επιρροές

 

Σκέφτομαι πόσο το περιβάλλον μας επηρεάζει την αύρα μας,  την σκέψη μας,  τις κινήσεις μας,  τη διαμόρφωση του χαρακτήρα μας.  Ο κάθε άνθρωπος που βρίσκεται γύρω μας τραβάει κι από μια κλωστή μέσα από το κεφάλι μας ενώ συγχρόνως φυτεύει και μια δικιά του.  Αν φύγω από εδώ που είμαι,  θα συνδεθώ με άλλους ανθρώπους,  άλλες κλωστές,  διαφορετικά τραβήγματα και φυτεύματα.  Διαφορετικές επιρροές ωστόσο ''επιρροές''.  Συγχωνεύσεις και συμβιβασμοί.  Πάντα,  παντού και με τον οποιοδήποτε.  Όλο και κάποιος αναπνέει δοκιμάζοντας την δική μου αντοχή.  Ωστόσο,  όσο κι αν μετακινηθεί το βάρος,  η ζωή δεν είναι νόστιμη σαν μονόλογος,  η ζωή τον θέλει τον πληθυντικό.  Πάντα θα υπάρχει ένα τίμημα.  Όποια κι αν είναι η επιλογή κάτι θα είναι λειψό.  Αρκεί αυτή η έλλειψη να μην έχει αγριότητα,  κακοποίηση,  να μην σε σπάει σε κομμάτια.

πλυντήριο

 

Βάζεις πλυντήριο,  απλώνεις τα ρούχα.  Την κουβέρτα που σε έχει σκεπάσει νύχτες και νύχτες και κάποιες μέρες δύσκολες.  Το πατάκι που χαιδεύει το σημείο του σπιτιού που επικοινωνεί με την αυλή.  Βρίσκεσαι πάντα κάπου ανάμεσα.  Ανάμεσα στο μέσα και έξω.  Ανάμεσα στη ζεστασιά του ήλιου και την ψύχρα της σκιάς.  Ανάμεσα στον έρωτα και την αγάπη.  Ανάμεσα στο σε θέλω και στο σε μισώ.  Ανάμεσα στο τί καλά που θα σε δω και στο μια χαρά είμαστε από μακριά.  Τα χρόνια περνάνε.  Οι άνθρωποι που πέρασαν από τη ζωή μας, μας θυμίζουν κυρίως την νιότη μας.  Κι ότι δεν ταίριαξαν τα χνώτα μας.  Ο ένας στη δύση κι ο άλλος στην ανατολή.  Ο ένας δεξιά κι ο άλλος αριστερά.  Ο ένας δεν έχω χρόνο ο άλλος έχω άπειρο χρόνο.  Ο ένας θέλω κοινωνικές σχέσεις,  ο άλλος θέλω να είμαι μόνος μου.  Ο ένας να φυτεύει ο άλλος να ξεριζώνει.  Ο ένας ψέμα ο άλλος αλήθεια.  Ο ένας με μέλει ο άλλος πέρα βρέχει.  Έτσι είναι οι άνθρωποι.  Τραβούν ο καθένας τον δικό του δρόμο.  Κι αυτό πιστεύουν ότι είναι το καλύτερο.  

 

ψυχή μου

 Ακόμη κι αν πάψει στον κόσμο να υπάρχει ήλιος,  θα φτιάχνω αχτίδες τρίβοντας πέτρες,  θα δημιουργώ σπίθες,  φως και ζεστασιά,  και δεν με νοιάζει αν καίω τα χέρια μου,  το φως θα κυλάει μέσα σου κι όλα θα λάμπουν μόνο για σένα-

 

το χρώμα

 

Σε ρουφάει το χρώμα.  Κολλάει επάνω σου σα βεντούζα.  Χάνεις τα λογικά σου,  η σκέψη σου μικραίνει,  κολυμπάς σε μια θάλασσα,  πετάς στον ουρανό,  βρίσκεσαι στον παράδεισο.  Αγαπάς την κάθε απόχρωση,  είναι εκεί για σένα,  είσαι εκεί για σένα,  μια διάσταση πέρα του κόσμου ετούτου.  Ονειρεύεσαι χωρίς να είναι νύχτα και χωρίς να είσαι στο κρεββάτι σου.  

