Πάνε πια πολλά χρόνια, που μια φίλη με είχε συμβουλέψει να αλλάξω, συγκεκριμένα έκανε τη χαρακτηριστική κίνηση γυρνώντας την παλάμη της, ανάποδα.
Σε πολλά πράγματα άλλαξα, τόσο που δεν με αναγνωρίζω πια, όχι γιατί ακολούθησα την συμβουλή της φίλης, αλλά επειδή ακολούθησα την ψυχή μου.
Αμφιβάλλω αν ο σημερινός μου εαυτός τελικά θα βόλευε την τότε φίλη μου.
Μάλλον όχι :)
Κοιτάζω για λίγα λεπτά τον ήλιο που δύει και τα μάτια μου θολώνουν στο φως που σιγά σιγά πέφτει και γίνεται νύχτα. Μικρές λάμψεις στον ουρανό τα αστέρια και στη γη τα φώτα της πόλης. Παράθυρα ανοιχτά που υπονοούν καθημερινότητα και ζωή. Πεσμένη ενέργεια κι ένα σωρό ''πρέπει'' που φέρνουν χαρά αλλά και κούραση. Έχει κόπο το κάθε τί που θέλεις να γίνει, όπως θέλεις να γίνει. Πίσω από τα παράθυρα βλέπεις σκιές να κινούνται. Μπορεί να είσαι εσύ, μπορεί να είμαι εγώ. Ο Δ. φαντάζεται πως ο καθένας από μας έχει γράψει γύρω του ένα κύκλο. Κι αυτός είναι ο κόσμος του με ό,τι μπορεί να περιέχει αυτό. Για αυτό, ξεχνάμε ή απορρίπτουμε εύκολα ή απογοητευόμαστε αν προσπαθήσουμε πολύ και δούμε ότι δεν χωράμε ο ένας στον κύκλο του άλλου. Ο ενθουσιασμός μας δίνει μια ώθηση. Και η περιέργεια, ωστόσο διαπιστώνουμε πως ο κάθε κύκλος, στον πυρήνα του, είναι ολόιδιος με τον δικό μας. Το ίδιο κι οι άνθρωποι, ο α, ο β, ο γ, ένιωσες ποτέ τη διαφορά από τον έναν στον άλλον; Θα σου πω πως, όχι! Ένας σωρός από πανομοιότυπα, φωτισμένα παράθυρα με ανθρώπινες παρουσίες που ζητούν, δίνουν, λαχταρούν, προσπαθούν, πονάνε, ενθουσιάζονται, περιμένουν, χαίρονται ή είναι βαθιά λυπημένοι.
Οι αναμνήσεις μας μοιάζουν ψεύτικες, χρόνια μετά έχουν αποκτήσει μια λαμπερή και χρυσαφένια πατίνα. Ωστόσο πλέκονται αρμονικά με τις αληθινές μας ζωές κι έτσι συν-δημιουργούν τον κόσμο μας, αληθινό και ψεύτικο μαζί κι όσο κι αν σου φανεί παράξενο μέσα από αυτό το από τόσο διαφορετικά υλικά φτιαγμένο μίγμα αμφιθυμίας, νιώθουμε ότι γνωρίζουμε τον εαυτό μας κι ότι τελικά, ναι αγαπάμε.
Αύριο, θα μπορούσαμε πιούμε ένα καφεδάκι. Δεν ήμουν τυχερή. Θα μπορούσαμε να μάθουμε ο ένας τον άλλον. Πώς περνάς τον χρόνο σου, τί σε ευχαριστεί και τί σε βασανίζει. Ίσως όλα αυτά που θα μου έλεγες να ήταν απωθητικά, ίσως όμως και να ταυτιζόμουν. Τί ωραία που είναι να υπάρχουν καινούργιοι άνθρωποι στη ζωή σου! Έχεις ένα πρόσχημα να τα διηγηθείς όλα από την αρχή. Να τα διηγηθείς με τη σοφή πυξίδα του σήμερα, λογικά και τακτοποιημένα. Ανακατεύω και τακτοποιώ τα συρτάρια του μυαλού μου συχνά. Τα επαναλαμβάνω μέσα μου όλα πιο καθαρά, αφαιρώντας ό,τι κάθε φορά ασχημίζει και περισσεύει.
