σκέψεις

 

Αύριο,  θα μπορούσαμε πιούμε ένα καφεδάκι.  Δεν ήμουν τυχερή.  Θα μπορούσαμε να μάθουμε ο ένας τον άλλον.  Πώς περνάς τον χρόνο σου,  τί σε ευχαριστεί και τί σε βασανίζει.  Ίσως όλα αυτά που θα μου έλεγες να ήταν απωθητικά,  ίσως όμως και να ταυτιζόμουν.  Τί ωραία που είναι να υπάρχουν καινούργιοι άνθρωποι στη ζωή σου!  Έχεις ένα πρόσχημα να τα διηγηθείς όλα από την αρχή.  Να τα διηγηθείς με τη σοφή πυξίδα του σήμερα,  λογικά και τακτοποιημένα.  Ανακατεύω και τακτοποιώ τα συρτάρια του μυαλού μου συχνά.  Τα επαναλαμβάνω μέσα μου όλα πιο καθαρά,  αφαιρώντας ό,τι κάθε φορά ασχημίζει και περισσεύει.  

-----

Θέλω να σου πω πως το δικό μου σύμπαν έχει καεί πολλές φορές,  από τις στάχτες όμως όλο και κάτι καινούργιο έχει γεννηθεί.

-----

Προχθές,  στα γενέθλια μου,  μου έφεραν δώρο μια κάλλα.  Τελευταία,  μ'αρέσει πολύ να παρατηρώ πώς αναπτύσσονται  τα φυτά.  Τούτο δω έχει πανέμορφα λουλούδια. Να πω την αλήθεια δεν έχω δει πιο όμορφα κρινάκια.  Και τα φύλλα του έχουν λευκές πιτσιλιές.  Κάθε φύλλο συνοδεύεται κι από ένα λουλούδι.

-----

Δεν παίρνεις πάντα ό,τι δίνεις.  Μπορείς όμως να χαίρεσαι  με ό,τι παίρνεις.  Και μπορείς να ονειρεύεσαι ασταμάτητα και τότε,  μια μέρα,  αργά ή γρήγορα κάποια από τα όνειρα σου τα βλέπεις να γίνονται πραγματικότητα.

-----

Όσα λαχτάρησες έρχονται,  συνήθως με τρόπο που δεν περίμενες κι εκεί βρίσκεται η έκπληξη.  Έτσι κι αλλιώς ολόκληρη η ζωή είναι μια έκπληξη,  άλλες φορές καλή κι άλλες φορές κακή,  τις περισσότερες φορές καλή. 

-----

συνεχίζεται...

όσο αντέξεις

 

Ο καθένας μας έχει τον τρόπο του να είναι και συμπαθητικός και αντιπαθητικός.  Κάπου χαλαρώνει το μυαλό και σκέφτεσαι  ''θα το ξεφουρνίσω κι ό,τι βγει''.  Και βγάζεις τον αληθινό σου εαυτό.  Ο οποίος μπορεί να είναι όντως πολύ χαριτωμένος και νόστιμος αλλά μπορεί να είναι και ηλίθιος (αν και πιστεύω ότι κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να είναι ηλίθιος) κι ας μη μου αρέσει η λέξη.  

Και μετά;

Εε μετά τον αποδέχεσαι τον άλλον μαζί με την ''ηλιθιότητα''  του.

Για πόσο;

Για όσο αντέξεις! 

δικά μου

 

Τρελαίνομαι για αυτή την εποχή,  που τα δέντρα γεμίζουν λουλούδια,  άλλα άσπρα και άλλα ροζ κι οι άνθρωποι φορούν ακόμη ζεστά αλλά πιο ελαφριά ρούχα και περπατούν λίγο πιο ανέμελα στο δρόμο.  Στην τσάντα μου,  έχω ακόμη τα πλεκτά μου γάντια του χειμώνα,  αλλά ξέρεις,  τα πρωινά τιτιβίσματα των πουλιών,  το καφεδάκι μας,  την παρέα μας,  το σοκολατένιο κέρασμα,  τον ήλιο που μας χαιδεύει πίσω από τη μεγάλη τζαμαρία,  τον παραγωγό που διαλαλεί την πραμάτεια του πίσω από τους πάγκους στην λαική μας αγορά,  το χιούμορ,  το χαμόγελο,  την ελπίδα,  το πράσινο καινούργιο φύλλο της μονστέρας μου,  αυτά,  δεν μπορεί να μου τα πάρει κανείς.

 

θλίψη

 

Θα έπρεπε να ζούμε με τρέλα κι όχι με θλίψη! 

Τις Κυριακές

 

 

Συμφωνήσαμε να περνάμε τις Κυριακές μαζί,  στο σινεμά της γωνίας,  στα βελούδινα καθίσματα που μύριζαν σκόνη.  Στο διάλειμμα θα μοιραζόμασταν μια σοκολάτα brake (με φουντούκια).  

Πιστεύαμε πως θα μπορούσαμε να φιλιόμαστε ατέλειωτα κάτω από τη βροχή,  πως δεν θα κρυώναμε,  όπως ακριβώς στις τυπωμένες αφίσες έκαναν οι ηθοποιοί, με τα μεγάλα βαμμένα μάτια και τα κατακόκκινα χείλη.  

Πιστεύαμε πως η αγάπη κρατάει για πάντα,  ένα ''για πάντα''  που κράταγε μονάχα δυό ώρες.  

Εκείνες τις Κυριακές,  λέγαμε θα φύγουμε,  θα ταξιδέψουμε κι ύστερα βγαίναμε στο φως και ξεχνούσαμε τον έρωτα,  το φιλί,  το φευγιό κι η πόλη ήταν η ίδια,  κι εσύ κι εγώ στο ίδιο πέλαγος κολυμπούσαμε και στον ίδιο ήλιο στεγνώναμε.

το πρόβλημα με τις αντωνυμίες

 

Λέμε εμείς κι εννοούμε εγώ

λέμε εσύ κι εννοούμε εγώ

λέμε αυτός κι εννοούμε πάλι εγώ.

Στην ουσία μόνο με το εγώ

μπορούμε να εννοήσουμε

κάποιον άλλο.

 

Τίτος Πατρίκιος 

 

ζελεδάκια

 

Τα λουλούδια στο βάζο,  καφεδάκι για σένα και για μένα,  κι ο χειμώνας έξω από το παράθυρο,  ξεχασμένος και θυμωμένος.  Μέσα στο σπίτι,  άνοιξη!  Ένα γυάλινο δοχείο γεμάτο ζελεδάκια με γλυκές φρουτώδεις γεύσεις.