έστω και λίγο

 

Παρακαλώ,

δείξτε μου  την σκοτεινή σας πλευρά,

με όμορφο τρόπο.

έχω τόσο ανάγκη..

να μου δώσετε ένα λόγο

να σας συμπαθήσω.. 

έστω και λίγο 

γάτα

 

 

Από όταν έγινε η στάση του μετρό στη γειτονιά μου,  έχω ανακαλύψει δρομάκια μέσα στα οποία περπατάω σαν κεραμιδόγατα και φτάνω πλέον σε 3 λεπτά αντί για 5.  Κι άλλα 7 ως την οδό αγίας Σοφίας δεν χρειάζομαι πάνω από 10 λεπτάκια για να φτάσω από το σπίτι μου ως την αγορά.  Βέβαια,  χάνω το περπάτημα της μιας ώρας που συνήθιζα παλιότερα,  όμως έτσι γίνεται πάντα,  κάτι χάνεις και κάτι κερδίζεις.  Αλλά ας μη τα βλέπω όλα σαν --τί έχω να χάσω και τί έχω να κερδίσω--,  ας αφεθώ στο παιχνίδι και στο τί μ'ευχαριστεί την προκείμενη στιγμή.  Νομίζω πως το να νιώθω λίγο σαν γάτα,  μ' ευχαριστεί :)

 

βερίκοκο

 

Εμείς,  που διαλέγουμε πάντα το χαλασμένο το βερίκοκο γιατί αρεσκόμαστε στο να κρατάμε το μαχαίρι και να καθαρίζουμε τα σάπια μέρη.   Γιατί βρε παιδί μου,  ψυχή έχει κι αυτό.  Εμείς είμαστε αυτοί που πονάμε το σάπιο και το δικαιολογούμε.  Να γιατί τότε έτσι και να γιατί τότε αλλιώς.  

Όμως τελικά,  αυτό που κρατάμε στα χέρια μας,  αυτό που γευόμαστε δεν παύει να είναι σάπιο όσες ευκαιρίες κι αν του δώσουμε.  

Είναι πικρό και σκουληκιασμένο! 

Και θα μας πειράξει στο στομάχι,  αν αμέσως δεν το πετάξουμε από το πιάτο μας και στην τελική τελική από τη ζωή μας. 

 

φροντίδα

 

Οι άνθρωποι,  είναι σύνδεση.  Όχι όλοι,  όχι πολλοί,  λίγοι και πολύτιμοι.  Αυτούς που τους νοιάζεσαι,  που νιώθεις σα να τους γνωρίζεις χρόνια,  που μιλάνε κατ ευθείαν στην καρδιά σου.  Που χαμογελούν και σε κάνουν να χαμογελάς.  Που όταν φεύγουν από την παρέα μετράς τις μέρες που θα τους ξανασυναντήσεις.  Και που από τη μια φορά στην άλλη είναι σα να μη πέρασε μια μέρα.  Που δεν σε στεναχωρούν,  δεν σε πιέζουν.  Δεν έχουν ούτε έπαρση ούτε εγωκεντρισμό.  Είναι απαλοί σα μετάξι.  Ή μάλλον,  είναι πιο απαλοί από το μετάξι.  Κι όταν γυρνάς σπίτι σου νιώθεις χορτάτος.  Νιώθεις φροντισμένος.  Αυτό κι αν δεν είναι πολύτιμο! 

αντιφάσεις

 

Μέσα μου υπάρχουν δύο λίστες αντιφατικές.  Οι λόγοι που θα μπορούσαν να με κάνουν να θέλω να πω ''ναι'' σε μια κατάσταση και οι λόγοι που με κάνουν να θέλω να πω ''όχι''.  Οι λίστες αυτές κρατάνε χρόνια και είναι από τις ελάχιστες περιπτώσεις στη ζωή μου όπου καθώς είμαι πάρα πολύ θυμωμένη,  όποια λίστα και να διαλέξω,  θα νιώσω πληγωμένη.  Ωστόσο,  θα επιλέξω το να μην χαλάσω τον εαυτό μου για μια ακόμη φορά.  Θα επιλέξω το να φροντίσω την ψυχή μου.

