μια ομορφιά

 

Μου λείπουν οι ομορφιές που παλιότερα έβρισκα στο δρόμο μου,  μου λείπουν τα μαγαζάκια που είχαν όμορφα μικρά πραγματάκια με γούστο.  Χθες,  κάνοντας βόλτα,  σταθήκαμε σε ένα τέτοιο μαγαζί που έμοιαζε ξεσηκωμένο από παραμύθι.  Ουάουυυ σκέφτηκα και πήρα βαθιά ανάσα ώστε να το εξερευνήσω σπιθαμή προς σπιθαμή.  Ήταν εξαιρετικές οι στολισμένες γωνιές του και μας έφτιαξαν τη διάθεση.   Μικρά μικρά,  μουσικά κουτιά,  ψαλιδάκια,  σημειωματάρια,  μπλούζες,  φορέματα,  τσάντες κ κοσμήματα,  κηροπήγια,  χριστουγεννιάτικα διακοσμητικά και χίλια δυό άλλα καλούδια που δεν μπορείς να φανταστείς πώς χωρούσαν σε ένα τόσο μικρό χώρο.  Από την οικονομική κρίση και μετά το μάτι μας γυμνάζεται στην ασχήμια αλλά δεν την αποδέχεται κι έτσι πάντα μα πάντα αυτού του είδους τα μαγαζιά θα είναι μια όαση στις βόλτες μας.  Για όσο κρατήσουν.  Για όσο καταφέρουν να υπομείνουν τον ανταγωνισμό αλλά και το φτωχικό πορτοφόλι.  

Δεν τελείωσα,  θέλω να πω και για την ιδιοκτήτρια,  ένα φοβερά επικοινωνιακό πλάσμα,  προσγειωμένο αλλά και αισιόδοξο,  με έντονη καλλιτεχνική φύση..

Τί να πω άλλο,  ό,τι κι αν πω δεν ξέρω πώς να δώσω προς τα έξω αυτό που είδα κι αυτό που ένιωσα.   

Οκτώβρης

 

Για τον Οκτώβρη:  βροχή,  χαλογουίν,  κολοκυθόπιτα,  μηλόπιτα,  ομπρέλα,  βόλτες,  πεσμένα φύλλα,  χρυσαφί και πορτοκαλί,  μάγισσες,  κολοκύθες,  κουβερτούλα και αγκαλιές,  ωραίες εκπλήξεις,  ζεστός καφές και μπόλικη κανέλλα.

Ωραίους ανθρώπους να επιλέγουμε γύρω μας που να μας αξίζουν και να μας πηγαίνουν μπροστά!

 

στην μ.

 

Είναι δυνατόν,  να βρίσκεσαι σε ένα πολύ ωραίο,  ονειρεμένο τόπο και να μη τη βλέπεις την ομορφιά,  να δυσανασχετείς,  να θέλεις να φύγεις. Το μόνο που σε κάνει να νιώθεις πλήρης,  χορτάτος,  ευχαριστημένος και γεμάτος ευγνωμοσύνη είναι το να υπάρχει ένας παράδεισος μέσα σου,  μια λίμνη όπου το νερό της ανανεώνεται συνεχώς,  αιωνόβια δέντρα και πολύτιμα αγριολούλουδα.   Αυτή την πληρότητα που αγκαλιάζει το μέσα μας,  δεν μπορεί να μας την πάρει κανείς.

στην μ. 

σαν σήμερα

 

Το μακρινό 1990,  σαν σήμερα ήταν Σάββατο,  ένα από τα δυό πιο σημαντικά Σάββατα της ζωής μου.  Ήταν η μέρα που γεννήθηκε ο Α.  το μικρό μου αστέρι που μεγάλωσε κι έγινε ολόκληρος άντρας,  υπεύθυνος,  με δική του οικογένεια,  δικό του γιό τώρα πια.  Ποιός το φανταζόταν;  Εκείνο το μικρό αγόρι που μου έφερνε και μου φέρνει πάντα λουλούδια στις γιορτές μου,  που ένιωθα πάντα και νιώθω ακόμη την φιλοτιμία του και την αγάπη του.  

Σήμερα,  ενώ είναι μια συνηθισμένη Τρίτη, νιώθω σαν να είναι Σάββατο,  ξέρω πως συμβαίνει αυτό πολλές φορές, όμως ειδικά σήμερα νομίζω πως εξηγείται επειδή οι αναμνήσεις είναι πάρα πολύ έντονες και πάρα πολύ ευχάριστες.

Να ζήσεις αγόρι μου χίλια χρόνια,  να είσαι γερός,  δυνατός κι ευτυχισμένος γιατί όπως σου είπα και στο τηλέφωνο,  σου αξίζει! 

 

 

τα νούφαρα

 

Σήμερα η μέρα είναι σα ζωγραφιά,  γαλάζιος ουρανός,  γκρίζα θάλασσα,  λευκά πλεούμενα και λευκά συννεφάκια,  μουσικές του δρόμου κι ο κόσμος ξεχυμένος από νωρίς το πρωί στην παραλία για περπάτημα,  για καφέ,  για πρωινό,  ο ήλιος ένα τόνο πιο πίσω υποφερτός,  η ορατότητα προς τις απέναντι ακτές πεντακάθαρη,  οι κορυφογραμμές,  ο όγκος των βουνών μέχρι και για τη μορφολογία του εδάφους μου είπες να κοίτα,  σ' εκείνα τα μακρινά μέρη βαραίνουν από καρπούς οι μηλιές κι έπειτα με τα στιβαρά σου χέρια άγγιξες τους ώμους μου,  αγκάλιασες την ψυχή μου τυλίγοντας την με την δική σου ψυχή,  ήσουν εσύ γύρω από μένα,  μα πιο πολύ η αλμύρα,  το φως,  ναι τα μήλα αλλά και τα νούφαρα ωωω τί υπέροχα τα νούφαρα, τόσο πολύτιμες υπάρξεις μέσα στο σκοτεινό νερό.  

βροχερός καιρός

 

Ο καιρός είναι βροχερός,  που σημαίνει ότι τα καφεδάκια μας σήμερα θα τα πιούμε μέσα. Σήμερα όλες οι αυλές θα είναι μέσα στην υγρασία.  Ο ήλιος κουρασμένος,  πήγε μια βόλτα,  ίσως και διακοπές. Ονειρεύομαι μέρη όπως της φωτογραφίας,  όπου το σκηνικό εκπνέει ζεστασιά.  Κουβερτούλες,  ζεστά καφεδάκια και γλυκάκια χωρίς τελειωμό!  Αναμμένα κεράκια και πάντα καλή συντροφιά.  

 

δενξέρωτίθέλω

 

Ξημέρωσε,  η μέρα του ''δενξέρωτίθέλω''  ωστόσο,  θέλω μια βροχή δυνατή να έρθει να ισορροπήσει το κάθε τί που πετάει αόριστα μέσα μου.  Νιώθω σαν δέντρο που χάνει τα χρυσαφένια φύλλα του,  νιώθω φθινόπωρο.  Χιλιάδες απροσδιόριστα μικρά πραγματάκια στο μυαλό μου και μια αγωνία να μη χάσω τις αξίες μου.  Να μη χάσω εμένα.  Κάθε Σεπτέμβρης και μια νέα αρχή.  Επαναπροσδιορισμός.  Κι ένα χέρι να χαιδεύει τον ώμο μου και να μου ψιθυρίζει,  όλα είναι εδώ,  όλα θα πάνε καλά..