καλτσάκια

 

Σου πείραζα τα μάγουλα για να ξυπνήσεις,  σηκωνόσουν με μάτια μισόκλειστα,  φορούσες μάλλινα πλεκτά καλτσάκια για να είναι τα πόδια σου ζεστά,  πλυνόσουν,  έτρωγες πρωινό κι έπαιρνες τον δρόμο για το σχολείο φορώντας ένα ζευγάρι δερμάτινα,  κόκκινα μποτάκια.  Εκείνη τη χρονιά,  περπατούσες βιαστικά τα πρωινά μου έλεγες,   ήθελες να φτάσεις μια ώρα αρχύτερα στην αυλή,  στην τάξη,  να ακούσεις το μάθημα,  εκείνη η δασκάλα ήταν η αγαπημένη σου,  σου μάθαινε πώς να γνωρίζεις τα αστέρια στο σκοτεινό ουρανό και πως να αναγνωρίζεις τα δέντρα αριστερά και δεξιά στο δρόμο.  Σου μάθαινε και πώς να μιλάς με την ψυχή σου κι έτσι μια μέρα μου είπες ''σ'αγαπώ,  ας κατασκευάσουμε μια ονειρική πραγματικότητα''.  

ένα σάββατο κάποιου Νοέμβρη

 

Σάββατο,  ήλιος και ψιλόβροχο μαζί,  πολύ ζέστη και μετά κρύο.  10 χλμ περπάτημα.  Ιστορικό κέντρο,  παραλία.  Κόσμος πολύς.  Φεστιβάλ κινηματογράφου.  Καινούργια καταστήματα, η Θεσσαλονίκη προσπαθεί,  το παλεύει.  Μου θυμίζει γυναίκα που αιμορραγεί σχεδόν από συνήθεια.  Ή επειδή δεν μπορεί να κάνει αλλιώς.  Εφημερίδες,  καφέδες,  ηθοποιοί καλυμμένοι με κουκούλες και μαύρα γυαλιά.  Στο δρόμο πωλείται η Σχεδία!  Γυναίκες ντυμένες όμορφα.  Γυναίκες ντυμένες φτωχικά,  όμορφες.  Μυρίζει νόστιμα.  Ένα μικρό αγόρι με το ποδήλατο,  μας προσπερνά,  ακολουθεί ο πατέρας.  Η θάλασσα γκρίζα,  καθαρή,  ο ήλιος του Νοέμβρη ζωγραφίζει επάνω της αχνά διαμαντάκια.  Στο βάθος του ορίζοντα,  θαμπές ηλιαχτίδες περνούν κάθετα μέσα από τα σύννεφα.  Ένα Σάββατο κάποιου Νοέμβρη..

 

junior

 

Ο Δ. junior χτυπάει παλαμάκια και σηκώνει τα χεράκια ψηλά για να τον πάρω στην αγκαλιά μου και να περπατήσουμε μαζί στον χώρο.  

Σήμερα κλείνει 11 ολόκληρους μήνες ζωής.

Όμως αρνείται να φάει οτιδήποτε στερεό,  δεν ανοίγει καν το στόμα.  Θρέφεται μόνο από το γάλα της μάνας του. 

πέρα δώθε

 

Είναι αυτή η γλυκιά εποχή που τη μια μέρα χαζεύω τη δύση του ήλιου από το παράθυρο μου και την επομένη την ομίχλη  και την καταχνιά που αγκαλιάζει την πόλη και το καραβάκι με αναμμένα τα φώτα του να πηγαίνει πέρα δώθε.  

 

κάποιες Κυριακές

 

Θα μπορούσα να τριγυρίζω μόνη μου για ώρες σε μια πόλη ατμοσφαιρική,  μια μέρα φθινοπωρινή,  παραμερίζοντας το σωρό των φύλλων που πέφτουν κουρασμένα στα πεζοδρόμια.  Κι έπειτα,  θα ήθελα να πάρω πινέλα,  μπογιές και καμβά και να αποτυπώσω αυτό που ένιωσα.  Και τις χιλιάδες σκέψεις που θα περνούσαν από το μυαλό μου καθώς αυτό αδειάζει.  Αυτό που έρχεται σαν σκέψη,  είναι γεγονότα που άλλοτε με κάνουν να γελώ κι άλλοτε δεν θέλω να θυμάμαι.  Συνήθως,  δεν θέλω να θυμάμαι.  Βρίσκω πολλές ανοησίες,  όμως δεν ξέρω πώς θα ήταν το πιο ώριμο,  πιο μελετημένο,  πιο έξυπνο ίσως;  Πώς θα ήταν;  Ίσως όχι και πολύ διαφορετικό,  ίσως ίδιο με λίιιγη πιο φιλοσοφημένη χροιά;  Ποιός να ξέρει αν αυτό το ''άλλο''  υπάρχει,  για πόσο  και με τί θα συνοδεύεται;  Αποκλείεται να ξεκινήσεις από ένα πολύ ώριμο και πολύ μελετημένο πλάνο και να σπάσεις τα μούτρα σου;  Δεν πιστεύω στην τύχη,  στις προσωπικές μου επιλογές πιστεύω και αναλαμβάνω όλη την ευθύνη,  όμως υπάρχει κι ένα κάτι που λέγεται ''ώθηση''  και καμιά φορά συμβαίνει,  απλά συμβαίνει το καλό,  το τυχερό,  το ιδανικό..  όμως υπάρχει το ιδανικό ή σε κάθε περίπτωση τρέχουμε και δεν φτάνουμε,  κι από την όλη πορεία μας ζούμε ό,τι αρπάξουμε και στην τελική όπως μας κάτσει;