-----
Θέλω να σου πω πως το δικό μου σύμπαν έχει καεί πολλές φορές, από τις στάχτες όμως όλο και κάτι καινούργιο έχει γεννηθεί.
-----
Προχθές, στα γενέθλια μου, μου έφεραν δώρο μια κάλλα. Τελευταία, μ'αρέσει πολύ να παρατηρώ πώς αναπτύσσονται τα φυτά. Τούτο δω έχει πανέμορφα λουλούδια. Να πω την αλήθεια δεν έχω δει πιο όμορφα κρινάκια. Και τα φύλλα του έχουν λευκές πιτσιλιές. Κάθε φύλλο συνοδεύεται κι από ένα λουλούδι.
-----
Δεν παίρνεις πάντα ό,τι δίνεις. Μπορείς όμως να χαίρεσαι με ό,τι παίρνεις. Και μπορείς να ονειρεύεσαι ασταμάτητα και τότε, μια μέρα, αργά ή γρήγορα κάποια από τα όνειρα σου τα βλέπεις να γίνονται πραγματικότητα.
-----
Όσα λαχτάρησες έρχονται, συνήθως με τρόπο που δεν περίμενες κι εκεί βρίσκεται η έκπληξη. Έτσι κι αλλιώς ολόκληρη η ζωή είναι μια έκπληξη, άλλες φορές καλή κι άλλες φορές κακή, τις περισσότερες φορές καλή.
-----
συνεχίζεται...
Ο καθένας μας έχει τον τρόπο του να είναι και συμπαθητικός και αντιπαθητικός. Κάπου χαλαρώνει το μυαλό και σκέφτεσαι ''θα το ξεφουρνίσω κι ό,τι βγει''. Και βγάζεις τον αληθινό σου εαυτό. Ο οποίος μπορεί να είναι όντως πολύ χαριτωμένος και νόστιμος αλλά μπορεί να είναι και ηλίθιος (αν και πιστεύω ότι κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να είναι ηλίθιος) κι ας μη μου αρέσει η λέξη.
Και μετά;
Εε μετά τον αποδέχεσαι τον άλλον μαζί με την ''ηλιθιότητα'' του.
Για πόσο;
Για όσο αντέξεις!
Τρελαίνομαι για αυτή την εποχή, που τα δέντρα γεμίζουν λουλούδια, άλλα άσπρα και άλλα ροζ κι οι άνθρωποι φορούν ακόμη ζεστά αλλά πιο ελαφριά ρούχα και περπατούν λίγο πιο ανέμελα στο δρόμο. Στην τσάντα μου, έχω ακόμη τα πλεκτά μου γάντια του χειμώνα, αλλά ξέρεις, τα πρωινά τιτιβίσματα των πουλιών, το καφεδάκι μας, την παρέα μας, το σοκολατένιο κέρασμα, τον ήλιο που μας χαιδεύει πίσω από τη μεγάλη τζαμαρία, τον παραγωγό που διαλαλεί την πραμάτεια του πίσω από τους πάγκους στην λαική μας αγορά, το χιούμορ, το χαμόγελο, την ελπίδα, το πράσινο καινούργιο φύλλο της μονστέρας μου, αυτά, δεν μπορεί να μου τα πάρει κανείς.
Πάνε πια πολλά χρόνια, που μια φίλη με είχε συμβουλέψει να αλλάξω, συγκεκριμένα έκανε τη χαρακτηριστική κίνηση γυρνώντας την παλάμη της...
