με την Ελένη

 

Εκείνη τη χρονιά,  είχαμε πάει διακοπές με τη φίλη μου την Ελένη,  οπότε μου έλεγε πως δεν ενθουσιάζεται πλέον με τίποτα,  με κανέναν άνθρωπο και με καμία κατάσταση.  

Θυμάται δε,  συχνά πυκνά,  λέξεις που ειπώθηκαν στο παρελθόν,  λόγια που είπε ή της είπαν κι ακόμη κλωτσούν άγρια μέσα στο μυαλό της.  

Ξεχνάς,  της είπα μια νύχτα που καθόμασταν σε ένα ευρύχωρο μπαλκόνι,  ξεχνάς το πεδίο πάνω στο οποίο είπες κάποια πράγματα ή σου είπαν,  για τα οποία τόσο πολύ μετανιώνεις σήμερα.

Ξεχνάς πως κάποιος τότε,  μπορεί να μη ήταν σε θέση να αντιληφθεί τα όρια σου.

Ξεχνάς πως εσύ,  μπορεί να ήσουν τόσο ευάλωτη ώστε δεν είχες την ικανότητα να αντιληφθείς τα όρια του άλλου.   

Εν ολίγοις,  ούτε γάτα,  ούτε ζημιά. 

Εκείνη τη νύχτα,  βάλαμε ωραία μουσική,  ανάψαμε μυρωδάτα κεράκια και ήπιαμε λίγο κρασάκι στην υγειά όλων των ανθρώπων που κάτω από ''δύσκολες'' συνθήκες,   θίξαμε ή μας έθιξαν.   

 

μανουλίτσα

 

Τίποτα δεν είναι ιδανικό κι ο άνθρωπος σε απογοητεύει πιο πολύ από όλους είναι η μαμά σου.  Ο μεγαλύτερος καθρέφτης μας.  Οι προσδοκίες μας.  

Πήγαμε μια βόλτα σήμερα:

- Μαμά σου άρεσε η βόλτα;

- Πολύ!

- Γιατί  δεν έρχεσαι όταν σου προτείνω;

- Ε να,  να μη λέει ο κόσμος πως να,  την πάει βόλτα μια Ρωσίδα!

Εγώ ήμουν η Ρωσίδα!

Όχι ''με πάει βόλτα η κόρη μου''

Με πάει βόλτα η Ρωσίδα :)

Η μάνα μου με όλα τα κόμπλεξ της..  ο άνθρωπος γεννιέται,  δεν γίνεται,  δεν αλλάζει 

Δεν θα σου απαντήσω, κάνε ό,τι νομίζεις, τέλος.

 

Έγλυψα και τα κόκκαλα,  από τα ψαράκια του Σαββάτου και γουργουρίζω σα γάτα με γεμάτη την κοιλιά.  Μου έκανε συντροφιά η βροχή μέχρι που κατάλαβε πως πια δεν την χρειάζομαι.  Ή που βαρέθηκε να χτυπιέται στο παράθυρο.  Γεύτηκα μια πιρουνιά τούρτα σοκολάτα με ροζ επικάλυψη και ωω ναι πασχαλίτσες.  Ήταν πολύ νόστιμη.  Μου έστειλες στο viber ένα μήνυμα.  ''Θα ήθελα να είμαι φίλος σου,  αλλά δεν αντέχω όσα θα έπρεπε να κάνω για να είμαι φίλος σου''.  Θα ήθελα να σου απαντήσω πως δεν θέλω να κάνεις τίποτα για να είσαι φίλος μου,  κυριολεκτικά τίποτα.  Θα ήθελα  μόνο να νιώθω πως υπάρχεις στη ζωή μου.  Να είσαι.  Το πώς μ' αφήνει αδιάφορη.  Ωστόσο!!! Το μήνυμα σου θα το αφήσω χωρίς απάντηση.  Θα περιμένεις για μια μέρα,  δυό.  Θα τσεκάρεις τα μηνύματα σου.  Θα απορήσεις.  Θα ελέγχεις το χρόνο που δείχνω online.  Πιθανόν να πονέσεις.  Όμως εγώ πονάω περισσότερο.  Που μπορείς και λες ''όχι''.  Που μπορείς να ''μην αγαπάς''.   Που μπορείς να μην ''έχεις''.  Που μπορείς και ΄''κρατάς''.  Που εσύ μπορείς να με ''διαβάζεις'' σε τούτο δω το blog τις στιγμές που ξεκουράζεσαι.  Εγώ μετά βίας αντέχω όμως δεν θα στο πω ποτέ,  τώρα πια,  ποιό το νόημα άλλωστε;  Δεν θα σου απαντήσω,  κάνε ό,τι νομίζεις,  τέλος.

