Saturday, May 25, 2019

κουβέντες





Συχνά διαπιστώνω πως δε ξέρουμε να μιλάμε.
Δεν ξέρουμε πώς να ανταλλάξουμε απόψεις.
Πώς να βοηθήσουμε με το πάρε δώσε των σκέψεων μας ο ένας τον άλλον.
Νιώθω μια υπερβολή σε νευρικότητα γύρω μου,  έστω και καλυμμένη.
Μία επιθετικότητα που δεν έχει αιτία αλλά ούτε στόχο.
Απλά μας λείπει η παιδεία.

Και δεν μιλάω για εδώ μέσα,  μιλάω για εκεί έξω!
Εδώ μέσα τα πάμε μια χαρά,  τα σχόλια είναι όλα υπέροχα.  Υπάρχει ο χρόνος,  να ''διαβάσεις''  τον άλλον κι αν θέλεις μετά να σκεφτείς και να απαντήσεις.
Το μπάχαλο γίνεται κατά το τετ α τετ,  εκεί  δεν ξέρω γιατί η μαγιά χαλάει.

Θα δώσω μια δικιά μου,  προσωπική εξήγηση. 
Η αιτίες κατ' εμέ είναι δύο.

Η μία,  έχει να κάνει με το διαδίκτυο,  νομίζω πως αυτό,  το ότι τα κάνουμε όλα πιά πίσω από μια οθόνη μας άλλαξε.  Έχουμε ξεχάσει την άμμεση,  χαλαρή και ήρεμη αλληλεπίδραση.  Δυσκολευόμαστε δια ζώσης να γίνουμε κατανοητοί,  να αναπτύξουμε,  να απλώσουμε με τέχνη τις σκέψεις μας σε όποιον είναι απέναντι μας και μας ενδιαφέρει μια κουβέντα μαζί του.
Μιλάμε σαν να πρόκειται για ένα θέμα που το γνωρίζουμε καλά και οι δύο,  και μπορούμε να το ξεπετάξουμε σε δυό λεπτάκια,  ενώ στην πραγματικότητα,  χρειαζόμαστε ώρες για να το δούμε σωστά και σε βάθος.
Κυρίως,  δεν ξέρουμε να λέμε ''εγώ αυτό δεν το γνωρίζω'',  έχουμε άποψη για τα πάντα και συχνότατα την στηρίζουμε με εγωισμό.

Η δεύτερη αιτία,  είναι τα χρόνια της κρίσης που περάσαμε(?),  εγώ θα έλεγα πως συνεχίζουμε να είμαστε μέσα σ'  αυτά,  μας άφησαν μια νευρικότητα,  μια κούραση,  ένα γάμησε τα βρε αδερφέ!  Ένα ας τα να πάνε!  Και βάζοντας αυτό μπροστά και όχι το πάθος για ζωή,  για το μέλλον και κυρίως χωρίς να υπάρχουν οι προοπτικές που δίνουν αξία  στα πάντα, χάνεται η κουλτούρα.  Εξαφανίζεται η ποιότητα.

Άραγε μπορεί να αλλάξει αυτό ή έχει γίνει πια δεύτερο δέρμα μας;

Friday, May 24, 2019

τρέξε, τρέξε!





Καμμιά φορά,  νομίζω πως είμαι γάτα και πως ακούω μια φωνούλα να μου φωνάζει ''τρέξε,  τρέξε Στέλλα γύρω από την ουρά σου''.  Κι εγώ το κάνω,  έτσι απλά,  όπως λέμε θάλασσα,  το κάνω..

Monday, May 20, 2019

ευτυχισμένες στιγμές





Για να αποφορτιστούμε λίγο,  παίρνω την αγάπη μου
(πιστεύω πάντα πως όλα μα όλα τα ζευγάρια που παραμένουν για χρόνια μαζί,  είναι δεμένα με νήματα τα οποία πολλές φορές δεν μπορούν να αποκωδικοποιήσουν όσοι είναι απ' έξω),
το κέντημα μου,  το σκυλί μου και την χαρούμενη καλοκαιρινή μου διάθεση και πάω μια βόλτα στην εξοχή!

Saturday, May 18, 2019

γονείς





Ήμουν για καφεδάκι με μία φίλη και είχαμε πιάσει και οι δυό να μιλάμε για τους γονείς μας.
Τους πατεράδες μας τους είχαμε χάσει πρόσφατα,  έτσι λόγω συναισθηματικής φόρτησης δεν είχαμε πολλά να πούμε.  Μια ελαφριά,  πικρή θλίψη και η απουσία τους από την τωρινή ζωή μας τους έδινε μια ''άφεση αμαρτιών''.  Σαν,  όλα τα παράπονα μας,  όλα αυτά που μαζεύαμε τα τόσα χρόνια της ζωής μας να τα είχε σβήσει ένα χέρι μονομιάς,  να είχαν στρογγυλέψει οι γωνίες και να είχε μείνει μόνο το συναίσθημα μιάς γλυκιάς,  γεμάτη τρυφερότητα, νοσταλγίας.

