζάχαρη ούτε ένα κουλουράκι ή ένα κομμάτι κέικ. Και χαζεύω τα σπίτια της γειτονιάς μου, μια γειτονιά που ερημώνει από τους παλιούς γείτονες, που αλλάζει μέσα από τις απώλειες των μεγάλων ανθρώπων και που δεν θυμίζει τίποτα πια από το παρελθόν. Δεν ξέρω αν απολαμβάνω την ησυχία, νομίζω ότι κάποιες στιγμές με στεναχωρεί. Μου λείπουν οι γνωστές φιγούρες των ανθρώπων που έβλεπα να κινούνται πίσω από τα παράθυρα και έξω στα μπαλκόνια για χρόνια τώρα. Μου λείπει το γνώριμο, κουράστηκα να προσπαθώ συνεχώς να συνηθίσω το καινούργιο, το οποίο δεν γίνεται ποτέ οικείο.
