κάποιες Κυριακές

 

Θα μπορούσα να τριγυρίζω μόνη μου για ώρες σε μια πόλη ατμοσφαιρική,  μια μέρα φθινοπωρινή,  παραμερίζοντας το σωρό των φύλλων που πέφτουν κουρασμένα στα πεζοδρόμια.  Κι έπειτα,  θα ήθελα να πάρω πινέλα,  μπογιές και καμβά και να αποτυπώσω αυτό που ένιωσα.  Και τις χιλιάδες σκέψεις που θα περνούσαν από το μυαλό μου καθώς αυτό αδειάζει.  Αυτό που έρχεται σαν σκέψη,  είναι γεγονότα που άλλοτε με κάνουν να γελώ κι άλλοτε δεν θέλω να θυμάμαι.  Συνήθως,  δεν θέλω να θυμάμαι.  Βρίσκω πολλές ανοησίες,  όμως δεν ξέρω πώς θα ήταν το πιο ώριμο,  πιο μελετημένο,  πιο έξυπνο ίσως;  Πώς θα ήταν;  Ίσως όχι και πολύ διαφορετικό,  ίσως ίδιο με λίιιγη πιο φιλοσοφημένη χροιά;  Ποιός να ξέρει αν αυτό το ''άλλο''  υπάρχει,  για πόσο  και με τί θα συνοδεύεται;  Αποκλείεται να ξεκινήσεις από ένα πολύ ώριμο και πολύ μελετημένο πλάνο και να σπάσεις τα μούτρα σου;  Δεν πιστεύω στην τύχη,  στις προσωπικές μου επιλογές πιστεύω και αναλαμβάνω όλη την ευθύνη,  όμως υπάρχει κι ένα κάτι που λέγεται ''ώθηση''  και καμιά φορά συμβαίνει,  απλά συμβαίνει το καλό,  το τυχερό,  το ιδανικό..  όμως υπάρχει το ιδανικό ή σε κάθε περίπτωση τρέχουμε και δεν φτάνουμε,  κι από την όλη πορεία μας ζούμε ό,τι αρπάξουμε και στην τελική όπως μας κάτσει;

Κάποιες Κυριακές,  ετοιμάζω ένα μπουτάκι από κοτόπουλο,  που το μαγειρεύω με μπύρα.  Είναι πάρα πολύ νόστιμο,  ωστόσο στο τέλος,  εκεί που η μπύρα ενώνεται με τα ζουμάκια του κοτόπουλου και γίνεται καραμέλα μου αφήνει μια πίκρα.  Μια πίκρα όμως που την έχω αποδεχτεί, για αυτό και μου αρέσει.

Σήμερα διάβασα,  αλήθεια ή ψέμματα δεν ξέρω διότι ένα σωρό ανεπιβεβαίωτα διαβάζω στο διαδίκτυο,  πως μια πολύ αγαπημένη μου συγγραφέας  ζει πλέον σε οίκο ευγηρίας αφού τον προηγούμενο χρόνο έχασε τον άντρα της αλλά και το γιό της από υπερβολικό αλκοόλ και κίρρωση ήπατος.

Δεν το έγραψα αυτό για να διαδώσω μια είδηση,  αλλά για να πω πως εν τέλει,  το πιο ανόητο,  αν και ανθρώπινο συναίσθημα  είναι η ζήλεια,  η σύγκριση,  αυτό το ''τί καλά κι εγώ να ήμουν σαν κι αυτόν τον άνθρωπο''.   Αυτό απλά δεν υπάρχει.  Κανένας άνθρωπος δεν είναι Αυτός με κεφαλαίο.  Κανείς δεν ζει ζωή ''χαρισάμενη'' κι όσο ιδανική κι αν φαίνεται πιστεύω ότι πίσω από την καθημερινότητα του καθένα μας υπάρχει πολύυυ σκοτάδι,  πολλά σκουλικάκια που μας τρώνε και πολύ ''δεν βρίσκω το λόγο να ξυπνήσω το πρωί''. 

