στο χρώμα της θάλασσας

 

Σ'  αυτό το σπίτι,  μαζευόμαστε τα μεσημέρια για φαγητό.  Πάντα Αύγουστος.  Ένα τεράστιο ξύλινο τραπέζι,  κεραμικά σερβίτσια και κεντημένες  πετσέτες,  λινές,  στο χρώμα της θάλασσας.  Το αλάτι,  από το πρωινό μπάνιο,  είναι ακόμη στο σώμα μας.  Μου δίνεις μια φέτα φρυγανισμένο,  ζυμωτό ψωμί.  Κόβω ένα κομμάτι και συμπληρώνω μια γενναία μπουκιά λευκό τυρί.  Την τοποθετώ στο στόμα σου,  πιάνεις το δάχτυλο μου με τα δόντια σου και το φυλάς,  μετά γεύεσαι το τυρί και το ψωμί φιλάρεσκα,  το ξέρεις πως είσαι όμορφος στην κάθε σου στιγμή κι αυτό σου δημιουργεί μια τόση δα έπαρση αρκετή για να με κάνει να ζηλέψω,  για λίγο όμως,  γιατί αμέσως μου χαμογελάς πλατιά και σου ζητάω να βάλεις στο ποτήρι μου λίγο κρασί.  Τσουγκρίζουμε.  Και μου λες πόσο σου αρέσει το φόρεμα μου και σου λέω ''μα είναι παμπάλαιο'',  ''ωστόσο αγαπημένο'' μου απαντάς.  Και αμέσως θυμάμαι και σου λέω ''τότε που'' και ''τότε που'',  το καλοκαίρι του 1980,  το νησί γεμάτο μέλισσες,  η κυρά Μαργαρίτα κι ένα φόρεμα παρόμοιο μ' αυτό σε λευκό μακό με άσπρα κουμπιά από πάνω ως κάτω,  το εκκλησάκι,  ο ζωγράφος,  αλήθεια θυμάσαι τον ζωγράφο που εκείνο το καλοκαίρι τον είχα λυπηθεί γιατί μας έλεγε πως δεν είχε δουλειά και πως πεινούσε και αυτό ήταν η αιτία να καθήσω και να μου κάνει το πορτραίτο;    

 

στο δάσος

 

 

Σήμερα η μέρα ζητούσε τη δροσιά του δάσους.  Ξύπνημα στις 5 το πρωί και πεζοπορία στα μονοπάτια ανάμεσα από τις οξιές,  τους δρύες και τα ψηλά πλατάνια.  Ανάσα ζωής.  Σε ένα ξέφωτο στρώσαμε τραπέζι και καρέκλες και φάγαμε ένα σωρό νοστιμιές για πρωινό.  Μου μάζεψες ένα μπουκέτο με λατρεμένα αγριολούλουδα,  έφτιαξα ένα αυτοσχέδιο βάζο και τα έβαλα μέσα.  Από τότε που ήρθες στη ζωή μου,  ομορφαίνει κάθε μέρα,  κάθε λεπτό.  Ο τρόπος που μου δίνεις το γέλιο σου,  το βαθύ του βλέμματος σου,  το κράτημα σου,  το χάδι σου,  η αγκαλιά σου.  Σ' ευχαριστώ..  σ' αγαπώ..

 

ηλιοπαίχνιδα

 

Είναι αδύνατον να αντισταθείς στη θάλασσα.  Μια,  δυό,  τρεις βουτιές και αργά το μεσημέρι,  κάτω από το νερό του ντουζ για να φύγει το αλάτι.  Εκείνη ακριβώς την ώρα που ο ήλιος κάνει παιχνίδια με τα ξύλινα παραθυρόφυλλα και χαιδεύει κατά μήκος το βαμβακερό ύφασμα της κουρτίνας.  Είναι έρωτας αυτή η μοναδική στιγμή,  είναι η στιγμή που χαλαρώνει το σώμα,  οι αντιστάσεις πέφτουν,  το συναίσθημα απογειώνεται.  Στη γεύση φρέσκια ντομάτα και φιλί.  Φέτος,  σ' αγαπώ όσο όλα τα προηγούμενα καλοκαίρια μαζί!

