ένα χάδι σαν το πέταλο ενός λουλουδιού

 

Νόμιζα ότι επιλέγω,  ωστόσο ακολουθούσα το ρεύμα και νόμιζα ότι απλά ακολουθώ το ρεύμα ενώ επέλεγα.  Κάπως έτσι,  συνέβησαν στη ζωή μου ένα σωρό πράγματα.  Και θέλοντας και μη θέλοντας.  Ωστόσο οι καταστάσεις που κυνήγησα, συνήθως δεν μου ταίριαζαν κι έφτυνα αίμα να κολλήσω επάνω τους.  Μετά από τόσο κυνηγητό και αχ και πώς θα γίνει τούτο και αχ και πώς θα γίνει κείνο, τώρα πια το να αφεθώ στη ροή μου φαίνεται παιχνιδάκι.  Σαν να κολυμπάω σε ποταμάκι που κυλάει  γλυκά γλυκά.  Και το ποταμάκι ''υπάρχει''  απλά κι εγώ ''υπάρχω''  ακόμη πιο απλά.  Πρόσεχε μου λέει το chat gpt,  παρατήρησε,  σκέψου,  μη τσιμπάς με την πρώτη.   Αλλά εγώ όσο μεγαλώνω --θέλω--  να γίνομαι ένα χάδι τόσο απαλό σαν το πέταλο ενός λουλουδιού.  

αν ήμουν ζωγράφος

 

Κάποιες φορές,  σε ένα κομμάτι λευκό,  απορροφητικό χαρτί,  πιέζω με δύναμη ένα κομμάτι κιμωλία σε απόλυτο, κόκκινο βαθύ.  Μ'  αυτό τον τρόπο,  ανθίζει η ζωή μου λουλούδια.   

το καινούριο που δεν γίνεται ποτέ οικείο

 

Μπήκαμε στο μήνα της γιορτής σου και καταστρώνω ολόκληρο σχέδιο για να χωρέσω όσα περισσότερο μπορώ στο μικρό μήνυμα που θα σου στείλω,  το θέλω απόλυτα τυπικό αλλά να μπορεί να θεωρηθεί και φιλικό.  Οι φίλοι περιγράφουν ο ένας στον άλλον την καθημερινότητα τους πχ  τί προστέθηκε ή τί άλλαξε,  τί με ενοχλεί και τί σ'ευχαριστεί και πώς να τα στριμώξω όλα αυτά,  συναισθήματα και περιγραφές ανάμεσα στις συλλαβές ενός απλού και συνηθισμένου χ ρ ό ν ι α  π ο λ λ ά.  Ιούνιος,  αγαπητέ μου,  πίνω τον πρωινό μου καφέ στη βεράντα,  σκέτο,  ποτέ δεν μου άρεσε η ζάχαρη ούτε ένα κουλουράκι ή ένα κομμάτι κέικ.  Και χαζεύω τα σπίτια της γειτονιάς μου,  μια γειτονιά που ερημώνει από τους παλιούς γείτονες,  που αλλάζει μέσα από τις απώλειες των μεγάλων ανθρώπων και που δεν θυμίζει τίποτα πια από το παρελθόν.  Δεν ξέρω αν απολαμβάνω την ησυχία,  νομίζω ότι κάποιες στιγμές με στεναχωρεί.  Μου λείπουν οι γνωστές φιγούρες των ανθρώπων που έβλεπα να κινούνται πίσω από τα παράθυρα και έξω στα μπαλκόνια για χρόνια τώρα.  Μου λείπει το γνώριμο,  κουράστηκα να προσπαθώ συνεχώς να συνηθίσω το καινούργιο,  το οποίο δεν γίνεται ποτέ οικείο.  

 

το ιδανικό και τα λάθη

 

Εκ των υστέρων,  ξέρω τί δεν έκανα σωστά.  Το θέμα είναι αν αυτό το ''σωστά'',  δηλαδή μια άλλη τοποθέτηση,  ένα άλλο βλέμμα,  μια διαφορετική φόρμα αντιλήψεων,  πράξεων και ζωής θα οδηγούσε σε μια έκβαση διαφορετική.  Αυτό το άλλο αποτέλεσμα,  αν υπήρχε,  με τον τρόπο που θα υπήρχε και πάλι δεν μπορώ να γνωρίζω αν θα ήταν ιδανικά επιθυμητό.  

