η νύχτα

 

Περπατάς σε πεζοδρόμια με πολυκοσμία και νιώθεις ότι σε κοιτάνε.  Στην πραγματικότητα,  κανείς δεν ασχολείται  μαζί σου,  ο καθένας είναι στις σκέψεις που έχει μέσα στο καλοχτενισμένο του κεφάλι.  Όμορφη ώρα,  απογευματάκι,  ο ήλιος στη δύση του,  δροσούλα,  φοράς ακόμη την λίγο χοντρούτσικη καλοκαιρινή μπλούζα που δεν φόρεσες όλο το καλοκαίρι,  είναι τόσο ευχάριστο το περπάτημα μετά από 5 ολόκληρες ώρες babysitting,  η αλήθεια είναι πως κάποια πράγματα δεν φανταζόσουν ποτέ ότι θα γίνουν πραγματικότητα.  

Ο γλυκούλης μου,  ο Δ. junior,  χοροπηδάει και τρέχει στον καναπέ,  σκαρφαλώνει στα μαξιλάρια της πλάτης και ευθύς αμέσως θέλει να κάνει βουτιά γιατί το παιχνίδι του έχει πέσει στο πάτωμα κι επειδή δεν έχει καμία συναίσθηση του κενού ακόμη.  Παρόλη την κούραση η Γ. επιμένει για περπάτημα οπότε όποτε βρίσκεις την  ευκαιρία το κάνεις.   15 ολόκληρα χρόνια μετά από τότε που ήσουν 50 χρονών,  δεν έχεις τις ίδιες αντοχές,  την επόμενη μέρα απλά πονάνε όλα.  Τα γόνατα κυρίως.  

Πιο πολύ,  μ' αρέσει να περπατάω τις νύχτες και να χαζεύω τα ανοιχτά φωτισμένα παράθυρα,  είναι η ώρα που όλοι μαζεύονται στα σπίτια τους κι οι δρόμοι αδειάζουν.   

Την νύχτα είμαι σχεδόν αόρατη. 

Ενώ όλοι οι άλλοι ησυχάζουν.

Μένω μόνο εγώ κι ο εαυτός μου.

Και οι σκέψεις μου.

Καθαρές,

χωρίς ενοχές,  

χωρίς εμμονές.

Στα ερωτηματικά μου,

η νύχτα απαντάει καλύτερα 

από οποιαδήποτε άλλη ώρα της ημέρας.

Ακόμη και τα φωτισμένα παράθυρα

φανερώνουν απαντήσεις

ας πούμε πως

εγώ,  εσύ,  ο άλλος,

είμαστε όλοι

πιο ίδιοι

κι απαράλλαχτοι

από όσο μπορούμε να φανταστούμε. 

της Κυριακής

 

Στρώσαμε τραπεζομάντηλο κεντημένο της γιαγιάς,   τα πορσελάνινα πιάτα της μαμάς,  τα ασημένια μαχαιροπήρουνα της θείας,  τα κρυστάλλινα κρασοπότηρα της πεθεράς και με σεβασμό και τάξη,  συγκεντρωθήκαμε όλοι μαζί στο τραπέζι,  ένα Σάββατο που έμοιαζε με Κυριακή και μια Κυριακή που έμοιαζε με Σάββατο.

μια ομορφιά

 

Μου λείπουν οι ομορφιές που παλιότερα έβρισκα στο δρόμο μου,  μου λείπουν τα μαγαζάκια που είχαν όμορφα μικρά πραγματάκια με γούστο.  Χθες,  κάνοντας βόλτα,  σταθήκαμε σε ένα τέτοιο μαγαζί που έμοιαζε ξεσηκωμένο από παραμύθι.  Ουάουυυ σκέφτηκα και πήρα βαθιά ανάσα ώστε να το εξερευνήσω σπιθαμή προς σπιθαμή.  Ήταν εξαιρετικές οι στολισμένες γωνιές του και μας έφτιαξαν τη διάθεση.   Μικρά μικρά,  μουσικά κουτιά,  ψαλιδάκια,  σημειωματάρια,  μπλούζες,  φορέματα,  τσάντες κ κοσμήματα,  κηροπήγια,  χριστουγεννιάτικα διακοσμητικά και χίλια δυό άλλα καλούδια που δεν μπορείς να φανταστείς πώς χωρούσαν σε ένα τόσο μικρό χώρο.  Από την οικονομική κρίση και μετά το μάτι μας γυμνάζεται στην ασχήμια αλλά δεν την αποδέχεται κι έτσι πάντα μα πάντα αυτού του είδους τα μαγαζιά θα είναι μια όαση στις βόλτες μας.  Για όσο κρατήσουν.  Για όσο καταφέρουν να υπομείνουν τον ανταγωνισμό αλλά και το φτωχικό πορτοφόλι.  

