αντιφάσεις

 

Μέσα μου υπάρχουν δύο λίστες αντιφατικές.  Οι λόγοι που θα μπορούσαν να με κάνουν να θέλω να πω ''ναι'' σε μια κατάσταση και οι λόγοι που με κάνουν να θέλω να πω ''όχι''.  Οι λίστες αυτές κρατάνε χρόνια και είναι από τις ελάχιστες περιπτώσεις στη ζωή μου όπου καθώς είμαι πάρα πολύ θυμωμένη,  όποια λίστα και να διαλέξω,  θα νιώσω πληγωμένη.  Ωστόσο,  θα επιλέξω το να μην χαλάσω τον εαυτό μου για μια ακόμη φορά.  Θα επιλέξω το να φροντίσω την ψυχή μου.

Πάντα,  θα υπάρχει αυτό το κάτι που θα ταράζει τα νερά της γαλήνης και της ηρεμίας.  Αν μπορούμε να πούμε ότι υπάρχουν η γαλήνη κι η ηρεμία.  Πολύτιμα,  ιδανικά ποθούμενα όμως ανύπαρκτα πλην λίγων στιγμών που πολλές φορές,  μέσα στην ορμητική κι αδηφάγα καθημερινότητα δεν τις παίρνουμε καν είδηση.   Αυτό το κάτι,  που μοιάζει με τσίμπημα καρφίτσας,  που μας γεμίζει με αγωνία,  αυτό που πάντα μα πάντα η βάρκα με την οποία πλέουμε θα έχει μια μικροσκοπική έστω τρυπίτσα για να μας παιδέψει να την διορθώσουμε.  Αν βέβαια διορθώνεται.  Αυτό λένε είναι το πιο δεδομένο μέσα στη ζωή ίσως και το πιο ανυπόφορο.

της Κυριακής

 

Συνέπεια κι ευστροφία.  Να μπορείς ρε παιδί μου να σκεφτείς ότι κάνοντας αυτή την κίνηση πιθανόν να ακολουθήσει μια άλλη η οποία δεν θα αποβεί σε καλό.  Και να το διορθώσεις τη στιγμή που πρέπει.  Πριν!

Εκείνη τη μέρα,  ήθελα να ζωγραφίσω ένα σύννεφο που έβλεπα στον γαλάζιο ουρανό,  μαζί με όλο αυτό το ''πολύ''  που ένιωθα.  Ήθελα να κρατήσω την εικόνα για πάντα,  σε ένα κομμάτι χαρτί.  Την κράτησα μέσα στο μυαλό μου.

Χθες,  είδα έναν πίνακα όπου συνυπήρχαν  τα πρόσωπα του Νταλί,  του Βαν Γκογκ και της Φρίντα Κάλο.  Ήταν μια μέρα που τα πόδια ήταν στο τρέξιμο αλλά στο μυαλό υπήρχαν χρωματιστά λουλούδια κι έναστροι ουρανοί.  

Σήμερα το πρωί έμαθα ένα άσχημο νέο.  Πόσο εύκολα,  από την μια στιγμή στην άλλη,  όλα ανατρέπονται.  

Σταυρώνω τα δυό μου δάχτυλα πίσω από την πλάτη και ελπίζω πως όλα θα πάνε καλά,  όπως δείχνουν.

 

 

καθρέφτης

 

Πιο πολύ,  θέλω κάτι να γράφω εδώ,  για να νιώθω ότι υπάρχω.  Κάπως σαν να δημιουργώ έναν καθρέφτη μου,  όπου κοιτάζομαι και μου αρέσω.  Όμως πολλές φορές τα τελευταία χρόνια,  γράφω κάτι και μετά ξεχνάω.  Ούτε  φωτογραφία βάζω,  ούτε δημοσιοποιώ.  Σκέψου λοιπόν χιλιάδες χωρίς νόημα λέξεις να βρίσκονται σε ένα συρτάρι που δεν θα ενδιαφερθεί να ανοίξει ποτέ κανείς.  Εε δεν έγινε και κάτι, σωστά;  

Δεν πιστεύω πια στην αγάπη.  Πιστεύω μόνο στην καλή διάθεση.  Ή μάλλον η μόνη αγάπη στην οποία πιστεύω είναι προς τα παιδιά.  Ανιδιοτελής,  απόλυτη,  άπλετη.  Πηγαία κι αυθόρμητη.  

