δικά μου

 

Τρελαίνομαι για αυτή την εποχή,  που τα δέντρα γεμίζουν λουλούδια,  άλλα άσπρα και άλλα ροζ κι οι άνθρωποι φορούν ακόμη ζεστά αλλά πιο ελαφριά ρούχα και περπατούν λίγο πιο ανέμελα στο δρόμο.  Στην τσάντα μου,  έχω ακόμη τα πλεκτά μου γάντια του χειμώνα,  αλλά ξέρεις,  τα πρωινά τιτιβίσματα των πουλιών,  το καφεδάκι μας,  την παρέα μας,  το σοκολατένιο κέρασμα,  τον ήλιο που μας χαιδεύει πίσω από τη μεγάλη τζαμαρία,  τον παραγωγό που διαλαλεί την πραμάτεια του πίσω από τους πάγκους στην λαική μας αγορά,  το χιούμορ,  το χαμόγελο,  την ελπίδα,  το πράσινο καινούργιο φύλλο της μονστέρας μου,  αυτά,  δεν μπορεί να μου τα πάρει κανείς.

 

θλίψη

 

Θα έπρεπε να ζούμε με τρέλα κι όχι με θλίψη! 

Τις Κυριακές

 

 

Συμφωνήσαμε να περνάμε τις Κυριακές μαζί,  στο σινεμά της γωνίας,  στα βελούδινα καθίσματα που μύριζαν σκόνη.  Στο διάλειμμα θα μοιραζόμασταν μια σοκολάτα brake (με φουντούκια).  

Πιστεύαμε πως θα μπορούσαμε να φιλιόμαστε ατέλειωτα κάτω από τη βροχή,  πως δεν θα κρυώναμε,  όπως ακριβώς στις τυπωμένες αφίσες έκαναν οι ηθοποιοί, με τα μεγάλα βαμμένα μάτια και τα κατακόκκινα χείλη.  

Πιστεύαμε πως η αγάπη κρατάει για πάντα,  ένα ''για πάντα''  που κράταγε μονάχα δυό ώρες.  

Εκείνες τις Κυριακές,  λέγαμε θα φύγουμε,  θα ταξιδέψουμε κι ύστερα βγαίναμε στο φως και ξεχνούσαμε τον έρωτα,  το φιλί,  το φευγιό κι η πόλη ήταν η ίδια,  κι εσύ κι εγώ στο ίδιο πέλαγος κολυμπούσαμε και στον ίδιο ήλιο στεγνώναμε.

το πρόβλημα με τις αντωνυμίες

 

Λέμε εμείς κι εννοούμε εγώ

λέμε εσύ κι εννοούμε εγώ

λέμε αυτός κι εννοούμε πάλι εγώ.

Στην ουσία μόνο με το εγώ

μπορούμε να εννοήσουμε

κάποιον άλλο.

 

Τίτος Πατρίκιος 

 

ζελεδάκια

 

Τα λουλούδια στο βάζο,  καφεδάκι για σένα και για μένα,  κι ο χειμώνας έξω από το παράθυρο,  ξεχασμένος και θυμωμένος.  Μέσα στο σπίτι,  άνοιξη!  Ένα γυάλινο δοχείο γεμάτο ζελεδάκια με γλυκές φρουτώδεις γεύσεις.  

το κολιέ

 

 

Φορούσες,  ένα παλιό ασημένιο κολιέ.  Από το λαιμό,  κυλούσε στο σώμα σου,  έφτανε ως το κάτω μέρος του στήθους.  Η αλυσίδα βαριά,  μιλούσε για μέρες που δεν ήξερα ότι υπήρχες.  Κάθε φορά που κινιόσουν, ελαφριές,  θαμπές λάμψεις μου θύμιζαν πως ο χρόνος αφήνει το αποτύπωμα του επάνω μας.  Και κάπου εκεί,  καθώς μου διηγιόσουν αστείες ιστορίες και γελούσαμε,  κατάλαβα πως είναι άλλο το αντέχω κι άλλο το συνυπάρχω ισότιμα και ταπεινά. 

άνθη

 

 Άνθισε το δεντράκι της γειτονιάς μου,  εύθραυστο,  ανοιξιάτικο,  αψηφώντας τον τρελό αέρα και τα βαριά γκρίζα σύννεφα.  Στο καθένα από τα άνθη του κι ένας άνθρωπος που έμαθε να μην περιμένει αλλά να ζει τη διαδικασία ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα.  Μηδενική η εγγύηση της επόμενης μέρας.  Φυσάει και το χώμα στρώνεται με πέταλα.  Σ'  αυτό το μικρό κομμάτι γης,  συχνά τραγουδούν λογής λογής πουλιά.  

Πραγματικά απορώ πως επιβίωσε αυτός ο ταπεινός παράδεισος της φύσης στο κέντρο μιας πόλης που ασφυκτιά στο μπετόν.