βροχή

 

Βρέχει και μ' αρέσει πολύ,  ο ήχος της βροχής κυρίως,  το ότι όλα στη βεράντα γίνονται μούσκεμα,  μοιάζει με κάθαρση,  με ξεκαθάρισμα,  μια ωραία εκτόνωση καθώς ξεπλένεται η ψυχή μου.  Το δωμάτιο,  μυρίζει  ρούχα μωρουδιακά,  μικροσκοπικά που τα φοράει ένα λιλιπούτειο πλασματάκι που εχθές έκλεισε τον πρώτο του μήνα.  Την ονειρεύτηκα και την λιγουρεύτηκα πάρα πολλές φορές αυτή τη στιγμή και να που είναι εδώ μπροστά μας και το ζούμε.  Είναι μια αληθινή στιγμή,  καθαρή.  Έχει κάτι από βροχή,  από ήλιο,  από χρωματιστά λουλούδια κι είναι σα να περπατάω σε ένα μονοπάτι μόνο για μένα.  Αριστερά και δεξιά,  καταπράσινο γρασίδι όπως αυτό που έβλεπα παλιά στα όνειρα μου τις νύχτες.  Νομίζω πως είναι όμορφα όλα αυτά,  μαγικά όμορφα γιατί φωνάζουν με όλο τους το είναι ''αγάπη''.  Κι αγάπη σημαίνει ηρεμία,  γαλήνη κι απόλαυση.  Των όσων και των όποιων,  που δεν είναι πολλά όμως είναι πολύτιμα.  

σχέσεις

 

Είναι κάτι το μαγικό,  οι σχέσεις των ανθρώπων,  το ταίριαγμα,  η αγάπη,  ο χρόνος,  ο χώρος σε ένα αρμονικό συντονισμό,  σαν ένα πουλί να χτυπάει αστραπιαία τα φτερά του και μετά,   όλα απλώς να συμβαίνουν.  

Χωρίς καλή παρέα,  η ζωή θα ήταν ένα λάθος.. 

μαζί

 

Προσπαθώ να στηρίξω ένα ''μαζί''  τραυματισμένο,  θυμωμένο και πληγωμένο δικαιολογώντας την ύπαρξη τεσσάρων γραμμάτων το ένα πλάι στο άλλο.  Πλάι,  παρέα,  μαζί,  η θάλασσα με τον ήλιο που δύει,  η φύση με το πιο πράσινο της φόρεμα και το χρώμα της μέρας που τελειώνει ή του πρωινού που έρχεται.  Σκληραίνουμε μέσα από τα χρόνια ή γινόμαστε πιο ευάλωτοι;  Νομίζω πως γινόμαστε τόσο μαλακοί,  απαλοί και μεταξένιοι που ακόμη κι ένα χάδι μας ταράζει σαν τσίμπημα καρφίτσας;  Ή μήπως έχουμε ξεχάσει να χαιδευόμαστε;

 

μαμά

 

Θα είμαι πάντα εκείνο το μικρό κοριτσάκι που σου έφερνε (αυτή τη μέρα) λουλούδια και θα είσαι πάντα ο ήλιος μου.

χρόνια πολλά στις μανούλες όλου του κόσμου