Τέχνη είναι η ευχέρεια του.. εδώ θα βάλω ένα βάζο, κι εκεί θα βάλω ένα πουλί, θα διακοσμήσω με ασπρόμαυρα πλακάκια το πάτωμα κι ένα μπορντώ, η κουρτίνα θα είναι αέρινη, στο κηροπήγιο κεριά, στη ραπτομηχανή, βελόνα, κορδέλα κι ένα ύφασμα, στον πίνακα ένα παράθυρο να κοιτάζει εξοχή και στην καρέκλα ένα μαξιλάρι αναπαυτικό για να καθήσει ο πιο αγαπημένος μου άνθρωπος στη γη!
Εμείς οι παράξενα εσωστρεφείς, αναπνέουμε καλύτερα σε χώρους κλειστούς και άδειους από παρουσίες, καλημερίζουμε φροντίζοντας τα πρωινά τα φυτά μας, ανάβουμε τα πορτατίφ τις βροχερές μέρες, φοράμε ρούχα σε σκούρα χρώματα, σκεφτόμαστε πολύ, αγαπάμε πολύ και θυμώνουμε πολύ. Δεν ξεχνάμε και φεύγουμε και ξαναγυρνάμε. Είμαστε γλυκύτατοι, συμπαθητικοί, δεχόμαστε μπούλινγκ για το ότι δεν ανοιγόμαστε τόσο όσο οι υπόλοιποι άνθρωποι, κάνουμε δύσκολα φίλους, θέλουμε πολλά όμως τελικά αρκούμαστε στα λίγα και καλά. Εκτονωνόμαστε με ένα περίπατο, πίνουμε καφέ, διαβάζουμε που και που καμιά σελίδα από κάποιο βιβλίο και κυρίως απογοητευόμαστε.
Σκέφτομαι πόσο το περιβάλλον μας επηρεάζει την αύρα μας, την σκέψη μας, τις κινήσεις μας, τη διαμόρφωση του χαρακτήρα μας. Ο κάθε άνθρωπος που βρίσκεται γύρω μας τραβάει κι από μια κλωστή μέσα από το κεφάλι μας ενώ συγχρόνως φυτεύει και μια δικιά του. Αν φύγω από εδώ που είμαι, θα συνδεθώ με άλλους ανθρώπους, άλλες κλωστές, διαφορετικά τραβήγματα και φυτεύματα. Διαφορετικές επιρροές ωστόσο ''επιρροές''. Συγχωνεύσεις και συμβιβασμοί. Πάντα, παντού και με τον οποιοδήποτε. Όλο και κάποιος αναπνέει δοκιμάζοντας την δική μου αντοχή. Ωστόσο, όσο κι αν μετακινηθεί το βάρος, η ζωή δεν είναι νόστιμη σαν μονόλογος, η ζωή τον θέλει τον πληθυντικό. Πάντα θα υπάρχει ένα τίμημα. Όποια κι αν είναι η επιλογή κάτι θα είναι λειψό. Αρκεί αυτή η έλλειψη να μην έχει αγριότητα, κακοποίηση, να μην σε σπάει σε κομμάτια.
Βάζεις πλυντήριο, απλώνεις τα ρούχα. Την κουβέρτα που σε έχει σκεπάσει νύχτες και νύχτες και κάποιες μέρες δύσκολες. Το πατάκι που χαιδεύει το σημείο του σπιτιού που επικοινωνεί με την αυλή. Βρίσκεσαι πάντα κάπου ανάμεσα. Ανάμεσα στο μέσα και έξω. Ανάμεσα στη ζεστασιά του ήλιου και την ψύχρα της σκιάς. Ανάμεσα στον έρωτα και την αγάπη. Ανάμεσα στο σε θέλω και στο σε μισώ. Ανάμεσα στο τί καλά που θα σε δω και στο μια χαρά είμαστε από μακριά. Τα χρόνια περνάνε. Οι άνθρωποι που πέρασαν από τη ζωή μας, μας θυμίζουν κυρίως την νιότη μας. Κι ότι δεν ταίριαξαν τα χνώτα μας. Ο ένας στη δύση κι ο άλλος στην ανατολή. Ο ένας δεξιά κι ο άλλος αριστερά. Ο ένας δεν έχω χρόνο ο άλλος έχω άπειρο χρόνο. Ο ένας θέλω κοινωνικές σχέσεις, ο άλλος θέλω να είμαι μόνος μου. Ο ένας να φυτεύει ο άλλος να ξεριζώνει. Ο ένας ψέμα ο άλλος αλήθεια. Ο ένας με μέλει ο άλλος πέρα βρέχει. Έτσι είναι οι άνθρωποι. Τραβούν ο καθένας τον δικό του δρόμο. Κι αυτό πιστεύουν ότι είναι το καλύτερο.
Ακόμη κι αν πάψει στον κόσμο να υπάρχει ήλιος, θα φτιάχνω αχτίδες τρίβοντας πέτρες, θα δημιουργώ σπίθες, φως και ζεστασιά, και δεν με νοιάζει αν καίω τα χέρια μου, το φως θα κυλάει μέσα σου κι όλα θα λάμπουν μόνο για σένα-
Σε ρουφάει το χρώμα. Κολλάει επάνω σου σα βεντούζα. Χάνεις τα λογικά σου, η σκέψη σου μικραίνει, κολυμπάς σε μια θάλασσα, πετάς στον ουρανό, βρίσκεσαι στον παράδεισο. Αγαπάς την κάθε απόχρωση, είναι εκεί για σένα, είσαι εκεί για σένα, μια διάσταση πέρα του κόσμου ετούτου. Ονειρεύεσαι χωρίς να είναι νύχτα και χωρίς να είσαι στο κρεββάτι σου.
Τον τελευταίο χρόνο το σπίτι φώναζε την απουσία σου. Κανένα ηλεκτρικό φως, καμία υποψία ανάσας. Ένιωθα ότι με κάποιο τρόπο το γνώριζες ότι περνούσα συχνά από τον δρόμο σου. Ένιωθα ότι όλο και κάποια κάμερα θα το κατέγραφε αυτό, πολλές φορές έλεγα πως χαμογελάς κι άλλες πως ξινίζεσαι. Δεν σου άρεσε η στενότητα, πιεζόσουν. Δεν σου άρεσαν τα γράμματα, μου τα επέστρεφες πίσω αναπάντητα. Όμως εμένα μου αρκούσε το να ξέρω ότι είσαι καλά. Χθες, έκανες μια quest εμφάνιση και μου άφησες ένα χαιρετισμό. Μακάρι να μπορούσες να δεις με τα μάτια σου την έκπληξη μου και την χαρά μου, καθώς συνεχίζεις την όμορφη ζωή σου.
Τέχνη είναι η ευχέρεια του.. εδώ θα βάλω ένα βάζο, κι εκεί θα βάλω ένα πουλί, θα διακοσμήσω με ασπρόμαυρα πλακάκια το πάτωμα κι ένα μπο...