  

quest

Τον τελευταίο χρόνο το σπίτι φώναζε την απουσία σου.  Κανένα ηλεκτρικό φως,  καμία υποψία ανάσας.  Ένιωθα ότι με κάποιο τρόπο το γνώριζες ότι περνούσα συχνά από τον δρόμο σου.  Ένιωθα ότι όλο και κάποια κάμερα θα το κατέγραφε αυτό,  πολλές φορές έλεγα πως χαμογελάς κι άλλες πως ξινίζεσαι.  Δεν σου άρεσε η στενότητα,  πιεζόσουν.  Δεν σου άρεσαν τα γράμματα, μου τα επέστρεφες πίσω αναπάντητα.  Όμως εμένα μου αρκούσε το να ξέρω ότι είσαι καλά.  Χθες,  έκανες μια quest εμφάνιση και μου άφησες ένα χαιρετισμό.  Μακάρι να μπορούσες να δεις με τα μάτια σου την έκπληξη μου και την χαρά μου,  καθώς συνεχίζεις την όμορφη ζωή σου.

το μεγάλο εγώ

 

Όταν λύσεις τον γρίφο που λέγεται ''άνθρωποι'',  αρχίζεις και βλέπεις πίσω από τον καθρέφτη.  Εμφανείς συμπεριφορές.  Εγωισμός και ζήλια.  Σύγκριση.  Εγώ.  Μεγάλο,  τεράστιο.  Ιδιοτέλεια.  Και μια τεράστια ανάγκη να σε οδηγήσει ο άλλος σε ένα δρόμο που εσύ ούτε καν μπαίνεις στον κόπο να ιχνογραφήσεις,  πόσο μάλλον να τον δημιουργήσεις,  να τον κτίσεις.  Όλο ο άλλος,  ο άλλος,  ο άλλος,  δεν έκανε αυτό και δεν έκανε εκείνο ενώ εμείς είμαστε αγγελάκια με χρυσό φωτοστέφανο.που καθόμαστε παθητικά στη γωνίτσα μας και περιμένουμε ένα χέρι να μας σηκώσει,  αλλά τελικά ''τί θέλει αυτό το χέρι εδώ'';  ρωτάμε.  Ό,τι είναι έξω από το σκεπτικό μας δεν κάνουμε καν τον κόπο να το ακουμπήσουμε.  Μια κίνηση που να μας βγάλει έξω από το αβγό μας,  μπορεί να βοηθήσει να γνωρίσουμε έναν καινούργιο κόσμο.  Αλλά το μυαλό κοντό,  απορρίπτει,  απορρίπτει..  και μετά τί;  Ο άλλος,  ο άλλος..  τίποτα δεν κάνει για μας,  άλλα περίμενα κλπ

 

ΜουΛείπει

 

Το πρώτο δεκαπενθήμερο του Φλεβάρη,  είναι το 15νθήμερο του ΜουΛείπει.  Πολύ και βαθιά κι αυτό πονάει.  Κάθετα!  Σαν μαχαίρι στην καρδιά.  Μουδιάζει η λύπη το σώμα μου,  έρχονται στο νου μου εποχές που δεν ήταν οι καλύτερες.  Anyway,  ήταν ο πατέρας μου και νομίζω πως κάθε πατρική απώλεια κοστίζει.  Τελικά,  με εμπόδια,  αλλά βγήκαμε την βόλτα μας και σήμερα,  περπατήσαμε 7 χιλιόμετρα.  Αγόρασα μια οδοντόβουρτσα βελουδένια / μαλακιά (ναι,  έχω φτάσει στην ηλικία που μόνο με πολύ,  με σούπερ μαλακιά οδοντόβουρτσα μπορώ να βουρτσίσω τα δόντια μου χωρίς να πονάω).  Αγόρασα μεσοδόντια no4 κι ένα καρβέλι ψωμί αρκετά μεγάλο,  από μια μακρινή γειτονιά έτσι για την περιπέτεια.  Αν μου έλεγε κάποιος πριν 20 χρόνια πως το να ψωνίσω από κάποιο φούρνο ή το να πάω μέχρι την λαική αγορά θα ήταν περιπέτεια θα γελούσα.  Σήμερα το βράδυ μου είναι μοναχικό.  Διαβάζω ένα αστυνομικό βιβλίο.  Λύνω σταυρόλεξα.  Τελείωσα ένα έργο με μαργαρίτες φτιαγμένο από υφάσματα,  νιώθω πολύ ικανοποιημένη,  μου άρεσε πολύ.  Θα το δώσω να μου βάλουν μια πολύ ωραία κορνίζα και θα το κρεμάσω τον τοίχο μου να το χαίρομαι.  Αυτές οι μαργαρίτες μοιάζουν με ποίημα.  Θα είναι ένα ποίημα στον τοίχο μου.