δωράκι

 Είναι ας πούμε,  σα να βλέπεις ξαφνικά έναν γνωστό που έχεις να τον δεις χρόνια,  που σας ενώνει ένα κοινό παρελθόν,  που σου φέρνει εικόνες από μια εποχή που ήσουν σε μια πιο νέα ηλικία,  με άλλες σκέψεις και διαφορετικά συναισθήματα.  Ένας γνωστός που σου προκαλεί μια γλυκιά νοσταλγία από θύμησες.  Που είναι ντυμένος όμορφα,  που είναι φιλοσοφημένος ήρεμα,  που είναι γλυκομίλητος κι εσένα σ' αρέσει (πολύ) να χαζεύεις τα ρούχα του,  να ακούς τις φιλοσοφίες του,  να γαληνεύεις με τη φωνή του.  Κι είναι αυτό το ''ξαφνικά''  ένα συναίσθημα τόσο ιδιαίτερο και χαρούμενο που μοιάζει όσο κι αν ακόυγεται υπερβολικό σαν ένα δωράκι από το σύμπαν.

 

οι φωνές

 

Φυσικά και μου αρέσει να είναι όλα τακτοποιημένα στα κουτάκια τους.  Όμως θέλω αυτά τα κουτάκια να είναι μαλακά και απαλά.  Και θέλω να φύγουν αυτές οι φωνές από το κεφάλι μου, που μου λένε τρέξε για τον εαυτό σου,  για τη μαμά σου,  για τον άντρα σου,  για τα παιδιά σου.  Φυσικά και νιώθω ενοχές που δεν έχω υπερδυνάμεις.  Φυσικά και μισώ τις φορές που πιάνεται η μέση μου και σε κάθε ανάσα μου πονάω.  Και τις φορές που νιώθω ότι μόνο εγώ αντιλαμβάνομαι το μέγεθος των καταστάσεων.  

 

άγχος

 

Ακόμη ένας μήνας και θα τελειώσει αυτό το άγχος για αυτό το πακέτο/νταβαντούρι/γάμος  (ζητώ συγνώμη από όλους όσους λατρεύετε το θέμα γάμος).  Εγώ αρρωσταίνω,  θυμώνω,  αγχώνομαι κι αναρωτιέμαι για ποιό λόγο καλοκαιριάτικα να μπαίνω σε διαδικασίες αγορών (ρούχα,  μαλλιά,  πέδιλα,  κλπ κλπ) όλα να ταιριάζουν στην επίσημη εκδήλωση που δεν αποφάσισα εγώ αλλά άλλοι για τον εαυτό τους.

Χάθηκε ένα απλό σύμφωνο συμβίωσης και μια ονοματοδοσία;  Πόσο άγχος θα γλύτωνα ε;  Και την ησυχία μου θα είχα,  και δεν θα έτρεχα στις αγορές και λεφτουδάκια θα είχα στην τσεπούλα μου για να πάω διακοπούλες που τόσα χρόνια μου λείψανε.  

Να τελειώσει ο Αύγουστος (εύκολο είναι;  ακόμη δεν ξεκίνησε) και αρχές Σεπτέμβρη όλο αυτό το νταβαντούρι θα είναι μια γλυκιά ανάμνηση.  

Και τότε ίσως πάω 2-3 μέρες διακοπές!

 

έστω και λίγο

 

Παρακαλώ,

δείξτε μου  την σκοτεινή σας πλευρά,

με όμορφο τρόπο.

έχω τόσο ανάγκη..

να μου δώσετε ένα λόγο

να σας συμπαθήσω.. 

έστω και λίγο 

γάτα

 

 

Από όταν έγινε η στάση του μετρό στη γειτονιά μου,  έχω ανακαλύψει δρομάκια μέσα στα οποία περπατάω σαν κεραμιδόγατα και φτάνω πλέον σε 3 λεπτά αντί για 5.  Κι άλλα 7 ως την οδό αγίας Σοφίας δεν χρειάζομαι πάνω από 10 λεπτάκια για να φτάσω από το σπίτι μου ως την αγορά.  Βέβαια,  χάνω το περπάτημα της μιας ώρας που συνήθιζα παλιότερα,  όμως έτσι γίνεται πάντα,  κάτι χάνεις και κάτι κερδίζεις.  Αλλά ας μη τα βλέπω όλα σαν --τί έχω να χάσω και τί έχω να κερδίσω--,  ας αφεθώ στο παιχνίδι και στο τί μ'ευχαριστεί την προκείμενη στιγμή.  Νομίζω πως το να νιώθω λίγο σαν γάτα,  μ' ευχαριστεί :)

 

βερίκοκο

 

Εμείς,  που διαλέγουμε πάντα το χαλασμένο το βερίκοκο γιατί αρεσκόμαστε στο να κρατάμε το μαχαίρι και να καθαρίζουμε τα σάπια μέρη.   Γιατί βρε παιδί μου,  ψυχή έχει κι αυτό.  Εμείς είμαστε αυτοί που πονάμε το σάπιο και το δικαιολογούμε.  Να γιατί τότε έτσι και να γιατί τότε αλλιώς.  

Όμως τελικά,  αυτό που κρατάμε στα χέρια μας,  αυτό που γευόμαστε δεν παύει να είναι σάπιο όσες ευκαιρίες κι αν του δώσουμε.  

Είναι πικρό και σκουληκιασμένο! 

Και θα μας πειράξει στο στομάχι,  αν αμέσως δεν το πετάξουμε από το πιάτο μας και στην τελική τελική από τη ζωή μας. 

 

φροντίδα

 

Οι άνθρωποι,  είναι σύνδεση.  Όχι όλοι,  όχι πολλοί,  λίγοι και πολύτιμοι.  Αυτούς που τους νοιάζεσαι,  που νιώθεις σα να τους γνωρίζεις χρόνια,  που μιλάνε κατ ευθείαν στην καρδιά σου.  Που χαμογελούν και σε κάνουν να χαμογελάς.  Που όταν φεύγουν από την παρέα μετράς τις μέρες που θα τους ξανασυναντήσεις.  Και που από τη μια φορά στην άλλη είναι σα να μη πέρασε μια μέρα.  Που δεν σε στεναχωρούν,  δεν σε πιέζουν.  Δεν έχουν ούτε έπαρση ούτε εγωκεντρισμό.  Είναι απαλοί σα μετάξι.  Ή μάλλον,  είναι πιο απαλοί από το μετάξι.  Κι όταν γυρνάς σπίτι σου νιώθεις χορτάτος.  Νιώθεις φροντισμένος.  Αυτό κι αν δεν είναι πολύτιμο!