Είναι αδύνατον να αντισταθείς στη θάλασσα. Μια, δυό, τρεις βουτιές και αργά το μεσημέρι, κάτω από το νερό του ντουζ για να φύγει το αλάτι. Εκείνη ακριβώς την ώρα που ο ήλιος κάνει παιχνίδια με τα ξύλινα παραθυρόφυλλα και χαιδεύει κατά μήκος το βαμβακερό ύφασμα της κουρτίνας. Είναι έρωτας αυτή η μοναδική στιγμή, είναι η στιγμή που χαλαρώνει το σώμα, οι αντιστάσεις πέφτουν, το συναίσθημα απογειώνεται. Στη γεύση φρέσκια ντομάτα και φιλί. Φέτος, σ' αγαπώ όσο όλα τα προηγούμενα καλοκαίρια μαζί!
Ουσιαστικά, νιώθω ότι προχωράω μπροστά. Το επιδιώκω άλλωστε, είναι στόχος, είναι πλάνο, είναι εξέλιξη όπως βέβαια έχω εγώ στο δικό μου το μυαλό την εξέλιξη. Ωστόσο πάντα μα πάντα θα ζω με τις αντιθέσεις μιας καθημερινότητας που έφτασα πια στην ηλικία, να αγαπώ. Συναισθήματα αντιφατικά, κινήσεις μπρος/πίσω, ερχομοί και επιστροφές, κατάφαση και άρνηση, χαμόγελο και σοβαρότητα, πληρότητα και κενό. Μέσα σε όλα αυτά παιδεύομαι από στρές και αυπνία. Η Γ. μου είπε ''όχι σταυρόλεξα το βράδυ κυρία Φεγγαρένια μου, να βρείτε κάτι που θα σας βοηθήσει να μη σκέφτεστε''. ''Ένα βιβλιαράκι ελαφρύ και γλυκό''. Αχ.. όχι απλά σκέφτομαι αλλά μου κάνουν την τιμή να μ' επισκέπτονται 1000 θέματα το λεπτό. Την αγαπώ την υπερανάλυση και μ' αγαπά. Είμαι στη θάλασσα, περπατώ στην ακτή και σκέφτομαι. Μόλις έχω κάνει μια γενναία βουτιά. Περπατώ κατά μήκος της ακτής για να στεγνώσει με τη ζεστασιά του ήλιου το μαγιώ μου. Με την παρέα μου κουβεντιάζουμε με τις ώρες. Τόσα χρόνια μαζί, ξέρουμε ο ένας τον άλλο περισσότερο κι από όσο γνωρίζουμε τον εαυτό μας. Βουλιάζουν τα πόδια μου στη βρεγμένη άμμο. Οι πατούσες μου πληγώνονται από ένα κράμα από πετραδάκια, γυαλάκια της θάλασσας και σπασμένα κοχύλια. Σε λίγο θα πέσει ο ήλιος και το βραδάκι θα μας βρει σε κάποιο όμορφο μπαράκι του νησιού για μπύρες χωρίς αλκοόλ. Σιγά σιγά, τελειώνει το σήμερα. Όμως πάντα η ελπίδα φέρνει το αύριο. Μια νέα ανατολή, μια νέα μέρα. Την αγαπώ αυτή τη μέρα, και την κάθε μέρα.
Μετά από τόσες μέρες απόλυτης ησυχίας και γαλήνης, πραγματική απόλαυση, απόρησα με το γέλιο της νεαρής γειτόνισσας. Ένα χαχανητό που διήρκησε περισσότερο από όσο άντεχαν τα αυτιά μου. Σκέψου την ηχητική κακοποίηση των αυτιών μου τις επόμενες μέρες. Μέχρι να συνηθίσουμε πάλι το ότι υπάρχει κόσμος δίπλα μας. Ήδη από χθες το βράδυ τα φωτισμένα διαμερίσματα είναι περισσότερα. Αχ.. αυτές οι επιστροφές, γιατί, γιατί δεν μένετε εκεί που πάτε..