Όλες οι άλλες αγάπες είναι με το σταγονόμετρο,  τώρα μπορώ,  ύστερα όχι,  νιώθω αλλά και δεν νιώθω,  θέλω να εξαφανιστώ όμως εμφανίζομαι και το αντίθετο,  υπομένω,  συμβιβάζομαι και στην τελική με έχεις κουράσει τόσο πολύ που  θέλω να σε συνθλίψω και να πετάξω την σκόνη σου στο Δούναβη καθώς θα κάνω τη βόλτα μου μέσα σε ένα ποταμόπλοιο.  Εντάξει υπερβολές,   δεν είναι ακριβώς έτσι,  αλλά είναι κάπως έτσι. 

Είναι τώρα πόσος καιρός που θέλω να φτιάξω μια παιδική εικόνα σαν από παραμύθι κι όλο το αναβάλλω.  Θέλω να τη φτιάξω με ύφασμα,  βελόνα και κλωστή και να κρύψω κάτι μέσα.  Ένα μικρό δωράκι κι αγάπη πολύ.  Όπως προείπα,  για τα μικρά παιδάκια υπάρχει πλεόνασμα αγάπης.  

Ξεχειλίζει! 

 

 

 

τοξικό νέφος

 

Κι ενώ ψάχνω (για άλλη μια φορά) αυτό το κάτι που θα με συγκινήσει (αλλά δεν υπάρχει),  η πόλη μου καλύπτεται από ένα τοξικό νέφος κι εμείς πρέπει να έχουμε όλα τα παράθυρα κλειστά (ευτυχώς έχουμε τα κλιματιστικά).

Από αύριο,  πάλι στο ψάξιμο αν βέβαια η ατμόσφαιρα είναι καθαρή.

Στο μυαλό μου μέσα κυλάνε νερά καθαρά,  ποταμίσια  που αστραφτοκοπούν στο φως του ήλιου.

Δεν ξέρω από τί τρέχουμε πια να γλυτώσουμε,  όλα λειτουργούν εναντίον μας,  ήλιος,  υψηλές θερμοκρασίες,  ρύπανση της ατμόσφαιρας,  τώρα έχουμε και τις φωτιές.

Και ο πιο δύστροπος,  ανταγωνιστικός,  ζηλιάρης και με έπαρση άνθρωπος μοιάζει να είναι παιχνιδάκι μπροστά σε όλα αυτά.

 

4 γενιές

 

Σήμερα,  πήγαμε για καφεδάκι,  4 γενιές!  

Η μαμά μου,  εγώ,  η κόρη μου και η μπέμπα.. 

 

ένα νόημα

''Παλεύουμε να δώσουμε ένα νόημα,  ένα σχήμα,  μια τάξη στη ζωή,  και τελικά η ζωή κάνει μαζί σου ό,τι γουστάρει''.

Πατρίδα,  Φερνάντο Αραμπούρου,  σελ.  302 

μονοκατοικίες

 

Σκεφτόμουν,  πόσο ωραία θα ήταν να μην υπήρχαν στην πόλη μας πολυκατοικίες,  να ζούσαμε σε μονοκατοικίες και τριγύρω να υπήρχαν ψηλά και με πλούσια φυλλώματα δέντρα για να μας δίνουν σκιά και δροσιά.  Ίσως τότε να μην με ταλαιπωρούσε τόσο πολύ η ζέστη και τα βράδια να κοιμόμουν ευχάριστα.  Κι ίσως κάτω από αυτές τις συνθήκες,  όλα να είχαν ένα ενδιαφέρον αλλιώτικο,  ένα σκοπό,  ένα λόγο να συμβούν ή να δημιουργηθούν.