Κάποιες Κυριακές,  ετοιμάζω ένα μπουτάκι από κοτόπουλο,  που το μαγειρεύω με μπύρα.  Είναι πάρα πολύ νόστιμο,  ωστόσο στο τέλος,  εκεί που η μπύρα ενώνεται με τα ζουμάκια του κοτόπουλου και γίνεται καραμέλα μου αφήνει μια πίκρα.  Μια πίκρα όμως που την έχω αποδεχτεί, για αυτό και μου αρέσει.

Σήμερα διάβασα,  αλήθεια ή ψέμματα δεν ξέρω διότι ένα σωρό ανεπιβεβαίωτα διαβάζω στο διαδίκτυο,  πως μια πολύ αγαπημένη μου συγγραφέας  ζει πλέον σε οίκο ευγηρίας αφού τον προηγούμενο χρόνο έχασε τον άντρα της αλλά και το γιό της από υπερβολικό αλκοόλ και κίρρωση ήπατος.

Δεν το έγραψα αυτό για να διαδώσω μια είδηση,  αλλά για να πω πως εν τέλει,  το πιο ανόητο,  αν και ανθρώπινο συναίσθημα  είναι η ζήλεια,  η σύγκριση,  αυτό το ''τί καλά κι εγώ να ήμουν σαν κι αυτόν τον άνθρωπο''.   Αυτό απλά δεν υπάρχει.  Κανένας άνθρωπος δεν είναι Αυτός με κεφαλαίο.  Κανείς δεν ζει ζωή ''χαρισάμενη'' κι όσο ιδανική κι αν φαίνεται πιστεύω ότι πίσω από την καθημερινότητα του καθένα μας υπάρχει πολύυυ σκοτάδι,  πολλά σκουλικάκια που μας τρώνε και πολύ ''δεν βρίσκω το λόγο να ξυπνήσω το πρωί''. 

 

20 συναπτά έτη

 

Όχι δεν κλείνει σήμερα το blog μου 20 χρόνια.  τα γενέθλια του ήταν ακριβώς ένα μήνα πριν.  Εκείνη την ημέρα,  ως συνήθως το ξέχασα.  Μετά σκέφτηκα,  20 χρόνια εε και τί έγινε;  Ας το αγνοήσω,  ας κάνω ότι δεν κατάλαβα,  σιγά το σημαντικό.  

Όμως οι μέρες περνούσαν και αυτό το 20,  20,  20,  στροβίλιζε στο μυαλό μου.

Τελικά,  20 χρόνια είναι πολλά,  είναι πάρα πολλά,  είναι τόσα πολλά που δεν θέλεις να το συνειδητοποιήσεις.  

Όμως,  ένας αριθμός δεν παύει να είναι ένας αριθμός όσο κι αν σε τρομάζει.

 Που κανονικά,  20 χρόνια μετά,  τίποτα δεν θα έπρεπε να σε τρομάζει.  Ένας άλλος άνθρωπος είσαι.  Αν και αυτά όλα που βρίσκονται βαθιά βαθιά στην ψυχή σου,  παραμένουν ίδια.  Αλλάζει η λογική,  αλλάζει η ωριμότητας της σκέψης και της ματιάς,  αλλάζει ο τρόπος προστασίας του Εγώ.  

Ωστόσο έχουν αλλάξει οι συνθήκες,  έχει μετατοπιστεί το σημείο στήριξης και ισορροπίας,  έχει τη σωστή θέση του το κέντρο βάρους.  

Αν μου έλεγες θα σου δώσω 1.000.000.000 ευρώ να γυρίσεις πίσω..  θα σου έλεγα Όχι.

Κάθε μέρα είναι μια μέρα διαφορετική και μια μέρα εξέλιξης.  Έτσι θέλω να το βλέπω και έτσι το βλέπω.

Χρόνια πολλά στο αγαπημένο μου blog λοιπόν,  χαρά και διάθεση! 

δεν το είχαμε φανταστεί καν

 

 

Έφυγες κι εσύ,  δεν πρόλαβες το χειμώνα,  έφυγες σαν φύλλο φθινοπωρινό που το έριξε από το δέντρο ο άνεμος και το παρέσυρε η βροχή.  Κάποτε σε έψαχνα σε κάθε σύννεφο και σε κάθε γαλανό ξέφωτο του ουρανού,  τώρα σε ψάχνω στα κόκκινα φύλλα που σκορπίζουν χωρίς προορισμό.  Πώς γίνεται ένας άνθρωπος που συγκινήθηκε από χίλιες δυό στιγμές,  που αγάπησε,  που αγαπήθηκε,  που έπραξε,  που δραστηριοποιήθηκε,  που ακολουθήθηκε,  πώς γίνεται να είναι τώρα σύννεφο,  ή φύλλο,  ή μια τρυφερή ανάμνηση;