Ξημέρωσε, η μέρα του ''δενξέρωτίθέλω'' ωστόσο, θέλω μια βροχή δυνατή να έρθει να ισορροπήσει το κάθε τί που πετάει αόριστα μέσα μου. Νιώθω σαν δέντρο που χάνει τα χρυσαφένια φύλλα του, νιώθω φθινόπωρο. Χιλιάδες απροσδιόριστα μικρά πραγματάκια στο μυαλό μου και μια αγωνία να μη χάσω τις αξίες μου. Να μη χάσω εμένα. Κάθε Σεπτέμβρης και μια νέα αρχή. Επαναπροσδιορισμός. Κι ένα χέρι να χαιδεύει τον ώμο μου και να μου ψιθυρίζει, όλα είναι εδώ, όλα θα πάνε καλά..
Υπάρχουν κι εκείνες οι σχέσεις όπως πχ ένας θείος, που στην παιδική σου ηλικία αγάπησες πολύ για την ομορφιά του και την καλωσύνη του.
Ένας θείος, αδερφός του πατέρα, που ζούσε στην άλλη άκρη της χώρας και που ζήτημα αν τον έχεις δει δέκα με είκοσι φορές στη ζωή σου. Ένας θείος που τελικά δεν έζησες μαζί του όλα αυτά που θα ήθελες, που καθώς μεγάλωνε δεν σου έδινε με χαρά την καλημέρα του κι αυτό είναι ένα παράπονο που δύσκολα θα σβήσει.
Ένας άνθρωπος ωστόσο που ήταν και είναι μέσα στην καρδιά μου, έφυγε χθες βράδυ για το φως και σήμερα τα νέα ήταν βαριά.
Είναι μια κατηγορία ανθρώπων, που ήθελα πολύ, πάρα πολύ να τους έχω γνωρίσει καλύτερα. Να δεθώ, να συνδεθώ, να υπάρξει τριβή και καθημερινότητα μεταξύ μας.
Αν αυτό δεν έγινε, ίσως τελικά να ήταν περίσσεια δυνατές οι άμυνες από όλων μας την πλευρά. Άλλοι άνθρωποι δεν μπορούν να αντισταθούν στην πολύ αγάπη και χύνονται, εμείς κρατούσαμε γερά το τιμόνι μη τυχόν και μας ξεφύγει αριστερά ή δεξιά.
Εγωισμός να ήταν; Δεν το νομίζω και δεν είναι και η σωστή μέρα για να το βρω.. όπως και να έχει, όλοι αξίζουμε ένα τελευταίο αντίο, πόσο μάλλον οι άνθρωποι της καρδιάς μας!
Η ίδια η σιωπή μας πολλές φορές, στρέφεται εναντίον μας. Ας γίνω λίγο πιο φλύαρη, ας υπερασπιστώ τον εαυτό μου, ας εξηγήσω τη θέση μου. Με ένα φλυτζάνι καφέ και φθινοπωρινές αποχρώσεις, ας τιτιβίσουμε σαν τα χελιδόνια που έχουν ήδη φύγει για το ταξίδι τους προς τα θερμά κλίματα.
Έχετε ποτέ ακούσει τα τιτιβίσματα των μαθητών μετά το σχόλασμα;
Πολλά χρόνια πριν, το 2006, όταν πολλοί από μας φτιάξαμε αυτά τα blog, είχαμε μια ποιότητα ζωής, είχαμε αυτά τα μικρά μικρούτσικα πράγματα που μας έκαναν αυτό το κλικ και που μας έδιναν αυτό το +συν. Βεβαίως κι ένας θετικός παράγοντας ήταν ότι είμασταν πολύ νέοι, ωστόσο, το μακρινό 2006 έτρεφε πολλές πολλές ελπίδες ότι νέες και ουσιαστικές πτυχές της ζωής μας, άνοιγαν καινούργιους δρόμους και καινούργιες επιλογές. Σ'αυτούς τους δρόμους όμως εγκλωβιστήκαμε και κάπως έτσι τίποτα δεν εξελίχτηκε όπως το φανταζόμασταν. Εγκλωβιστήκαμε σε ένα είδος επιβίωσης το οποίο δεν εμπνέει, δεν εκπέμπει αυτό που παλιότερα ορίζαμε ως ποιότητα. Ο κινηματογράφος έγινε σειρές στο netflix, το διαδίκτυο γέμισε ομάδες όπου πολλοί πίσω από ψευδώνυμα βρίζουν και διαβάσαμε τόση ψυχολογία που πια έχασε το ενδιαφέρον της. Έγιναν πια άλλα θέματα ζωής σημαντικά, ένας καλός γιατρός πχ, οι αγκαλιές με τα εγγόνια και οι καθημερινές, ήρεμες και γαλήνιες παρέες που αποτελούνται από ανθρώπους της επιλογής μας. Νιώθω πάρα πολύ τυχερή που σ' αυτή τη φάση τα έχω όλα αυτά και νιώθω πάρα πολύ τυχερή για την οικογένεια μου και για τα δυό μου παιδιά. Κάποτε, πολύ παλιά, όταν ακόμη η λέξη ''ρουτίνα'' με τρόμαζε, είχα διαβάσει πως η ρουτίνα είναι αυτή που δημιουργεί την ηρεμία. Κι αυτό είναι μια μεγάλη αλήθεια.
Δεν ξέρω γιατί τα έγραψα όλα αυτά, ενώ απλώς ήθελα να πω πως σε τούτο δω το blog δεν νιώθω πια όπως παλιά, τίποτα δεν νιώθω όπως παλιά, ωστόσο το θεωρώ αναπόσπαστο κομμάτι μου.
Είμασταν οι δυό μας κι αυτό μας ήταν αρκετό.
Διαφορετικές ιδέες, σκοπιμότητες, πλάνα. Μοναδικό κοινό, δυό καφέδες, δυό σακουλάκια με το αγαπημένο μας γλυκό, οι ψυχές μας που άγγιζαν η μια την άλλη και τα πόδια μας που έκαναν βόλτα στη λίμνη. Οι κόρες των ματιών μας γέμιζαν, του καθενός μας, από την εικόνα του άλλου. Ήταν οι στιγμές μετά τη δουλειά, ήταν η ξεκούραση μας. Είμασταν εγώ κι εσύ. Ήταν η εμπιστοσύνη μεταξύ μας, Ήταν η δοτικότητα της στιγμής, το ότι είμασταν εκεί, ολόκληροι και πλήρεις.
Θα μπορούσε..
Παίζω με τις κούκλες μου στο πίσω μέρος της αυλής. Έχω όλα τα αξεσουάρ. Καρότσι, φορεματάκια, μικροσκοπικές κατσαρόλες που τις γεμίζω με ψιλοκομμένη χλόη και λίγο νεράκι. Μετά, παίρνω το ποδήλατο μου, με τις τρεις ρόδες και τρέχω γύρω γύρω στον κήπο. Πέφτω, γρατζουνιέμαι, τρέχει λίγο αίμα, τσούζει. Έχω μια αίσθηση αιωνιότητας κι ευτυχίας που θα μείνει για πάντα χαραγμένη στη μνήμη μου.
Η μαμά μου μου φωνάζει, Στελίτσα σου φέρνω ζακετούλα, πάμε μια βόλτα μέχρι τη λίμνη.
Ξημέρωσε, η μέρα του ''δενξέρωτίθέλω'' ωστόσο, θέλω μια βροχή δυνατή να έρθει να ισορροπήσει το κάθε τί που πετάει αόρι...