Πάντα,  θα υπάρχει αυτό το κάτι που θα ταράζει τα νερά της γαλήνης και της ηρεμίας.  Αν μπορούμε να πούμε ότι υπάρχουν η γαλήνη κι η ηρεμία.  Πολύτιμα,  ιδανικά ποθούμενα όμως ανύπαρκτα πλην λίγων στιγμών που πολλές φορές,  μέσα στην ορμητική κι αδηφάγα καθημερινότητα δεν τις παίρνουμε καν είδηση.   Αυτό το κάτι,  που μοιάζει με τσίμπημα καρφίτσας,  που μας γεμίζει με αγωνία,  αυτό που πάντα μα πάντα η βάρκα με την οποία πλέουμε θα έχει μια μικροσκοπική έστω τρυπίτσα για να μας παιδέψει να την διορθώσουμε.  Αν βέβαια διορθώνεται.  Αυτό λένε είναι το πιο δεδομένο μέσα στη ζωή ίσως και το πιο ανυπόφορο.

της Κυριακής

 

Συνέπεια κι ευστροφία.  Να μπορείς ρε παιδί μου να σκεφτείς ότι κάνοντας αυτή την κίνηση πιθανόν να ακολουθήσει μια άλλη η οποία δεν θα αποβεί σε καλό.  Και να το διορθώσεις τη στιγμή που πρέπει.  Πριν!

Εκείνη τη μέρα,  ήθελα να ζωγραφίσω ένα σύννεφο που έβλεπα στον γαλάζιο ουρανό,  μαζί με όλο αυτό το ''πολύ''  που ένιωθα.  Ήθελα να κρατήσω την εικόνα για πάντα,  σε ένα κομμάτι χαρτί.  Την κράτησα μέσα στο μυαλό μου.

Χθες,  είδα έναν πίνακα όπου συνυπήρχαν  τα πρόσωπα του Νταλί,  του Βαν Γκογκ και της Φρίντα Κάλο.  Ήταν μια μέρα που τα πόδια ήταν στο τρέξιμο αλλά στο μυαλό υπήρχαν χρωματιστά λουλούδια κι έναστροι ουρανοί.  

Σήμερα το πρωί έμαθα ένα άσχημο νέο.  Πόσο εύκολα,  από την μια στιγμή στην άλλη,  όλα ανατρέπονται.  

Σταυρώνω τα δυό μου δάχτυλα πίσω από την πλάτη και ελπίζω πως όλα θα πάνε καλά,  όπως δείχνουν.

 

 

καθρέφτης

 

Πιο πολύ,  θέλω κάτι να γράφω εδώ,  για να νιώθω ότι υπάρχω.  Κάπως σαν να δημιουργώ έναν καθρέφτη μου,  όπου κοιτάζομαι και μου αρέσω.  Όμως πολλές φορές τα τελευταία χρόνια,  γράφω κάτι και μετά ξεχνάω.  Ούτε  φωτογραφία βάζω,  ούτε δημοσιοποιώ.  Σκέψου λοιπόν χιλιάδες χωρίς νόημα λέξεις να βρίσκονται σε ένα συρτάρι που δεν θα ενδιαφερθεί να ανοίξει ποτέ κανείς.  Εε δεν έγινε και κάτι, σωστά;  

Δεν πιστεύω πια στην αγάπη.  Πιστεύω μόνο στην καλή διάθεση.  Ή μάλλον η μόνη αγάπη στην οποία πιστεύω είναι προς τα παιδιά.  Ανιδιοτελής,  απόλυτη,  άπλετη.  Πηγαία κι αυθόρμητη.  

Όλες οι άλλες αγάπες είναι με το σταγονόμετρο,  τώρα μπορώ,  ύστερα όχι,  νιώθω αλλά και δεν νιώθω,  θέλω να εξαφανιστώ όμως εμφανίζομαι και το αντίθετο,  υπομένω,  συμβιβάζομαι και στην τελική με έχεις κουράσει τόσο πολύ που  θέλω να σε συνθλίψω και να πετάξω την σκόνη σου στο Δούναβη καθώς θα κάνω τη βόλτα μου μέσα σε ένα ποταμόπλοιο.  Εντάξει υπερβολές,   δεν είναι ακριβώς έτσι,  αλλά είναι κάπως έτσι. 

Είναι τώρα πόσος καιρός που θέλω να φτιάξω μια παιδική εικόνα σαν από παραμύθι κι όλο το αναβάλλω.  Θέλω να τη φτιάξω με ύφασμα,  βελόνα και κλωστή και να κρύψω κάτι μέσα.  Ένα μικρό δωράκι κι αγάπη πολύ.  Όπως προείπα,  για τα μικρά παιδάκια υπάρχει πλεόνασμα αγάπης.  

Ξεχειλίζει!