Ήταν όμως οι μάνες μας εν ζωή,  κι εμείς τώρα πιά σε μια ηλικία που μπορούσαμε να ασκήσουμε μεγαλύτερη δύναμη επάνω τους,  και το κυριώτερο,  μπορούσαμε να θυμώσουμε,  επιτέλους να θυμώσουμε πολύ,  τώρα ειδικά που είχαν μείνει μόνες,  που έλειπε το ταίρι τους που θα μπορούσε να τις υπερασπιστεί.

Βγάλαμε τα εσώψυχα μας για τις μάνες μας εκείνο το βραδάκι,  μια έλεγε η φίλη,  την άλλη μιλούσα εγώ,  είχαμε πιάσει έναν καμβά η μία από την μια πλευρά κι άλλη από την άλλη και τον κεντούσαμε με μαύρη κλωστή και με ό,τι αρνητικό ήταν βαθιά κρυμμένο μας,  απωθημένο πολλών,  πάρα πολλών ετών,  ακόμη από τότε που είμασταν παιδιά.
Έχουν περάσει τρία χρόνια από εκείνη τη μέρα,  την φίλη δεν την ξαναείδα,  ίσως τελικά αυτό το μεγάλο άνοιγμα καρδιάς δεν βοηθάει στη σύνδεση των ανθρώπων για κάποιο λόγο.

Αυτό όμως που έχει σημασία,  είναι ότι η αντίδραση μου,  γενικότερα προς τους γονείς μου και ειδικότερα προς την μητέρα μου έχει αλλάξει.
Δεν ξέρω αν αιτία είναι η ηλικία που περνάει και ο χρόνος που είμαστε ακόμη μαζί γίνεται όλο και στενότερος,  ή αν στο δικό μου το μυαλό,  στις δικές μου τις σκέψεις οι γονείς μου έχουν πάψει να είναι υπαίτιοι για την κάθε κίνηση που έκανα ή δεν έκανα στη ζωή μου.
Φράσεις όπως,  ''η συμπεριφορά σας με οδήγησε εκεί'',  έχουν αντικατασταθεί με το ''εγώ το επέλεξα''.

Ίσως τελικά,  να μην το επέλεξα αυτό και να επέλεξα το άλλο,  όχι εξαιτίας της χειριστικής συμπεριφοράς τους,  αλλά εξ αιτίας του δικού μου χαρακτήρα που την τάδε επιλογή την βρήκε πιό εύκολη και πιό βολική.
Γιατί αν ήθελα κάτι πολύ,  αν το ήθελα πάρα πολύ που χωρίς αυτό δεν θα μπορούσα να ζήσω,  θα κινούσα γη και ουρανό να το κάνω,  δεν είναι έτσι;  Θα αρρώσταινα,  θα ανέβαζα πυρετό,  θα παραμιλούσα! 

Thursday, May 16, 2019

διάφορα





Ζηλεύω τους ανθρώπους που διαβάζουν πολύ λογοτεχνία.  Πολύ!  Την μια βδομάδα το ένα βιβλίο,  την άλλη το άλλο.

Μ'  αρέσει το πάθος,  το δόσιμο σε ένα συγκεκριμένο είδος συνήθως καλλιτεχνικό.  Ζηλεύω τα αποτελέσματα αυτού,  τα έργα που βγαίνουν από τα χέρια αυτών των ανθρώπων.  Μ'  αρέσει όταν αυτοί οι καλλιτέχνες είναι παραγωγικοί.

Δεν μ' αρέσουν οι απόλυτες,  δογματικές κουβέντες.  Οι αφορισμοί.  Βλέπω συνεχώς άσχημα πράγματα γύρω μου,  μπορεί να αφορούν συμπεριφορές,  αλλά μιλάω κυρίως για την αισθητική.  Πολλές φορές αγανακτώ,  πάντα όμως λέω πως για να γίνεται έτσι,  κάποιος λόγος υπάρχει.  Πάντα και για όλα υπάρχει ένας λόγος που δικαιολογεί μια πράξη ή μια κατάσταση κυρίως όταν δεν  βλάπτει κάποιον.

Θα θυμώσω βέβαια αν με βάλεις στη διαδικασία να κάνω κάτι που δεν θέλω. Έχω υπομονή αλλά όχι μεγάλη.
Πολλές φορές είμαστε καταδεκτικοί μόνο από ευγένεια,  αυτό πρέπει όλοι να το έχουμε κατά νου.

