Sunday, November 22, 2026

μετριότητα


 

Αν τυχόν,  σε κάθε γωνιά της πόλης,  υπήρχαν υπαίθριοι πωλητές λουλουδιών,  θα αγόραζα κάθε μέρα  και κάθε στιγμή και πρωί κι απόγευμα και βράδυ,   μοσχομυριστά μπουκέτα για να φτιάχνω τη διάθεση μου όποια κι αν ήταν αυτή,  είτε χαρούμενη,  είτε λυπημένη,  είτε αδιάφορη.  Θα ήταν μια ευκαιρία να αποκτήσει ένα είδος πολυτέλειας η μετριότητα.

 

Saturday, November 21, 2026

σκοτεινή σκάλα


 

Υπάρχουν κι οι μέρες,  οι καταστάσεις,  οι άνθρωποι,  που είναι έτσι.  Μια σκοτεινή σκάλα που δεν ξέρεις αν την ανεβαίνεις ή αν την κατεβαίνεις.  Επίσης,  δεν ξέρεις τί θα βρεις στην κορυφή,  αν υπάρχει κορυφή,  όπως και το αν θα έχεις τις αντοχές να ανέβεις ή ακόμη και να κατέβεις.  Διότι δεν είναι κάθε ανήφορος εξέλιξη.  Εξέλιξη μπορεί να είναι ακόμη και το φύγεις από εκεί που επέλεξες.  Να αποφασίσεις το αν θέλεις να μπεις στη διαδικασία να ανέβεις ή να κατέβεις,  ενώ μπορείς,  αυτό κι αν  είναι επιλογή.  

Κι όπως πολύ σοφά προσθέτει το AI : 

Δεν είναι απαραίτητο να καταλάβεις πού οδηγεί μια σκάλα για να αποφασίσεις αν θέλεις να την ανεβαίνεις,  αρκεί να καταλάβεις πώς αισθάνεσαι όσο βρίσκεσαι πάνω της.   

Δεν χρωστάμε σε κάθε διαδρομή την επιμονή μας.  Το ότι ξεκινήσαμε κάτι,  επενδύσαμε χρόνο,  συναίσθημα και προσδοκίες,  δεν σημαίνει ότι οφείλουμε να φτάσουμε μέχρι το τέλος.

Και ίσως η μεγαλύτερη ελευθερία να μην είναι  να βρίσκεις πάντα τη δύναμη να συνεχίζεις,  αλλά να μπορείς να σταματάς χωρίς να αισθάνεσαι ότι απέτυχες.  Να μην εκλαμβάνεις κάθε αποχώρηση ως ήττα και κάθε παραμονή ως δύναμη.  Γιατί υπάρχουν φορές που η γενναιότητα βρίσκεται στο να συνεχίζεις κι άλλες φορές στο να μη συνεχίσεις.

Friday, November 20, 2026

τηλεφώνημα



 


 

Σήμερα τηλεφώνησα στον Σ.

Πριν πόσα χρόνια ήταν η τελευταία φορά που είχαμε συναντηθεί τυχαία;

Το 2018 ήταν.

Πω πω πώς περάσαν τόσα χρόνια,  σαν χθες κυριολεκτικά.   

Είμαι από τους ανθρώπους που ξεχνάνε και θυμούνται κι ίσως ξαναξεχνάνε και ξαναθυμούνται πολλούς ανθρώπους και πολλές φορές στη διάρκεια της ζωής τους.   Αυτό το μοτίβο το είχα σε όλες τις φάσεις και σε όλες τις ηλικίες που υπήρξα.  Μη ξεγελαστείς και σκεφτείς ότι είναι ευαισθησία,  δεν είναι.  

Πάμε στο σήμερα.  Η πρώτη σκέψη μου ήταν τί να κάνει άραγε ο Σ.  Οι επόμενες σκέψεις: με τί να ασχολείται,  να είναι καλά,  ζει;  

Δεν με γνώρισε,  φυσικό ήταν.  Χάρηκε,  ήταν κι αυτό φυσικό και φυσικά ζούσε.  Ζει και βασιλεύει ο Σ.  αλλά,  μέσα σε ένα 5λεπτο μου είπε όλα τα νέα του,  έφυγε από τη ζωή ο τάδε,   αρρώστησε από καρκίνο κι έκανε χειρουργείο ανοιχτής καρδιάς.  Όμως αυτή τη στιγμή είναι πολύ καλά,  μέχρι και γυμναστήριο πάει και περπατάει πολύ κι όλα τα κάνει.  