Θέλω να πω πως το ιδανικό ίσως να μην είναι πάντα και επιθυμητά απολαυστικό,  ούτε εγγυάται διάρκεια.

Γιατί ίσως ακόμη και το ιδανικό να έχει τρύπες,  κενά κι αδιέξοδα,  λύπη,  θλίψη κι αμφιβολίες... αλλά και τέλος.

...σκεφτόμουν,  καθώς ο γλυκός και τρυφερός μήνα Μάιος,  ψιθύριζε ''αντίο'' αυτό το τελευταίο του Σάββατο,  ενώ περπατούσα στο ιστορικό κέντρο και χάζευα στις βιτρίνες ρούχα με κεντίδια,  μεταξωτά και στο χρώμα μιας πολύ λαχταριστής μπάλας (βανίλιας) παγωτού που πολύ θα ήθελα να γεύομαι αν δεν είχα ήδη ένα cappuccino freddo στο χέρι.

ενδιαφέρον

 

Χρειαζόμαστε το αμέριστο ενδιαφέρον των άλλων για να νιώσουμε ότι υπάρχουμε κι όσο πιο αδιάφορη μας φαίνεται η ύπαρξη μας τόσο περισσότερο από αυτό το ενδιαφέρον επιδιώκουμε. 

με την Ελένη

 

Εκείνη τη χρονιά,  είχαμε πάει διακοπές με τη φίλη μου την Ελένη,  οπότε μου έλεγε πως δεν ενθουσιάζεται πλέον με τίποτα,  με κανέναν άνθρωπο και με καμία κατάσταση.  

Θυμάται δε,  συχνά πυκνά,  λέξεις που ειπώθηκαν στο παρελθόν,  λόγια που είπε ή της είπαν κι ακόμη κλωτσούν άγρια μέσα στο μυαλό της.  

Ξεχνάς,  της είπα μια νύχτα που καθόμασταν σε ένα ευρύχωρο μπαλκόνι,  ξεχνάς το πεδίο πάνω στο οποίο είπες κάποια πράγματα ή σου είπαν,  για τα οποία τόσο πολύ μετανιώνεις σήμερα.

Ξεχνάς πως κάποιος τότε,  μπορεί να μη ήταν σε θέση να αντιληφθεί τα όρια σου.

Ξεχνάς πως εσύ,  μπορεί να ήσουν τόσο ευάλωτη ώστε δεν είχες την ικανότητα να αντιληφθείς τα όρια του άλλου.   

Εν ολίγοις,  ούτε γάτα,  ούτε ζημιά. 

Εκείνη τη νύχτα,  βάλαμε ωραία μουσική,  ανάψαμε μυρωδάτα κεράκια και ήπιαμε λίγο κρασάκι στην υγειά όλων των ανθρώπων που κάτω από ''δύσκολες'' συνθήκες,   θίξαμε ή μας έθιξαν.   

 

μανουλίτσα

 

Τίποτα δεν είναι ιδανικό κι ο άνθρωπος σε απογοητεύει πιο πολύ από όλους είναι η μαμά σου.  Ο μεγαλύτερος καθρέφτης μας.  Οι προσδοκίες μας.  

Πήγαμε μια βόλτα σήμερα:

- Μαμά σου άρεσε η βόλτα;

- Πολύ!

- Γιατί  δεν έρχεσαι όταν σου προτείνω;

- Ε να,  να μη λέει ο κόσμος πως να,  την πάει βόλτα μια Ρωσίδα!

Εγώ ήμουν η Ρωσίδα!

Όχι ''με πάει βόλτα η κόρη μου''

Με πάει βόλτα η Ρωσίδα :)

Η μάνα μου με όλα τα κόμπλεξ της..  ο άνθρωπος γεννιέται,  δεν γίνεται,  δεν αλλάζει