Ο Αύγουστος μας έχει γυρίσει ήδη την πλάτη του, φεύγει, παίρνοντας μαζί του τα γλυκά και τα ζουμερά φρούτα, παίρνει μαζί του την άμμο μαζί με τις σαγιονάρες, παίρνει μαζί του την αλμύρα, τον ιδρώτα, την ανεμελιά, την ατέλειωτη ζέστη. Παίρνει μαζί του τις υποχρεώσεις, τα τρεξίματα, το πώς θα το βολέψουμε αυτό ή πώς θα το διαχειριστούμε εκείνο. Όμως δεν μπορεί να πάρει, αυτά τα όσα, όλο αυτό το διάστημα μας έφεραν πιο κοντά κι αυτό νομίζω πως είναι το πιο σημαντικό.
Ίσως τελικά, η πιο ωραία μέρα είναι η επόμενη μέρα, όταν έχουν τελειώσει όλα αυτά που σου φαίνονται βουνό, κι όταν ξυπνήσεις το πρωί και σκεφτείς ''επιτέλους δεν έχω καμία υποχρέωση σήμερα''. Κι ο κήπος θα είναι γεμάτος λουλούδια, εγώ θα κάθομαι ''κυρία'' σε μια αναπαυτική πολυθρόνα κι ο κηπουρός θα μου σερβίρει τον καφέ μου ζεστό και λαχταριστό. Γιατί ο κηπουρός; Γιατί έτσι θέλω.
Επίσης δηλώνω ότι εγώ την αγαπώ την τεχνητή νοημοσύνη και δεν θέλω να μείνω μόνο σε όσα φτάνει το μυαλό μου και πως θα την χρησιμοποιώ κάθε φορά που νιώθω την ανάγκη για όσο θέλω και για ό,τι θέλω. Ακόμη και για να με κάνει να γελάω πολύ. Όταν χρειάζομαι το γέλιο.
Για να δεις για τί σπιτονοικοκυρά μιλάμε. Πορσελάνινα σερβίτσια, ασημένιες κανάτες νερού, φρεσκοστιμμένος χυμός πορτοκαλιού, διάφορα φρούτα, αβγά βραστά, βάφλες, κορν φλέηκς, γάλα πλήρες, φρεσκοζυμωμένο ψωμί, μέλι, καρύδια, σαντιγύ και και καφές. Αυτή τη στιγμή είναι στην κουζίνα και ετοιμάζει το μεσημεριανό, σπανακόπιττα και παστίτσιο είπε, με μπόλικη, γλυκιά μπεσαμέλ με φρεσκότατα αβγά ημέρας. Το βάζο με τα λουλούδια τα σπάει, το ίδιο κι ο κήπος στην αυλή του σπιτιού. Το καρώ τραπεζομάντηλο όλα τα λεφτά και οι πρωινές εφημερίδες όλες στο τραπέζι έτοιμες να διαβαστούν.
Ταιριάζουν οι δαντέλλες στα παράθυρα, δημιουργούν ένα ρομαντικό φίλτρο ενώ διατηρείται η δυνατότητα της ορατότητας προς τα έξω. Στην προκειμένη περίπτωση, όταν λέμε προς τα έξω εννοούμε τη ''θάλασσα''. Από θάλασσα είναι τα νησιά μας, από θάλασσα και τα δαντελένια παράθυρα. Καλοκαίρι στα μάτια μας και στην καρδιά μας.
Σ' αυτό το σπίτι, η κουζίνα μοιάζει με μικρογραφία παράδεισου. Η σπιτονοικοκυρά έχει στη συλλογή της κάθε μικρό μηχάνημα που μπορεί να της φανεί χρήσιμο. Κι όλο ρωτάει, θέλετε χυμό; Θέλετε καφέ; Θέλετε φρούτα; Θέλετε μπισκότα και κέικ; Τα μεσημέρια, έχουμε συμφωνήσει να μας έχει έτοιμο το φαγητό. Βρίσκουμε στρωμένο το τραπέζι, πορσελάνινα πιάτα, υφασμάτινες πετσέτες και το φαγητό σερβιρισμένο άψογα. Μας έχει πάντα και λίγη μπυρίτσα. Σήμερα, αυτή τη στιγμή, καθώς ο ήλιος παιχνιδίζει με τα λουλούδια του κήπου και στέλνει τις σκιές τους στις λευκές εμαγιέ επιφάνειες, έχουμε μπροστά μας μια μεγάλη πιατέλα με κοτόπουλο και πατάτες φούρνου εντελώς παραδοσιακά και χωριάτικα. Όπως μας αρέσει!
Σ' αυτό το σπίτι, μαζευόμαστε τα μεσημέρια για φαγητό. Πάντα Αύγουστος. Ένα τεράστιο ξύλινο τραπέζι, κεραμικά σερβίτσια και κεντημένες πετσέτες, λινές, στο χρώμα της θάλασσας. Το αλάτι, από το πρωινό μπάνιο, είναι ακόμη στο σώμα μας. Μου δίνεις μια φέτα φρυγανισμένο, ζυμωτό ψωμί. Κόβω ένα κομμάτι και συμπληρώνω μια γενναία μπουκιά λευκό τυρί. Την τοποθετώ στο στόμα σου, πιάνεις το δάχτυλο μου με τα δόντια σου και το φυλάς, μετά γεύεσαι το τυρί και το ψωμί φιλάρεσκα, το ξέρεις πως είσαι όμορφος στην κάθε σου στιγμή κι αυτό σου δημιουργεί μια τόση δα έπαρση αρκετή για να με κάνει να ζηλέψω, για λίγο όμως, γιατί αμέσως μου χαμογελάς πλατιά και σου ζητάω να βάλεις στο ποτήρι μου λίγο κρασί. Τσουγκρίζουμε. Και μου λες πόσο σου αρέσει το φόρεμα μου και σου λέω ''μα είναι παμπάλαιο'', ''ωστόσο αγαπημένο'' μου απαντάς. Και αμέσως θυμάμαι και σου λέω ''τότε που'' και ''τότε που'', το καλοκαίρι του 1980, το νησί γεμάτο μέλισσες, η κυρά Μαργαρίτα κι ένα φόρεμα παρόμοιο μ' αυτό σε λευκό μακό με άσπρα κουμπιά από πάνω ως κάτω, το εκκλησάκι, ο ζωγράφος, αλήθεια θυμάσαι τον ζωγράφο που εκείνο το καλοκαίρι τον είχα λυπηθεί γιατί μας έλεγε πως δεν είχε δουλειά και πως πεινούσε και αυτό ήταν η αιτία να καθήσω και να μου κάνει το πορτραίτο;
Ο Αύγουστος μας έχει γυρίσει ήδη την πλάτη του, φεύγει, παίρνοντας μαζί του τα γλυκά και τα ζουμερά φρούτα, παίρνει μαζί του την άμμο ...
