Φυσικά και μου αρέσει να είναι όλα τακτοποιημένα στα κουτάκια τους. Όμως θέλω αυτά τα κουτάκια να είναι μαλακά και απαλά. Και θέλω να φύγουν αυτές οι φωνές από το κεφάλι μου, που μου λένε τρέξε για τον εαυτό σου, για τη μαμά σου, για τον άντρα σου, για τα παιδιά σου. Φυσικά και νιώθω ενοχές που δεν έχω υπερδυνάμεις. Φυσικά και μισώ τις φορές που πιάνεται η μέση μου και σε κάθε ανάσα μου πονάω. Και τις φορές που νιώθω ότι μόνο εγώ αντιλαμβάνομαι το μέγεθος των καταστάσεων.
Ακόμη ένας μήνας και θα τελειώσει αυτό το άγχος για αυτό το πακέτο/νταβαντούρι/γάμος (ζητώ συγνώμη από όλους όσους λατρεύετε το θέμα γάμος). Εγώ αρρωσταίνω, θυμώνω, αγχώνομαι κι αναρωτιέμαι για ποιό λόγο καλοκαιριάτικα να μπαίνω σε διαδικασίες αγορών (ρούχα, μαλλιά, πέδιλα, κλπ κλπ) όλα να ταιριάζουν στην επίσημη εκδήλωση που δεν αποφάσισα εγώ αλλά άλλοι για τον εαυτό τους.
Χάθηκε ένα απλό σύμφωνο συμβίωσης και μια ονοματοδοσία; Πόσο άγχος θα γλύτωνα ε; Και την ησυχία μου θα είχα, και δεν θα έτρεχα στις αγορές και λεφτουδάκια θα είχα στην τσεπούλα μου για να πάω διακοπούλες που τόσα χρόνια μου λείψανε.
Να τελειώσει ο Αύγουστος (εύκολο είναι; ακόμη δεν ξεκίνησε) και αρχές Σεπτέμβρη όλο αυτό το νταβαντούρι θα είναι μια γλυκιά ανάμνηση.
Και τότε ίσως πάω 2-3 μέρες διακοπές!
Παρακαλώ,
δείξτε μου την σκοτεινή σας πλευρά,
με όμορφο τρόπο.
έχω τόσο ανάγκη..
να μου δώσετε ένα λόγο
να σας συμπαθήσω..
έστω και λίγο
Εμείς, που διαλέγουμε πάντα το χαλασμένο το βερίκοκο γιατί αρεσκόμαστε στο να κρατάμε το μαχαίρι και να καθαρίζουμε τα σάπια μέρη. Γιατί βρε παιδί μου, ψυχή έχει κι αυτό. Εμείς είμαστε αυτοί που πονάμε το σάπιο και το δικαιολογούμε. Να γιατί τότε έτσι και να γιατί τότε αλλιώς.
Όμως τελικά, αυτό που κρατάμε στα χέρια μας, αυτό που γευόμαστε δεν παύει να είναι σάπιο όσες ευκαιρίες κι αν του δώσουμε.
Είναι πικρό και σκουληκιασμένο!
Και θα μας πειράξει στο στομάχι, αν αμέσως δεν το πετάξουμε από το πιάτο μας και στην τελική τελική από τη ζωή μας.
Οι άνθρωποι, είναι σύνδεση. Όχι όλοι, όχι πολλοί, λίγοι και πολύτιμοι. Αυτούς που τους νοιάζεσαι, που νιώθεις σα να τους γνωρίζεις χρόνια, που μιλάνε κατ ευθείαν στην καρδιά σου. Που χαμογελούν και σε κάνουν να χαμογελάς. Που όταν φεύγουν από την παρέα μετράς τις μέρες που θα τους ξανασυναντήσεις. Και που από τη μια φορά στην άλλη είναι σα να μη πέρασε μια μέρα. Που δεν σε στεναχωρούν, δεν σε πιέζουν. Δεν έχουν ούτε έπαρση ούτε εγωκεντρισμό. Είναι απαλοί σα μετάξι. Ή μάλλον, είναι πιο απαλοί από το μετάξι. Κι όταν γυρνάς σπίτι σου νιώθεις χορτάτος. Νιώθεις φροντισμένος. Αυτό κι αν δεν είναι πολύτιμο!
Μέσα μου υπάρχουν δύο λίστες αντιφατικές. Οι λόγοι που θα μπορούσαν να με κάνουν να θέλω να πω ''ναι'' σε μια κατάσταση και οι λόγοι που με κάνουν να θέλω να πω ''όχι''. Οι λίστες αυτές κρατάνε χρόνια και είναι από τις ελάχιστες περιπτώσεις στη ζωή μου όπου καθώς είμαι πάρα πολύ θυμωμένη, όποια λίστα και να διαλέξω, θα νιώσω πληγωμένη. Ωστόσο, θα επιλέξω το να μην χαλάσω τον εαυτό μου για μια ακόμη φορά. Θα επιλέξω το να φροντίσω την ψυχή μου.
Πάντα, θα υπάρχει αυτό το κάτι που θα ταράζει τα νερά της γαλήνης και της ηρεμίας. Αν μπορούμε να πούμε ότι υπάρχουν η γαλήνη κι η ηρεμία. Πολύτιμα, ιδανικά ποθούμενα όμως ανύπαρκτα πλην λίγων στιγμών που πολλές φορές, μέσα στην ορμητική κι αδηφάγα καθημερινότητα δεν τις παίρνουμε καν είδηση. Αυτό το κάτι, που μοιάζει με τσίμπημα καρφίτσας, που μας γεμίζει με αγωνία, αυτό που πάντα μα πάντα η βάρκα με την οποία πλέουμε θα έχει μια μικροσκοπική έστω τρυπίτσα για να μας παιδέψει να την διορθώσουμε. Αν βέβαια διορθώνεται. Αυτό λένε είναι το πιο δεδομένο μέσα στη ζωή ίσως και το πιο ανυπόφορο.
Φυσικά και μου αρέσει να είναι όλα τακτοποιημένα στα κουτάκια τους. Όμως θέλω αυτά τα κουτάκια να είναι μαλακά και απαλά. Και θέλω να φύ...
