new post

 

Μ' αρέσει πολύ,  η στιγμή που πατάω το κουμπάκι του ''new post''.  Μ' αρέσει που ψάχνω και βρίσκω φωτογραφίες από το διαδίκτυο που με ενθουσιάζουν.  Μ' αρέσει που χρησιμοποιούσα,  από τότε που άρχισα να καταλαβαίνω τον εαυτό μου,  αυτές τις δικές μου ''μαγικές''  στιγμές για να νιώθω ''εγώ''.  Βαριέμαι πάρα πολύ εύκολα,  πολλές φορές πιάνω πχ ένα βιβλίο και διαβάζω τρεις σελίδες και το αφήνω στην άκρη,  πιάνω το πλεκτό μου,  πλέκω τρείς σειρές και το αφήνω στην άκρη.  Το ίδιο συμβαίνει με τα υφασμάτινα κολάζ,  το κέντημα κι όλα όσα αγαπώ και αφήνω να με περιτριγυρίζουν.  Αλλά όλα μαζί,  αποτελούν την καθημερινότητα μου,   και την κάνουν πιο απαλή και πιο γλυκιά.  Και πιο υποφερτή.  Μ' αυτά επιβιώνω, σκέφτομαι.  Και με τις παρέες μου που τις θεωρώ ιδιαιτέρως μοναδικές και πολύτιμες στην ηλικία πια που βρίσκομαι.  Είναι σύνδεση,  είναι πολυφωνία,  απόψεις και γνώμες,  είναι η έστω μικρή επαφή με τις ζωές άλλων ανθρώπων κι έχει μια ουσία αυτό,  έχει κάποιο σημαντικό λόγο που συμβαίνει.  Είναι κι άλλα πολλά μέσα στη ζωή μου αλλά συνήθως δεν γράφω για αυτά,  δεν τα μοιράζομαι,  τα κρατάω για τον εαυτό μου.  

 

η άλλη πλευρά

 

Η καθημερινότητα,  δεν σ' αφήνει για πολύ  να χαίρεσαι με τη χαρά.  Βρίσκει πάντα μα πάντα ένα τρόπο να έρθει και να τρυπώσει μέσα σου μια ιδέα αγωνίας και θλίψης,  που θα κάνουν τα πόδια σου να πατήσουν τρέμοντας στο έδαφος,  θα βρει ένα τρόπο να σε κάνει να κλάψεις,  να στεναχωρηθείς,  να γειωθείς με τρόπο στεγνό και σκληρό.

 

απαλά σαν χάδι

 

Ακούμπησες με τρυφερότητα την ψυχή μου και την γέμισες με μουσικές.   

Θέλω να είσαι καλά! 

 

το κίτρινο ποδήλατο

 

Κάποιες φορές το πρωινό της Κυριακής μπορεί να είναι πολύ όμορφο,  όπως πχ όταν έχεις εξαιρετική παρέα.  Μια Κυριακή που ξεκίνησε ηλιόλουστη και κατά το μεσημεράκι έγινε γκρίζα και συννεφιασμένη.  Όμως σε κάποιες περιπτώσεις,  το τελευταίο που σκέφτεσαι είναι ο καιρός.  

 

για όσο

 

Κάποτε,  έρχεται η στιγμή,  που χτυπάς την πόρτα και δεν υπάρχει κανείς από την άλλη πλευρά να σου ανοίξει.  Για αυτό,  όσο υπάρχουμε,  να ξεζουμιζόμαστε στα καφεδάκια,  στις αγκαλιές και τα φιλιά. 

 

λίμνη

 

Μια λίμνη,  είναι απλά μια λίμνη,  στην πραγματικότητα είναι μια μεγάλη,  τεράστια λακούβα με νερό.  Αν όμως πεις πως αυτή είναι η δικιά μου λίμνη,  τότε μπορεί να αποκτήσει ένα ενδιαφέρον,  χρωματικές ανταύγειες προς τέρψιν οφθαλμών,  ψηλά δέντρα προς σκίαση ακόμη και μια βαρκούλα για βόλτες. Όταν κάτι θέλεις να το ονομάζεις δικό σου,  η λίμνη μου,  ο φίλος μου κλπ όταν το νιώθεις δικό σου,  παύει να έχει ψεγάδια,  έχει μόνο ομορφιά κι απόλαυση.   

Γιατί κάθε τί που θέλεις να είναι δικό σου,  το φροντίζεις και σε φροντίζει. 

ένα βιβλίο

 

Σ'  ένα πολυσύχναστο καφέ γνωστής αλυσίδας,  όπου είχα ραντεβού με μια φίλη μου,  καθώς μιλούσαμε,  έπεσε το μάτι μου σε ένα βιβλίο,  το οποίο δεν έπρεπε να βρίσκεται εκεί όπου βρισκόταν.  Ήταν σκαλωμένο κυριολεκτικά,  σε κάτι υποτυπώδη ραφάκια με ψυχρά,  άοσμα και άχρωμα διακοσμητικά και ξεχώριζε σαν μια κόκκινη/ροζ πινελιά  σε φόντο γκρί.  Οπς  σκέφτηκα ευθύς αμέσως και μέσα στην καλή χαρά,  τούτο εδώ,  κάποιος το άφησε επίτηδες για να το πάρω.  Όχι,  είπα στη φίλη μου,  αν το ξέχασε κάποιος θα το κρατούσαν στο ταμείο.  Δεν θα το είχαν αφημένο εκεί πίσω από μια μικρή γωνία,  όρθιο και ψηλά.  Το πήρα..  το έδωσα στη μαμά μου να το διαβάσει,  η αλήθεια είναι πως δεν την προλαβαίνω στα βιβλία,  αρκεί να είναι του γούστου της.  Όταν το τελειώσει ίσως κι εγώ το αφήσω κάπου,  κάποια στιγμή,  σ ένα μέρος που να μπορεί να το δει και να το πάρει όποιος νιώσει χαρούμενος μ' αυτή την κίνηση.  Κι ίσως να καθήσω για λίγη ώρα σε κάποιο κοντινό τραπέζι ώστε να απολαύσω τη σκηνή.