Καθώς διαβάζεις την πρωινή σου εφημερίδα, διαβάζω το πρόσωπο σου. Τελικά τί άνθρωπος είσαι; Στις σκέψεις μου σχηματίζονται ερωτηματικά. Μετράω τις κινήσεις σου και πάντα οι μετρήσεις μου βγαίνουν λάθος. Με παίζεις ή σε παίζω; Ποιά είναι η βασίλισσα της παρτίδας; Υπολογίζεις αυτό, μετά εκείνο, ως το τελικό βήμα; Διεκδικείς ένα αποτέλεσμα; Χειρίζεσαι ή τα αφήνεις όλα στην τύχη; Αυτό το διάπλατο χαμόγελο σου, μοιάζει τόσο αληθινό!
Στη μικρή μας πόλη, κατεδαφίζονται τα σπίτια τα παλιά, λόφοι από σπασμένα τούβλα στις έρημες αυλές κι εμείς ξαναχαράζουμε τα βήματα μας ακολουθώντας συνεχώς μια αρχή τόσο νέα όσο και άγνωστη. Ποιοί είμαστε; Οι άνθρωποι του χθές ή του σήμερα;
Είναι το καλύτερο μου, ένα τραπέζι κι απέναντι μου μια φίλη. Μία, είναι το ιδανικό. Πολλές, είναι θόρυβος, είναι φασαρία. Με τη μία, οι κουβέντες ρέουν. Οι πολλές μιλούν χωρισμένες σε δυάδες ή τριάδες μεταξύ τους κι εγώ με όποια είμαι τυχερή, αν είμαι, να καθήσω δίπλα. Με τη μία, χάνομαι λιγότερο με τις πολλές χάνομαι εντελώς. Όμως είτε έτσι είτε αλλιώς, παραμένει το ''καλύτερο'' μου. Είναι σύνδεση; Ίσως. Μου έχει λείψει; Φυσικά! Σε εποχές που οι προτεραιότητες ήταν άλλες. Είναι κάτι που ζηλεύω; Ίσως το μοναδικό. Γι αυτό και το φροντίζω, σαν ένα γλαστράκι με λουλούδια. Το κλαδεύω, το ποτίζω, αφαιρώ τα σάπια και τα βρώμικα. Το καλλιεργώ!
Κι επειδή σε μια φίλη πολλές φορές προσδίδω ιδιότητες υπερδυναμικές, φροντίζω να την λέω ''παρέα'', πιο ελαφρύ, πιο εύπεπτο, χωρίς προσδοκίες, εξίσου εξαιρετικό.
Αυτό που ευχαριστιέμαι τέτοιες μέρες είναι τα ''χρόνια πολλά'' που ανταλλάσσουμε με φίλους. Αυτή η στιγμιαία διάθεση για επαφή και μια μικρή δόση ερώτησης ''πώς είσαι;'' που μοιάζει πιο απαλή κι από την γούνα ενός κούνελου. Κατά τα άλλα κούραση σωματική πάντα όμως χαρούμενη και θετική. Ωραία κούραση. Ετοιμάζομαι να ξαναστρώσω το τραπέζι, ευτυχώς το μαγείρεμα το έχει αναλάβει ο Δ. που είναι ο σεφ της οικογένειας.
Χρόνια πολλά, και του χρόνου να είμαστε υγιείς να περάσουμε ακόμη καλύτερα :)
Όταν βλέπω μαζί, τον γιό μου, τη νύφη μου και τον εγγονό μου, λέω πως αν όχι οτιδήποτε άλλο, αυτό ήταν που άξιζε που βρεθήκαμε, ενώσαμε, αγαπήσαμε, θυσιάσαμε, συμβιβαστήκαμε, υπομείναμε ο ένας τον άλλον.
Πέρασαν 46 χρόνια από εκείνη τη μέρα που εγώ τουλάχιστον χαιρόμουν σαν παιδί με ένα ουράνιο τόξο απλωμένο μπροστά μας.
Την ζωή δεν την πάμε, μας πάει.
Σήμερα Μ. Παρασκευή, μια μέρα με πολύ θλίψη. Στους κήπους μοσχομυρίζουν οι πασχαλιές και τα κρίνα. Σιωπή. Ό,τι σκοτεινό σκεφτόμαστε το κρατάμε μέσα μας να δουλευτεί και να γίνει αύριο Ανάσταση.
Ένα ημερολόγιο, για τον κάτοχο του μπορεί να λέει τα πάντα, όμως για έναν τυχαίο αναγνώστη, τίποτα.
Κάποιοι άνθρωποι είναι σαν το φάρμακο, περνάς μαζί τους ένα δίωρο
και χορταίνει η ψυχή σου για πάντα.
Καθώς διαβάζεις την πρωινή σου εφημερίδα, διαβάζω το πρόσωπο σου. Τελικά τί άνθρωπος είσαι; Στις σκέψεις μου σχηματίζονται ερωτηματικά....
