Έφυγες κι εσύ, δεν πρόλαβες το χειμώνα, έφυγες σαν φύλλο φθινοπωρινό που το έριξε από το δέντρο ο άνεμος και το παρέσυρε η βροχή. Κάποτε σε έψαχνα σε κάθε σύννεφο και σε κάθε γαλανό ξέφωτο του ουρανού, τώρα σε ψάχνω στα κόκκινα φύλλα που σκορπίζουν χωρίς προορισμό. Πώς γίνεται ένας άνθρωπος που συγκινήθηκε από χίλιες δυό στιγμές, που αγάπησε, που αγαπήθηκε, που έπραξε, που δραστηριοποιήθηκε, που ακολουθήθηκε, πώς γίνεται να είναι τώρα σύννεφο, ή φύλλο, ή μια τρυφερή ανάμνηση;
Σε ακούω μέσα στο σκοτάδι να χτυπάς τα πλήκτρα του τηλεφώνου σου, να σηκώνεσαι, να τηγανίζεις αβγά σε βούτυρο, να ψήνεις τσάι, να ανοίγεις το μπουκάλι του κρασιού, να παίρνεις αγκαλιά τη γάτα, σ' ακούω να τρως ένα κομμάτι γλυκό, να πίνεις ένα ποτήρι νερό, να στέκεσαι στο παράθυρο, να βλέπεις τη βροχή κι έπειτα να μου λες ''δεν έχω πια να σου δώσω τίποτα'' κι εγώ να σου απαντώ πως ακόμη κι αυτή η ελάχιστη αίσθηση της παρουσίας σου είναι για μένα περισσότερο από το -πολύ-, για μένα που σ' αγάπησα μόλις ένιωσα τον κόσμο και μια μέρα μου είπες ''έλα να παίξουμε κρυφτό'' και κρύφτηκες σε μια τρύπα βαθιά, και κάποια δίλεπτα σα το χθεσινό μετανοιώνεις για την πράξη σου αυτή κι επισκέπτεσαι το σπίτι τις νύχτες, για μένα αυτό είναι ένα υπέροχο -πολύ-, τεράστιο, μεγάλο, υπεράνθρωπο.
Αυτές τις μικρές παρενθέσεις της ζωής μας, άλλοτε αστείες κι άλλοτε γλυκόπικρες, αυτά τα μικρά φαντασματάκια που μας ταλανίζουν συχνά πυκνά, θα έπρεπε να μπορούσαμε να τις στερεοποιήσουμε, να τις πολτοποιήσουμε κι ότι απομένει να το πετάξουμε στη θάλασσα.
Ένα πολύ ωραία στρωμένο τραπέζι, μου χτυπάει το καμπανάκι της φροντίδας του ανθρώπου που το ετοίμασε προς τον εαυτό του και και τους καλεσμένους του. Halloween! Κολοκύθες, φαντασματάκια και κεριά που ανάβουν μόνα τους. Τρομακτικά μέηκ απ στο πρόσωπο. Έχει γούστο αυτή η γιορτή αν και για μένα ισχύει λίγο το γιορτή νά 'ναι κι ό,τι νά 'ναι. Ευκαιρία για χαρά. Η Μ. μάλλον αγαπάει τα χαικού. Συνεχώς σκαρώνει κι από ένα. Κι εγώ κάτι σκέφτηκα της λέω..
Γκρίζος ουρανός
ανθισμένος κάκτος
ώρα για ανάρτηση
Με κοιτάζει. Στραβομουτσουνιάζει! Χαμογελάει! Δεν έχω ιδέα ποιό είναι το πραγματικό συναίσθημα της. Δεν θα ασχοληθώ, θα το αφήσω να πέσει κάτω. Ε ας πέσει και κάτι κάτω.. ίσως έτσι, να έρθει κάποια στιγμή που θα φανερωθεί. Αν και η ταπεινή μου γνώμη μου λέει πως κάποιοι άνθρωποι δεν μπορούν να φανερωθούν γιατί πολύ απλά, ποτέ δεν συμφωνούν με το αληθινό τους πρόσωπο.
Συννεφιασμένη μέρα
ένα ποτήρι νερό
Διψάω πολύ
Ωχουυυ λες να μου κολλήσει τώρα κι τρέλλα με τα χαικού;;; Απαπαπααα χαμός! Και καημός.. Αχ βρε Μ.
Ενώ πίναμε το καφεδάκι μας και κουβεντιάζαμε, προσπαθούσα να φανταστώ τα όμορφα σκουλαρίκια που της αγόρασα να πέφτουν αεράτα, ανάμεσα στο πρόσωπο και τα μαλλιά της. Τα σκουλαρίκια έχουν ιδιαίτερες πέτρες σε ανοιχτό πράσινο, πλαισιωμένες από ένα στεφάνι από ασήμι. Εκείνη, έχει πράσινα μάτια και σταρένιο δέρμα. Τώρα πρέπει να κάνω υπομονή ως τις 7 του Νοέμβρη που είναι τα γενέθλια της. Θα της αρέσουν. Κι αν για κάποιο λόγο δεν της αρέσουν, πολύ εύκολα ο καλλιτέχνης θα της φτιάξει άλλα στο χρώμα και την πέτρα που θα διαλέξει αυτή.
Μου έλεγε εχθές μια πολύ αγαπημένη μου φίλη, πως η καθημερινότητα μου, καθώς της την εξιστορούσα, της έμοιαζε σαν από άλλο πλανήτη. Συγκρίνοντας την φυσικά με την δική της. Νομίζω πως όλων μας η καθημερινότητα, στους άλλους κάπως έτσι δείχνει. Ο καθένας μας πλέκει τον ιστό του με τα υλικά που εκείνος διαθέτει και προσπαθεί να κάνει την διαβίωση του όσο το δυνατό καλύτερη. Όσο του επιτρέπεται, μέσα σε ένα κόσμο που μόνο απώλειες μετράμε, ας πούμε μια μέρα σα την χθεσινή, με δυό μωρά να εύχονται στον παππού ''χρόνια πολλά'', δυό παιδιά που ξαφνικά έγιναν τέσσερα αφού έχουν στο πλάι τους πια αυτόν κι αυτήν που αγαπούν αντίστοιχα και αμέτρητα τηλεφωνήματα από φίλους και συγγενείς, μόνο ευλογία μπορείς να την πεις.
Σήμερα γιορτάζουν οι δύο Δημήτρηδες της ζωής μου, τον έναν τον γνωρίζω πάνω από 40 χρόνια και τον άλλον μόλις 10 μήνες.
Λένε πως η αγάπη δε μετριέται και δε ζυγίζεται, όταν όμως είναι πραγματική αγάπη, είναι εντελώς ίδια. Ένα συναίσθημα ισοβαρές και ισότιμο και για τους δύο κούκλους μου. Το αξίζουν!
Έφυγες κι εσύ, δεν πρόλαβες το χειμώνα, έφυγες σαν φύλλο φθινοπωρινό που το έριξε από το δέντρο ο άνεμος και το παρέσυρε η βροχή. Κάπ...
