Κάποιοι άνθρωποι είναι σαν το φάρμακο, περνάς μαζί τους ένα δίωρο
και χορταίνει η ψυχή σου για πάντα.
''Ενα φλιτζάνι καφές, ένα τσιγάρο που καπνίζεις και το άρωμά του σε διαπερνά, τα μάτια μισόκλειστα μέσα στο ημίφως του δωματίου... Δεν θέλω τίποτε άλλο από τη ζωή εκτός από τα όνειρά μου και αυτό... Λίγο είναι; Δεν ξέρω. Μήπως ξέρω τι είναι λίγο και τι πολύ;'' Φερνάντο Πεσσόα
Κάποιοι άνθρωποι είναι σαν το φάρμακο, περνάς μαζί τους ένα δίωρο
και χορταίνει η ψυχή σου για πάντα.
Κάποιους ανθρώπους στη ζωή της,
τους συνάντησε αργά
και φοβάται μήπως τους χάσει νωρίς.
Ίσως επειδή η καθημερινότητα μαζί τους,
γύρω από ένα φλυτζάνι καφέ,
είναι ωραία.
Κι αυτό το να βρίσκεις κάτι ''ωραίο''
ιδιαιτέρως όταν πρόκειται για μια σχέση φιλική
είναι πολύ σπάνιο.
Σαν να αγοράζεις ένα ωμό ψάρι
και να βρίσκεις μέσα
ένα δαχτυλίδι χρυσό.
Όπως όταν ήμασταν μικρά,
διαβάζαμε στα παραμύθια
Από παιδί με μάγευαν τα μακρινά ταξίδια
Σε μέρη που στα όνειρα είχα μονάχα δει
Κι όσο τα χρόνια φεύγανε, οι χώρες των ονείρων
Ξεθώριαζαν και σβήνανε κομήτες μακρινοί
Γι' αυτό κι εγώ ξεκίνησα μια νύχτα μ' ένα τραίνο
Πέρασε από τη Λάρισα κι έφτασα Αργεντινή
Γιώργος Ανδρέου (1996)
*Σε όσους ταξίδεψαν και σε όσους την ονειρεύτηκαν!
Είχε υιοθετήσει έναν πολύ χρήσιμο τρόπο που την βοηθούσε στο να διατηρεί όχι μόνο την ψυχραιμία της αλλά και την καλή διάθεση και την χαρά της.
Βασιζόταν στην διαίσθηση της.
Έτσι κι αλλιώς, έλεγε, ''όλα έρχονται κι όλα φεύγουν''.
Ας ''καλλιεργούμε'' αυτά που έχουμε!
Δεν ξέρω αν ποτέ, περίμενα πιο πολύ από αυτή τη χρονιά τον Απρίλιο.
Με τόση λαχτάρα, με τόση χαρά!
Κάποια συναισθήματα είναι πρωτόγνωρα και δεν θα ξανασυμβούν ποτέ.
Τελικά, το άγχος είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής της. Όσο κι αν προσπαθώ να βρω τρόπους να την ηρεμήσω δεν τα καταφέρνω. Το σώμα της μουδιάζει μου λέει κι η καρδιά της χτυπάει γρήγορα. Νιώθει αστάθεια, ζαλάδες και η αναπνοή της κόβεται. Περπατάει με ένταση. Προσθέτει αριθμούς, μετράει αναπνοές, ψάχνει να βρει 3 κόκκινα αντικείμενα, 3 κίτρινα ή 3 πράσινα, χαίρεται που τα βρίσκει, όμως στη στιγμή το άγχος είναι εκεί, επάνω της, όπως οι τρίχες των μαλλιών της ή τα νύχια της ή οι βλεφαρίδες της.
Τί θα ήθελα να σκέφτεται το κορίτσι της ζωγραφιάς:
*να δώσω χρόνο στο κολάζ που φτιάχνω
*να διαβάσω το βιβλίο που δανείστηκα από τη βιβλιοθήκη
*να πλέξω τα τετράγωνα με τα αρκουδάκια
*να βρω μια ωραία σειρά στο netflix
*την καταβρίσκω να πίνω μόνη μου καφέ
*δεν χρειάζεται να είμαι ερωτευμένη
*να συνδέομαι μόνο με τους ανθρωπένιους
*να τυλίγομαι με ζεστασιά όπου κι αν βρίσκομαι, ό,τι κι αν συμβαίνει
*να εκπλήσσομαι
*να γράφω στα παλιά μου τα παπούτσια
*να με αγαπώ
Κάποιοι άνθρωποι είναι σαν το φάρμακο, περνάς μαζί τους ένα δίωρο και χορταίνει η ψυχή σου για πάντα.