 

20 συναπτά έτη

 

Όχι δεν κλείνει σήμερα το blog μου 20 χρόνια.  τα γενέθλια του ήταν ακριβώς ένα μήνα πριν.  Εκείνη την ημέρα,  ως συνήθως το ξέχασα.  Μετά σκέφτηκα,  20 χρόνια εε και τί έγινε;  Ας το αγνοήσω,  ας κάνω ότι δεν κατάλαβα,  σιγά το σημαντικό.  

Όμως οι μέρες περνούσαν και αυτό το 20,  20,  20,  στροβίλιζε στο μυαλό μου.

Τελικά,  20 χρόνια είναι πολλά,  είναι πάρα πολλά,  είναι τόσα πολλά που δεν θέλεις να το συνειδητοποιήσεις.  

Όμως,  ένας αριθμός δεν παύει να είναι ένας αριθμός όσο κι αν σε τρομάζει.

 Που κανονικά,  20 χρόνια μετά,  τίποτα δεν θα έπρεπε να σε τρομάζει.  Ένας άλλος άνθρωπος είσαι.  Αν και αυτά όλα που βρίσκονται βαθιά βαθιά στην ψυχή σου,  παραμένουν ίδια.  Αλλάζει η λογική,  αλλάζει η ωριμότητας της σκέψης και της ματιάς,  αλλάζει ο τρόπος προστασίας του Εγώ.  

Ωστόσο έχουν αλλάξει οι συνθήκες,  έχει μετατοπιστεί το σημείο στήριξης και ισορροπίας,  έχει τη σωστή θέση του το κέντρο βάρους.  

Αν μου έλεγες θα σου δώσω 1.000.000.000 ευρώ να γυρίσεις πίσω..  θα σου έλεγα Όχι.

Κάθε μέρα είναι μια μέρα διαφορετική και μια μέρα εξέλιξης.  Έτσι θέλω να το βλέπω και έτσι το βλέπω.

Χρόνια πολλά στο αγαπημένο μου blog λοιπόν,  χαρά και διάθεση! 

δεν το είχαμε φανταστεί καν

 

 

Έφυγες κι εσύ,  δεν πρόλαβες το χειμώνα,  έφυγες σαν φύλλο φθινοπωρινό που το έριξε από το δέντρο ο άνεμος και το παρέσυρε η βροχή.  Κάποτε σε έψαχνα σε κάθε σύννεφο και σε κάθε γαλανό ξέφωτο του ουρανού,  τώρα σε ψάχνω στα κόκκινα φύλλα που σκορπίζουν χωρίς προορισμό.  Πώς γίνεται ένας άνθρωπος που συγκινήθηκε από χίλιες δυό στιγμές,  που αγάπησε,  που αγαπήθηκε,  που έπραξε,  που δραστηριοποιήθηκε,  που ακολουθήθηκε,  πώς γίνεται να είναι τώρα σύννεφο,  ή φύλλο,  ή μια τρυφερή ανάμνηση;  

 

-πολύ-

 

Σε ακούω μέσα στο σκοτάδι να χτυπάς τα πλήκτρα του τηλεφώνου σου,  να σηκώνεσαι,  να τηγανίζεις αβγά σε βούτυρο,  να ψήνεις τσάι,  να ανοίγεις το μπουκάλι του κρασιού,  να παίρνεις αγκαλιά τη γάτα,  σ' ακούω να τρως ένα κομμάτι γλυκό,  να πίνεις ένα ποτήρι νερό,  να στέκεσαι στο παράθυρο,  να βλέπεις τη βροχή κι έπειτα να μου λες ''δεν έχω πια να σου δώσω τίποτα''  κι εγώ να σου απαντώ πως ακόμη κι αυτή η ελάχιστη αίσθηση της παρουσίας σου είναι για μένα περισσότερο από το -πολύ-,  για μένα που σ' αγάπησα μόλις ένιωσα τον κόσμο και μια μέρα μου είπες ''έλα να παίξουμε κρυφτό'' και κρύφτηκες σε μια τρύπα βαθιά,  και κάποια δίλεπτα σα το χθεσινό μετανοιώνεις για την πράξη σου αυτή κι επισκέπτεσαι το σπίτι τις νύχτες,  για μένα αυτό είναι ένα υπέροχο -πολύ-,  τεράστιο,  μεγάλο,  υπεράνθρωπο.  

