ένα μικρό ζωάκι

 

Είναι σαν ένα μικρό ζωάκι,  να ζει σε ένα δάσος,  μέσα μου.  Με ξυπνάει τα ομιχλώδη  πρωινά,  με απαιτήσεις ατέλειωτες.  Αρνείται να νιώσει κορεσμό.  Κουνάει την ουρά του μπροστά σε τόνους από ζάχαρη,   αγωνιά,  και λέει ψέμματα.  Προσποιείται.  Δεν παραιτείται.  Δεν αναπαύεται,  δεν ηρεμεί.  Σκέφτεται,  ό,τι υπάρχει πίσω από τα πράγματα.  Όχι ευέλικτα,  όχι διεξοδικά.  Θέλει,  αλλά ούτε ξέρει τί θέλει ούτε πώς θα το πάρει.  Δεν χαλαρώνει στο παρόν.  Αμφιταλαντεύεται ανάμεσα στο παρελθόν και το μέλλον.  Παλεύει με υπαρξιακούς συλλογισμούς.  Παιχνιδίζει,  με παιδεύει και παιδεύεται καθώς προσπαθώ να συνδεθώ με έναν κόσμο που θέλω να κατανοήσω,  καθώς μαθαίνω να αγαπώ,  καθώς μαθαίνω να είμαι ανοιχτή και να δίνω χώρο..

 

granny square

 

Λατρεύω το αμάνικο αντιανεμικό μου.  

Η άνοιξη,  έξω,  οργιάζει.  Ο καιρός αυτός,  τόσο όσο πρέπει δροσερός είναι υπέροχος,  είναι το καλύτερο μου.  

Ή Ά.  μια μέρα μου είπε,  πως έκανα πάρα πολύ καιρό να της χαρίσω το χαμόγελο μου.

Η Σ.  το έχει το χαμόγελο μου.  Νιώθω κοντά της με ένα συναίσθημα,  όπως ακριβώς νιώθω κάθε άνοιξη.

Μια ισορροπία,  σαν να μπαίνουν στη θέση τους τα μέσα μου και σαν αυτό απλά να γίνεται.  

Μετά,  επέστρεψα στο σπίτι.  Έκανα ερωτήσεις στο chat gpt κι οι απαντήσεις του ήταν όπως πάντα ενδιαφέρουσες.  Το παλεύει το δόλιο να μου εξηγεί.  

Μετά από πάρα πολλά χρόνια,  ξεκίνησα ένα τεράγωνο πλεκτό με το βελονάκι,  ονομάζεται granny square. 

Παλιότερα,  ξεπατίκωνα σχέδια από τα περιοδικά κι όλα ήταν πιο εύκολα.  Τώρα,  από διαδικτυακές φωτογραφίες,  οδηγίες και πατρόν,  μπερδεύομαι και κουράζομαι εύκολα.

Θα πλέξω κι ένα αρκουδάκι το οποίο θα ραφτεί πάνω στο granny square,  όμως μου βγαίνει μεγαλούτσικο κι εγώ το φανταζόμουν κάπου στα 10χ10 εκ

Anyway,  θα το προσπαθήσω ώστε να έχω το επιθυμητό αποτέλεσμα,  έτσι κι αλλιώς πάντα τα καταφέρνω :)

 

 

βολέματα

 

Πάνε πια πολλά χρόνια,  που μια φίλη με είχε συμβουλέψει να αλλάξω,  συγκεκριμένα έκανε τη χαρακτηριστική κίνηση γυρνώντας  την παλάμη της,  ανάποδα.  

Σε πολλά πράγματα άλλαξα,  τόσο που δεν με αναγνωρίζω πια,  όχι γιατί ακολούθησα την συμβουλή της φίλης,  αλλά επειδή ακολούθησα την ψυχή μου.

Αμφιβάλλω αν ο σημερινός μου εαυτός τελικά θα βόλευε την τότε φίλη  μου.

Μάλλον όχι :) 

 

μικρές λάμψεις

 

Κοιτάζω για λίγα λεπτά τον ήλιο που δύει και τα μάτια μου θολώνουν στο φως που σιγά σιγά πέφτει και γίνεται νύχτα.  Μικρές λάμψεις στον ουρανό τα αστέρια και στη γη τα φώτα της πόλης.  Παράθυρα ανοιχτά που υπονοούν καθημερινότητα και ζωή.  Πεσμένη ενέργεια κι ένα σωρό ''πρέπει'' που φέρνουν χαρά αλλά και κούραση.  Έχει κόπο το κάθε τί που θέλεις να γίνει,  όπως θέλεις να γίνει.  Πίσω από τα παράθυρα βλέπεις σκιές να κινούνται.  Μπορεί να είσαι εσύ,  μπορεί να είμαι εγώ.  Ο Δ. φαντάζεται πως ο καθένας από μας έχει γράψει γύρω του ένα κύκλο.  Κι αυτός είναι ο κόσμος του με ό,τι μπορεί να περιέχει αυτό.  Για αυτό,  ξεχνάμε ή απορρίπτουμε εύκολα ή απογοητευόμαστε αν προσπαθήσουμε πολύ και δούμε ότι δεν χωράμε ο ένας στον κύκλο του άλλου.  Ο ενθουσιασμός μας δίνει μια ώθηση.  Και η περιέργεια,  ωστόσο διαπιστώνουμε πως ο κάθε κύκλος,  στον πυρήνα του,  είναι ολόιδιος με τον δικό μας.  Το ίδιο κι οι άνθρωποι,  ο α,  ο β,  ο γ,  ένιωσες ποτέ τη διαφορά από τον έναν στον άλλον;  Θα σου πω πως,  όχι!  Ένας σωρός από πανομοιότυπα,  φωτισμένα παράθυρα με ανθρώπινες παρουσίες που ζητούν,  δίνουν,  λαχταρούν,  προσπαθούν,  πονάνε,  ενθουσιάζονται,  περιμένουν,  χαίρονται ή είναι βαθιά λυπημένοι.  