Sunday, May 12, 2019

μ' αρέσει το ταξίδι της ζωής





''Μου αρέσει το ταξίδι της ζωής''  μου είπε πριν λίγο καιρό ένας φίλος μου
κι ενώ εκείνος νόμιζε πως μ' αυτή του την έκφραση μου τα εξηγούσε όλα,  εγώ είχα την αίσθηση πως αυτή ειδικά η κουβέντα ήταν μια υπεκφυγή.
Η κουβέντα που προηγήθηκε,  είχε να κάνει με το κατά πόσο κάποιες πράξεις / κινήσεις μας έχουν τα επιθυμητά αποτελέσματα.  ''Μ' αρέσει η διαδρομή,  την χαίρομαι,  την απολαμβάνω''  είπε ''μ' αρέσει το ταξίδι της ζωής'' ανεξαρτήτου αποτελέσματος.
Και σε ρωτάω..
Τί είναι το ταξίδι της ζωής και σε ποιόν δεν αρέσει;
Και όλοι εμείς που είμαστε εν ζωή,  ένα ταξίδι το κάνουμε,  δεν το κάνουμε;  Όλοι στο ίδιο καράβι δεν είμαστε;  Όλοι μαζί δεν ταξιδεύουμε;
Αλήθεια ''η αξία του ταξιδιού της ζωής'',  δεν έχει να κάνει με τα θέλω μας;  Με τους σκοπούς μας και τα επιθυμητά αποτελέσματα;
Ή μήπως λέγοντας αυτό εννοούμε πως μας αρέσουν όσα έρθουν κι όσα πάνε,  κι αν δεν έρθουν δεν πολυασχολούμαστε για κάποια θέματα,  δεν μας αφορούν,  δεν μας ενδιαφέρουν,  μπορούμε να ζήσουμε και χωρίς αυτά.
Ότι μας κάτσει δηλαδή;  Χωρίς αιτιολογία,  χωρίς σκοπό,  χωρίς κόπο;

Ωστόσο υπάρχουν ένα σωρό θέματα για τα οποία παλεύουμε και για το θετικό αποτέλεσμα τους αγωνιούμε καθημερινά.
Αυτή την διαδρομή δεν την απολαμβάνουμε;
Ή μήπως διαχωρίζουμε μέσα μας τα απαραίτητα και μή;
Αυτά που έχουμε σαν προτεραιότητα στη ζωή και τα άλλα που τα θεωρούμε δευτερεύοντα;

Saturday, May 11, 2019

καφεδάκι





Είναι η ευχαρίστηση της ημέρας,  ανεξαρτήτως καιρού και διάθεσης.
Με παρέα ή επιλέγοντας συνάντηση με τον εαυτό μου,  σε μαγαζί ή στο σπίτι,  με ανοιχτή τηλεόραση ή ραδιόφωνο,  με πλοήγηση στο διαδίκτυο,  διαβάζοντας αναρτήσεις ή χαζεύοντας στο facebook,  αναλογιζόμενη τα παλιά και προγραμματίζοντας τα καινούργια,  διαβάζοντας μερικές σελίδες ενός βιβλίου,  στο μπαλκόνι ή στη θάλασσα,  δουλεύοντας ή παρακολουθώντας μια ωραία ταινία,  όπου κι αν,  όπως κι αν,  πρόκειται για μια εξαιρετικά χαλαρωτική δραστηριότητα.

Μετά από πολλά πολλά φλυτζάνια καφέ φίλτρου με γάλα σε μόνιμη βάση,  γιατί γενικότερα πίνω όλων των ειδών τους καφέδες,   ο καφές μου αυτή την περίοδο είναι διπλός ελληνικός,  αρκετά δυνατός,  με ένα κοφτό κουταλάκι μαύρη ζάχαρη και χωρίς τσιγάρο μιά που εδώ και έξι χρόνια το έχω κόψει.
Προτιμώ να μου το φτιάχνει τα πρωινά η μαμά μου,  και μ' αρέσει να περνάω μαζί της κάποιες στιγμές της ημέρας.

Έχω σηκώσει τα τείχη με τα όρια μου,  και καθώς τώρα πια είμαι αρκετά υποψιασμένη,  δεν αφήνω κανέναν να τα περάσει.  Κυρίως η μαμά μου!
Και το λέω αυτό γιατί καμμιά φορά,  ακριβώς επειδή υπάρχει αυτή η υπέροχη μοναδική σχέση,  μαμάς και κόρης,  ξεχνιόμαστε και αφηνόμαστε λίγο ή πολύ περισσότερο από τα επιτρεπτά όρια.
Γιατί όλες οι σχέσεις έχουν τα λεπτά και επικίνδυνα σημεία τους!

Της αγόρασα ένα βιβλίο γιατί της αρέσει πολύ να διαβάζει,  της το έδωσα νωρίτερα,  γιατί την Κυριακή που είναι η γιορτή της μητέρας θα ταξιδεύει για Αθήνα.
Το έβαλε ήδη μέσα στην βαλίτσα της!

κουβέντες