Δεν τελείωσα,  θέλω να πω και για την ιδιοκτήτρια,  ένα φοβερά επικοινωνιακό πλάσμα,  προσγειωμένο αλλά και αισιόδοξο,  με έντονη καλλιτεχνική φύση..

Τί να πω άλλο,  ό,τι κι αν πω δεν ξέρω πώς να δώσω προς τα έξω αυτό που είδα κι αυτό που ένιωσα.   

Οκτώβρης

 

Για τον Οκτώβρη:  βροχή,  χαλογουίν,  κολοκυθόπιτα,  μηλόπιτα,  ομπρέλα,  βόλτες,  πεσμένα φύλλα,  χρυσαφί και πορτοκαλί,  μάγισσες,  κολοκύθες,  κουβερτούλα και αγκαλιές,  ωραίες εκπλήξεις,  ζεστός καφές και μπόλικη κανέλλα.

Ωραίους ανθρώπους να επιλέγουμε γύρω μας που να μας αξίζουν και να μας πηγαίνουν μπροστά!

 

στην μ.

 

Είναι δυνατόν,  να βρίσκεσαι σε ένα πολύ ωραίο,  ονειρεμένο τόπο και να μη τη βλέπεις την ομορφιά,  να δυσανασχετείς,  να θέλεις να φύγεις. Το μόνο που σε κάνει να νιώθεις πλήρης,  χορτάτος,  ευχαριστημένος και γεμάτος ευγνωμοσύνη είναι το να υπάρχει ένας παράδεισος μέσα σου,  μια λίμνη όπου το νερό της ανανεώνεται συνεχώς,  αιωνόβια δέντρα και πολύτιμα αγριολούλουδα.   Αυτή την πληρότητα που αγκαλιάζει το μέσα μας,  δεν μπορεί να μας την πάρει κανείς.

στην μ. 

σαν σήμερα

 

Το μακρινό 1990,  σαν σήμερα ήταν Σάββατο,  ένα από τα δυό πιο σημαντικά Σάββατα της ζωής μου.  Ήταν η μέρα που γεννήθηκε ο Α.  το μικρό μου αστέρι που μεγάλωσε κι έγινε ολόκληρος άντρας,  υπεύθυνος,  με δική του οικογένεια,  δικό του γιό τώρα πια.  Ποιός το φανταζόταν;  Εκείνο το μικρό αγόρι που μου έφερνε και μου φέρνει πάντα λουλούδια στις γιορτές μου,  που ένιωθα πάντα και νιώθω ακόμη την φιλοτιμία του και την αγάπη του.  

Σήμερα,  ενώ είναι μια συνηθισμένη Τρίτη, νιώθω σαν να είναι Σάββατο,  ξέρω πως συμβαίνει αυτό πολλές φορές, όμως ειδικά σήμερα νομίζω πως εξηγείται επειδή οι αναμνήσεις είναι πάρα πολύ έντονες και πάρα πολύ ευχάριστες.

Να ζήσεις αγόρι μου χίλια χρόνια,  να είσαι γερός,  δυνατός κι ευτυχισμένος γιατί όπως σου είπα και στο τηλέφωνο,  σου αξίζει! 

 

 

τα νούφαρα

 

Σήμερα η μέρα είναι σα ζωγραφιά,  γαλάζιος ουρανός,  γκρίζα θάλασσα,  λευκά πλεούμενα και λευκά συννεφάκια,  μουσικές του δρόμου κι ο κόσμος ξεχυμένος από νωρίς το πρωί στην παραλία για περπάτημα,  για καφέ,  για πρωινό,  ο ήλιος ένα τόνο πιο πίσω υποφερτός,  η ορατότητα προς τις απέναντι ακτές πεντακάθαρη,  οι κορυφογραμμές,  ο όγκος των βουνών μέχρι και για τη μορφολογία του εδάφους μου είπες να κοίτα,  σ' εκείνα τα μακρινά μέρη βαραίνουν από καρπούς οι μηλιές κι έπειτα με τα στιβαρά σου χέρια άγγιξες τους ώμους μου,  αγκάλιασες την ψυχή μου τυλίγοντας την με την δική σου ψυχή,  ήσουν εσύ γύρω από μένα,  μα πιο πολύ η αλμύρα,  το φως,  ναι τα μήλα αλλά και τα νούφαρα ωωω τί υπέροχα τα νούφαρα, τόσο πολύτιμες υπάρξεις μέσα στο σκοτεινό νερό.