φαντασματάκια

 

Αυτές τις μικρές παρενθέσεις της ζωής μας,  άλλοτε αστείες κι άλλοτε γλυκόπικρες,  αυτά τα μικρά φαντασματάκια που μας ταλανίζουν συχνά πυκνά,  θα έπρεπε να μπορούσαμε να τις στερεοποιήσουμε,  να τις πολτοποιήσουμε κι ότι απομένει να το πετάξουμε στη θάλασσα.   

δεκαεπτά συλλαβές

 

Ένα πολύ ωραία στρωμένο τραπέζι,  μου χτυπάει το καμπανάκι της φροντίδας του ανθρώπου που το ετοίμασε προς τον εαυτό του και και τους καλεσμένους του.  Halloween!  Κολοκύθες,  φαντασματάκια και κεριά που ανάβουν μόνα τους.  Τρομακτικά μέηκ απ στο πρόσωπο.  Έχει γούστο αυτή η γιορτή αν και για μένα ισχύει λίγο το γιορτή νά 'ναι  κι ό,τι νά 'ναι.  Ευκαιρία για χαρά.  Η Μ. μάλλον αγαπάει τα χαικού.  Συνεχώς σκαρώνει κι από ένα.  Κι εγώ κάτι σκέφτηκα της λέω.. 

Γκρίζος ουρανός

ανθισμένος κάκτος

ώρα για ανάρτηση 

Με κοιτάζει.  Στραβομουτσουνιάζει!  Χαμογελάει!  Δεν έχω ιδέα ποιό είναι το πραγματικό συναίσθημα της.  Δεν θα ασχοληθώ,  θα το αφήσω να πέσει κάτω.  Ε ας πέσει και κάτι κάτω..  ίσως έτσι,  να έρθει κάποια στιγμή που θα φανερωθεί.  Αν και η ταπεινή μου γνώμη μου λέει πως κάποιοι άνθρωποι δεν μπορούν να φανερωθούν γιατί πολύ απλά,  ποτέ δεν συμφωνούν με το αληθινό τους πρόσωπο.  

Συννεφιασμένη μέρα 

ένα ποτήρι νερό

Διψάω πολύ

Ωχουυυ  λες να μου κολλήσει τώρα κι τρέλλα με τα χαικού;;;   Απαπαπααα χαμός!  Και καημός..   Αχ βρε Μ.  

ένα δώρο

 

Ενώ πίναμε το καφεδάκι μας και κουβεντιάζαμε,  προσπαθούσα να φανταστώ τα όμορφα σκουλαρίκια που της αγόρασα να πέφτουν αεράτα,  ανάμεσα στο πρόσωπο και τα μαλλιά της.  Τα σκουλαρίκια  έχουν ιδιαίτερες πέτρες σε ανοιχτό πράσινο, πλαισιωμένες από ένα στεφάνι από ασήμι.  Εκείνη,  έχει πράσινα μάτια και σταρένιο δέρμα.  Τώρα πρέπει να κάνω υπομονή ως τις 7 του Νοέμβρη που είναι τα γενέθλια της.  Θα της αρέσουν.  Κι αν για κάποιο λόγο δεν της αρέσουν,  πολύ εύκολα ο καλλιτέχνης θα της φτιάξει άλλα στο χρώμα και την πέτρα που θα διαλέξει αυτή.