 

κάθε μέρα

 

 Ουσιαστικά,  νιώθω ότι προχωράω μπροστά.  Το επιδιώκω άλλωστε,  είναι στόχος,  είναι πλάνο,  είναι εξέλιξη όπως βέβαια έχω εγώ στο δικό μου το μυαλό την εξέλιξη.  Ωστόσο πάντα μα πάντα θα ζω με τις αντιθέσεις μιας καθημερινότητας που έφτασα πια στην ηλικία, να αγαπώ.  Συναισθήματα αντιφατικά,  κινήσεις μπρος/πίσω,  ερχομοί και επιστροφές,  κατάφαση και άρνηση,  χαμόγελο και σοβαρότητα,  πληρότητα και κενό.  Μέσα σε όλα αυτά παιδεύομαι από στρές και αυπνία.  Η Γ. μου είπε ''όχι σταυρόλεξα το βράδυ κυρία Φεγγαρένια μου,  να βρείτε κάτι που θα σας βοηθήσει να μη σκέφτεστε''.  ''Ένα βιβλιαράκι ελαφρύ και γλυκό''.  Αχ..  όχι απλά σκέφτομαι αλλά μου κάνουν την τιμή να μ' επισκέπτονται 1000 θέματα το λεπτό.  Την αγαπώ την υπερανάλυση και μ' αγαπά.  Είμαι στη θάλασσα,  περπατώ στην ακτή και σκέφτομαι.  Μόλις έχω κάνει μια γενναία βουτιά.  Περπατώ κατά μήκος της ακτής για να στεγνώσει με τη ζεστασιά του ήλιου το μαγιώ μου.  Με την παρέα μου κουβεντιάζουμε με τις ώρες.  Τόσα χρόνια μαζί,  ξέρουμε ο ένας τον άλλο περισσότερο κι από όσο γνωρίζουμε τον εαυτό μας.  Βουλιάζουν τα πόδια μου στη βρεγμένη άμμο.   Οι πατούσες μου πληγώνονται από ένα κράμα από πετραδάκια,  γυαλάκια της θάλασσας και σπασμένα κοχύλια.  Σε λίγο θα πέσει ο ήλιος και το βραδάκι θα μας βρει σε κάποιο όμορφο μπαράκι του νησιού για μπύρες χωρίς αλκοόλ.  Σιγά σιγά,  τελειώνει το σήμερα.  Όμως πάντα η ελπίδα φέρνει το αύριο.  Μια νέα ανατολή,  μια νέα μέρα.  Την αγαπώ αυτή τη μέρα,  και την κάθε μέρα.

επιστροφές

 

Μετά από τόσες μέρες απόλυτης ησυχίας και γαλήνης,  πραγματική απόλαυση,  απόρησα  με το γέλιο της νεαρής γειτόνισσας.  Ένα χαχανητό που διήρκησε περισσότερο από όσο άντεχαν τα αυτιά μου.  Σκέψου την ηχητική κακοποίηση των αυτιών μου τις επόμενες μέρες.  Μέχρι να συνηθίσουμε πάλι το ότι υπάρχει κόσμος δίπλα μας.  Ήδη από χθες το βράδυ τα φωτισμένα διαμερίσματα είναι περισσότερα.  Αχ.. αυτές οι επιστροφές,  γιατί,  γιατί δεν μένετε εκεί που πάτε..

 

ο φετεινός αύγουστος

 

Ο Αύγουστος πέρασε στο δεύτερο 15νθήμερο του,  το φως του ήλιου αλλάζει σιγά σιγά ένταση,  τα πρωινά διαθέτουν μια επιθυμητή δροσιά,  η ανάγνωση ενός βιβλίου γίνεται λίγο πιο εύκολη,  το ψυγείο είναι γεμάτο με σύκα και καρπούζι,  μια φέτα καρπούζι και στο πανί,  φούξια/κόκκινο/πορτοκαλί μικρά κομμάτια από ύφασμα και κλωστές,  κρεμασμένα σε ένα σκοινάκι/αγαπώ και μ'αρέσει,  τα κεράσια στο βάζο παρέα με τη ζάχαρη ετοιμάζονται για λικέρ,  ένα αγρόκτημα από μαλακό ύφασμα για την Μ. και μια vintage τηλεόραση/παιχνίδι με μουσική για το αγόρι που ακόμη δεν έχει όνομα και που μας το φυλάνε για έκπληξη.  

δωράκι

 Είναι ας πούμε,  σα να βλέπεις ξαφνικά έναν γνωστό που έχεις να τον δεις χρόνια,  που σας ενώνει ένα κοινό παρελθόν,  που σου φέρνει εικόνες από μια εποχή που ήσουν σε μια πιο νέα ηλικία,  με άλλες σκέψεις και διαφορετικά συναισθήματα.  Ένας γνωστός που σου προκαλεί μια γλυκιά νοσταλγία από θύμησες.  Που είναι ντυμένος όμορφα,  που είναι φιλοσοφημένος ήρεμα,  που είναι γλυκομίλητος κι εσένα σ' αρέσει (πολύ) να χαζεύεις τα ρούχα του,  να ακούς τις φιλοσοφίες του,  να γαληνεύεις με τη φωνή του.  Κι είναι αυτό το ''ξαφνικά''  ένα συναίσθημα τόσο ιδιαίτερο και χαρούμενο που μοιάζει όσο κι αν ακόυγεται υπερβολικό σαν ένα δωράκι από το σύμπαν.