Κοιτάζω για λίγα λεπτά τον ήλιο που δύει και τα μάτια μου θολώνουν στο φως που σιγά σιγά πέφτει και γίνεται νύχτα. Μικρές λάμψεις στον ουρανό τα αστέρια και στη γη τα φώτα της πόλης. Παράθυρα ανοιχτά που υπονοούν καθημερινότητα και ζωή. Πεσμένη ενέργεια κι ένα σωρό ''πρέπει'' που φέρνουν χαρά αλλά και κούραση. Έχει κόπο το κάθε τί που θέλεις να γίνει, όπως θέλεις να γίνει. Πίσω από τα παράθυρα βλέπεις σκιές να κινούνται. Μπορεί να είσαι εσύ, μπορεί να είμαι εγώ. Ο Δ. φαντάζεται πως ο καθένας από μας έχει γράψει γύρω του ένα κύκλο. Κι αυτός είναι ο κόσμος του με ό,τι μπορεί να περιέχει αυτό. Για αυτό, ξεχνάμε ή απορρίπτουμε εύκολα ή απογοητευόμαστε αν προσπαθήσουμε πολύ και δούμε ότι δεν χωράμε ο ένας στον κύκλο του άλλου. Ο ενθουσιασμός μας δίνει μια ώθηση. Και η περιέργεια, ωστόσο διαπιστώνουμε πως ο κάθε κύκλος, στον πυρήνα του, είναι ολόιδιος με τον δικό μας. Το ίδιο κι οι άνθρωποι, ο α, ο β, ο γ, ένιωσες ποτέ τη διαφορά από τον έναν στον άλλον; Θα σου πω πως, όχι! Ένας σωρός από πανομοιότυπα, φωτισμένα παράθυρα με ανθρώπινες παρουσίες που ζητούν, δίνουν, λαχταρούν, προσπαθούν, πονάνε, ενθουσιάζονται, περιμένουν, χαίρονται ή είναι βαθιά λυπημένοι.