 

αναμνήσεις

 

 

Οι αναμνήσεις μας μοιάζουν ψεύτικες,  χρόνια μετά έχουν αποκτήσει μια λαμπερή και χρυσαφένια πατίνα.  Ωστόσο πλέκονται αρμονικά με τις αληθινές μας ζωές κι έτσι συν-δημιουργούν τον κόσμο μας,  αληθινό και ψεύτικο μαζί κι όσο κι αν σου φανεί παράξενο μέσα από αυτό το από τόσο  διαφορετικά υλικά φτιαγμένο μίγμα αμφιθυμίας,  νιώθουμε ότι γνωρίζουμε τον εαυτό μας κι ότι τελικά,  ναι αγαπάμε.

 

σκέψεις

 

Αύριο,  θα μπορούσαμε πιούμε ένα καφεδάκι.  Δεν ήμουν τυχερή.  Θα μπορούσαμε να μάθουμε ο ένας τον άλλον.  Πώς περνάς τον χρόνο σου,  τί σε ευχαριστεί και τί σε βασανίζει.  Ίσως όλα αυτά που θα μου έλεγες να ήταν απωθητικά,  ίσως όμως και να ταυτιζόμουν.  Τί ωραία που είναι να υπάρχουν καινούργιοι άνθρωποι στη ζωή σου!  Έχεις ένα πρόσχημα να τα διηγηθείς όλα από την αρχή.  Να τα διηγηθείς με τη σοφή πυξίδα του σήμερα,  λογικά και τακτοποιημένα.  Ανακατεύω και τακτοποιώ τα συρτάρια του μυαλού μου συχνά.  Τα επαναλαμβάνω μέσα μου όλα πιο καθαρά,  αφαιρώντας ό,τι κάθε φορά ασχημίζει και περισσεύει.  

-----

Θέλω να σου πω πως το δικό μου σύμπαν έχει καεί πολλές φορές,  από τις στάχτες όμως όλο και κάτι καινούργιο έχει γεννηθεί.

-----

Προχθές,  στα γενέθλια μου,  μου έφεραν δώρο μια κάλλα.  Τελευταία,  μ'αρέσει πολύ να παρατηρώ πώς αναπτύσσονται  τα φυτά.  Τούτο δω έχει πανέμορφα λουλούδια. Να πω την αλήθεια δεν έχω δει πιο όμορφα κρινάκια.  Και τα φύλλα του έχουν λευκές πιτσιλιές.  Κάθε φύλλο συνοδεύεται κι από ένα λουλούδι.

-----

Δεν παίρνεις πάντα ό,τι δίνεις.  Μπορείς όμως να χαίρεσαι  με ό,τι παίρνεις.  Και μπορείς να ονειρεύεσαι ασταμάτητα και τότε,  μια μέρα,  αργά ή γρήγορα κάποια από τα όνειρα σου τα βλέπεις να γίνονται πραγματικότητα.

-----

Όσα λαχτάρησες έρχονται,  συνήθως με τρόπο που δεν περίμενες κι εκεί βρίσκεται η έκπληξη.  Έτσι κι αλλιώς ολόκληρη η ζωή είναι μια έκπληξη,  άλλες φορές καλή κι άλλες φορές κακή,  τις περισσότερες φορές καλή. 

-----

συνεχίζεται...

όσο αντέξεις

 

Ο καθένας μας έχει τον τρόπο του να είναι και συμπαθητικός και αντιπαθητικός.  Κάπου χαλαρώνει το μυαλό και σκέφτεσαι  ''θα το ξεφουρνίσω κι ό,τι βγει''.  Και βγάζεις τον αληθινό σου εαυτό.  Ο οποίος μπορεί να είναι όντως πολύ χαριτωμένος και νόστιμος αλλά μπορεί να είναι και ηλίθιος (αν και πιστεύω ότι κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να είναι ηλίθιος) κι ας μη μου αρέσει η λέξη.  

Και μετά;

Εε μετά τον αποδέχεσαι τον άλλον μαζί με την ''ηλιθιότητα''  του.

Για πόσο;

Για όσο αντέξεις!