Ο Αύγουστος πέρασε στο δεύτερο 15νθήμερο του, το φως του ήλιου αλλάζει σιγά σιγά ένταση, τα πρωινά διαθέτουν μια επιθυμητή δροσιά, η ανάγνωση ενός βιβλίου γίνεται λίγο πιο εύκολη, το ψυγείο είναι γεμάτο με σύκα και καρπούζι, μια φέτα καρπούζι και στο πανί, φούξια/κόκκινο/πορτοκαλί μικρά κομμάτια από ύφασμα και κλωστές, κρεμασμένα σε ένα σκοινάκι/αγαπώ και μ'αρέσει, τα κεράσια στο βάζο παρέα με τη ζάχαρη ετοιμάζονται για λικέρ, ένα αγρόκτημα από μαλακό ύφασμα για την Μ. και μια vintage τηλεόραση/παιχνίδι με μουσική για το αγόρι που ακόμη δεν έχει όνομα και που μας το φυλάνε για έκπληξη.
Είναι ας πούμε, σα να βλέπεις ξαφνικά έναν γνωστό που έχεις να τον δεις χρόνια, που σας ενώνει ένα κοινό παρελθόν, που σου φέρνει εικόνες από μια εποχή που ήσουν σε μια πιο νέα ηλικία, με άλλες σκέψεις και διαφορετικά συναισθήματα. Ένας γνωστός που σου προκαλεί μια γλυκιά νοσταλγία από θύμησες. Που είναι ντυμένος όμορφα, που είναι φιλοσοφημένος ήρεμα, που είναι γλυκομίλητος κι εσένα σ' αρέσει (πολύ) να χαζεύεις τα ρούχα του, να ακούς τις φιλοσοφίες του, να γαληνεύεις με τη φωνή του. Κι είναι αυτό το ''ξαφνικά'' ένα συναίσθημα τόσο ιδιαίτερο και χαρούμενο που μοιάζει όσο κι αν ακόυγεται υπερβολικό σαν ένα δωράκι από το σύμπαν.
Φυσικά και μου αρέσει να είναι όλα τακτοποιημένα στα κουτάκια τους. Όμως θέλω αυτά τα κουτάκια να είναι μαλακά και απαλά. Και θέλω να φύγουν αυτές οι φωνές από το κεφάλι μου, που μου λένε τρέξε για τον εαυτό σου, για τη μαμά σου, για τον άντρα σου, για τα παιδιά σου. Φυσικά και νιώθω ενοχές που δεν έχω υπερδυνάμεις. Φυσικά και μισώ τις φορές που πιάνεται η μέση μου και σε κάθε ανάσα μου πονάω. Και τις φορές που νιώθω ότι μόνο εγώ αντιλαμβάνομαι το μέγεθος των καταστάσεων.
Ακόμη ένας μήνας και θα τελειώσει αυτό το άγχος για αυτό το πακέτο/νταβαντούρι/γάμος (ζητώ συγνώμη από όλους όσους λατρεύετε το θέμα γάμος). Εγώ αρρωσταίνω, θυμώνω, αγχώνομαι κι αναρωτιέμαι για ποιό λόγο καλοκαιριάτικα να μπαίνω σε διαδικασίες αγορών (ρούχα, μαλλιά, πέδιλα, κλπ κλπ) όλα να ταιριάζουν στην επίσημη εκδήλωση που δεν αποφάσισα εγώ αλλά άλλοι για τον εαυτό τους.
Χάθηκε ένα απλό σύμφωνο συμβίωσης και μια ονοματοδοσία; Πόσο άγχος θα γλύτωνα ε; Και την ησυχία μου θα είχα, και δεν θα έτρεχα στις αγορές και λεφτουδάκια θα είχα στην τσεπούλα μου για να πάω διακοπούλες που τόσα χρόνια μου λείψανε.
Να τελειώσει ο Αύγουστος (εύκολο είναι; ακόμη δεν ξεκίνησε) και αρχές Σεπτέμβρη όλο αυτό το νταβαντούρι θα είναι μια γλυκιά ανάμνηση.
Και τότε ίσως πάω 2-3 μέρες διακοπές!
Είναι αδύνατον να αντισταθείς στη θάλασσα. Μια, δυό, τρεις βουτιές και αργά το μεσημέρι, κάτω από το νερό του ντουζ για να φύγει το αλ...