Σκεφτόμουν πόσο κρίμα είναι να χανόμαστε με ανθρώπους που έχουμε ζήσει έστω κάποιες ελάχιστες αλλά καλές στιγμές στο παρελθόν.  

Ο Σ.  ήταν ο φίλος με τον οποίο πηγαίναμε μαζί στους κινηματογράφους και στις συναυλίες,  ήταν άλλα χρόνια,  ήμασταν πιο νέοι,  τώρα σαφώς έχουμε άλλη ζωή,  δεν τολμώ να πω χειρότερη,  θα αρκεστώ στο διαφορετική.   

Κι επειδή σήμερα τον ταλαιπωρούσε μια αλλεργική ρινίτιδα,  θα τον συναντήσουμε από Δευτέρα.

Χάρηκα,  που τόλμησα το τηλεφώνημα! 

Thursday, November 19, 2026

γούτσου γούτσου


 

Έχετε κι εσείς αδερφή που της στέλνετε καλημέρες με ''πόσο μου λείπεις''  και καρδούλες κι εκείνη σας στέλνει πχ ένα γαιδαράκο να κοιτάζει χαζά;  

Είστε κι εσείς από αυτούς που με τα αδέρφια σας νιώθετε και συμπεριφέρεστε σαν 5χρονα;

Είμαι εγώ που μου λείπει η ωριμότητα και η λογική σκέψη;

Μόνο σε μένα αρέσουν τα  γούτσου γούτσου;

 

Wednesday, November 18, 2026

της Τετάρτης


 

Κάποιες διαδρομές είναι πιο ευχάριστες από όσο θα μπορούσες να περιμένεις..

Κάπου εκεί στο τέρμα του δρόμου,  σας βρίσκω και χαίρομαι.  Είναι μια ευχαρίστηση που απλώς συμβαίνει.  Υπάρχει.  Είναι! 

γλυκιά σοκολάτα


 

Σ' αγάπησα γιατί πριν μου μιλήσεις,  έβαζες τα λόγια σου να λιώσουν σαν γλυκιά σοκολάτα.  Κι η φωνή σου είχε δυνατό,  άρωμα πορτοκαλιού!  Για αυτόν τον λόγο,  οτιδήποτε λιγότερο,  δεν κατάφερε να με πλησιάσει.

Sunday, November 15, 2026

καλτσάκια


 

Σου πείραζα τα μάγουλα για να ξυπνήσεις,  σηκωνόσουν με μάτια μισόκλειστα,  φορούσες μάλλινα πλεκτά καλτσάκια για να είναι τα πόδια σου ζεστά,  πλυνόσουν,  έτρωγες πρωινό κι έπαιρνες τον δρόμο για το σχολείο φορώντας ένα ζευγάρι δερμάτινα,  κόκκινα μποτάκια.  Εκείνη τη χρονιά,  περπατούσες βιαστικά τα πρωινά μου έλεγες,   ήθελες να φτάσεις μια ώρα αρχύτερα στην αυλή,  στην τάξη,  να ακούσεις το μάθημα,  εκείνη η δασκάλα ήταν η αγαπημένη σου,  σου μάθαινε πώς να γνωρίζεις τα αστέρια στο σκοτεινό ουρανό και πως να αναγνωρίζεις τα δέντρα αριστερά και δεξιά στο δρόμο.  Σου μάθαινε και πώς να μιλάς με την ψυχή σου κι έτσι μια μέρα μου είπες ''σ'αγαπώ,  ας κατασκευάσουμε μια ονειρική πραγματικότητα''.  

μετριότητα

  Αν τυχόν,  σε κάθε γωνιά της πόλης,  υπήρχαν υπαίθριοι πωλητές λουλουδιών,  θα αγόραζα κάθε μέρα  και κάθε στιγμή και πρωί κι απόγευμα και...