Η καθημερινότητα, δεν σ' αφήνει για πολύ να χαίρεσαι με τη χαρά. Βρίσκει πάντα μα πάντα ένα τρόπο να έρθει και να τρυπώσει μέσα σου μια ιδέα αγωνίας και θλίψης, που θα κάνουν τα πόδια σου να πατήσουν τρέμοντας στο έδαφος, θα βρει ένα τρόπο να σε κάνει να κλάψεις, να στεναχωρηθείς, να γειωθείς με τρόπο στεγνό και σκληρό.
Ακούμπησες με τρυφερότητα την ψυχή μου και την γέμισες με μουσικές.
Θέλω να είσαι καλά!
Κάποιες φορές το πρωινό της Κυριακής μπορεί να είναι πολύ όμορφο, όπως πχ όταν έχεις εξαιρετική παρέα. Μια Κυριακή που ξεκίνησε ηλιόλουστη και κατά το μεσημεράκι έγινε γκρίζα και συννεφιασμένη. Όμως σε κάποιες περιπτώσεις, το τελευταίο που σκέφτεσαι είναι ο καιρός.
Κάποτε, έρχεται η στιγμή, που χτυπάς την πόρτα και δεν υπάρχει κανείς από την άλλη πλευρά να σου ανοίξει. Για αυτό, όσο υπάρχουμε, να ξεζουμιζόμαστε στα καφεδάκια, στις αγκαλιές και τα φιλιά.
Μια λίμνη, είναι απλά μια λίμνη, στην πραγματικότητα είναι μια μεγάλη, τεράστια λακούβα με νερό. Αν όμως πεις πως αυτή είναι η δικιά μου λίμνη, τότε μπορεί να αποκτήσει ένα ενδιαφέρον, χρωματικές ανταύγειες προς τέρψιν οφθαλμών, ψηλά δέντρα προς σκίαση ακόμη και μια βαρκούλα για βόλτες. Όταν κάτι θέλεις να το ονομάζεις δικό σου, η λίμνη μου, ο φίλος μου κλπ όταν το νιώθεις δικό σου, παύει να έχει ψεγάδια, έχει μόνο ομορφιά κι απόλαυση.
Γιατί κάθε τί που θέλεις να είναι δικό σου, το φροντίζεις και σε φροντίζει.
Σ' ένα πολυσύχναστο καφέ γνωστής αλυσίδας, όπου είχα ραντεβού με μια φίλη μου, καθώς μιλούσαμε, έπεσε το μάτι μου σε ένα βιβλίο, το οποίο δεν έπρεπε να βρίσκεται εκεί όπου βρισκόταν. Ήταν σκαλωμένο κυριολεκτικά, σε κάτι υποτυπώδη ραφάκια με ψυχρά, άοσμα και άχρωμα διακοσμητικά και ξεχώριζε σαν μια κόκκινη/ροζ πινελιά σε φόντο γκρί. Οπς σκέφτηκα ευθύς αμέσως και μέσα στην καλή χαρά, τούτο εδώ, κάποιος το άφησε επίτηδες για να το πάρω. Όχι, είπα στη φίλη μου, αν το ξέχασε κάποιος θα το κρατούσαν στο ταμείο. Δεν θα το είχαν αφημένο εκεί πίσω από μια μικρή γωνία, όρθιο και ψηλά. Το πήρα.. το έδωσα στη μαμά μου να το διαβάσει, η αλήθεια είναι πως δεν την προλαβαίνω στα βιβλία, αρκεί να είναι του γούστου της. Όταν το τελειώσει ίσως κι εγώ το αφήσω κάπου, κάποια στιγμή, σ ένα μέρος που να μπορεί να το δει και να το πάρει όποιος νιώσει χαρούμενος μ' αυτή την κίνηση. Κι ίσως να καθήσω για λίγη ώρα σε κάποιο κοντινό τραπέζι ώστε να απολαύσω τη σκηνή.
Περπατάς σε πεζοδρόμια με πολυκοσμία και νιώθεις ότι σε κοιτάνε. Στην πραγματικότητα, κανείς δεν ασχολείται μαζί σου, ο καθένας είναι στις σκέψεις που έχει μέσα στο καλοχτενισμένο του κεφάλι. Όμορφη ώρα, απογευματάκι, ο ήλιος στη δύση του, δροσούλα, φοράς ακόμη την λίγο χοντρούτσικη καλοκαιρινή μπλούζα που δεν φόρεσες όλο το καλοκαίρι, είναι τόσο ευχάριστο το περπάτημα μετά από 5 ολόκληρες ώρες babysitting, η αλήθεια είναι πως κάποια πράγματα δεν φανταζόσουν ποτέ ότι θα γίνουν πραγματικότητα.
Ο γλυκούλης μου, ο Δ. junior, χοροπηδάει και τρέχει στον καναπέ, σκαρφαλώνει στα μαξιλάρια της πλάτης και ευθύς αμέσως θέλει να κάνει βουτιά γιατί το παιχνίδι του έχει πέσει στο πάτωμα κι επειδή δεν έχει καμία συναίσθηση του κενού ακόμη. Παρόλη την κούραση η Γ. επιμένει για περπάτημα οπότε όποτε βρίσκεις την ευκαιρία το κάνεις. 15 ολόκληρα χρόνια μετά από τότε που ήσουν 50 χρονών, δεν έχεις τις ίδιες αντοχές, την επόμενη μέρα απλά πονάνε όλα. Τα γόνατα κυρίως.
Πιο πολύ, μ' αρέσει να περπατάω τις νύχτες και να χαζεύω τα ανοιχτά φωτισμένα παράθυρα, είναι η ώρα που όλοι μαζεύονται στα σπίτια τους κι οι δρόμοι αδειάζουν.
Την νύχτα είμαι σχεδόν αόρατη.
Ενώ όλοι οι άλλοι ησυχάζουν.
Μένω μόνο εγώ κι ο εαυτός μου.
Και οι σκέψεις μου.
Καθαρές,
χωρίς ενοχές,
χωρίς εμμονές.
Στα ερωτηματικά μου,
η νύχτα απαντάει καλύτερα
από οποιαδήποτε άλλη ώρα της ημέρας.
Ακόμη και τα φωτισμένα παράθυρα
φανερώνουν απαντήσεις
ας πούμε πως
εγώ, εσύ, ο άλλος,
είμαστε όλοι
πιο ίδιοι
κι απαράλλαχτοι
από όσο μπορούμε να φανταστούμε.
Η καθημερινότητα, δεν σ' αφήνει για πολύ να χαίρεσαι με τη χαρά. Βρίσκει πάντα μα πάντα ένα τρόπο να έρθει και να τρυπώσει μέσα σου...
