Skip to main content

Posts

Showing posts from June, 2019

το μπλε

Θα ζήλευα ακόμη κι αυτά τα λαμπερά διαμαντάκια της θάλασσας αν ήξερα πως τα μάτια πίσω από όλο αυτό το μεγαλειώδες μπλε, ήταν τα δικά σου. Κι αυτό το καλοκαίρι λάμπει η απουσία σου. Ό,τι πίστεψα έχει ρίξει άγκυρα σε ένα τεράστιο βυθό. Μία σκάλα,  το τάβλι από την αποθήκη,  τα ζάρια. Στις εξάρες,  ακούω τη φωνή σου,  μακρινή,  σουρεαλιστικό κομμάτι του εαυτού μου,  ποιός να το πίστευε.  Ένα όνειρο,  μια ολόκληρη ζωή.

εξάρες

Sir John Lavery, "Sunbathers", 1936 Πόσο υπέροχα αποτυπώνεται σ΄ αυτό τον πίνακα,  το καλοκαιρινό φως αλλά και το καλοκαιρινό ραχάτι,  αυτή η υπέροχη εποχή που σε ντύνει με τα ελάχιστα ρούχα και χαρίζει στο σώμα αργές,  γοητευτικές,  τεμπέλικες κινήσεις. Ακόμη και όταν το μπάνιο,  ή η πρόσβαση στη θάλασσα δεν είναι εφικτή,  ένα κρύο καφεδάκι σε μια σκιερή,  αεράτη αυλή με θέα,  τα μεταλικά βαριά τραπέζια κοντά το ένα στο άλλο,  ώστε να νιώθεις τα μαλλιά της κοπέλλας που κάθεται πίσω σου σαν δικά σου,  οι ''κρυφές συζητήσεις'' που πιάνεις με τα ραντάρ των εντίκτων σου,  δυό μπύρες παγωμένες Αμστελ,  το χαμόγελο της γκαρσόνας,  οι ομάδες των Ισραηλινών τουριστών,  η πυρωμένη άσφαλτος,  η αισθητή απουσία του πράσινου, το Σάββατο της 29ης Ιουνίου,  αλήθεια είναι ακόμη Ιούνιος;  μα η ζέστη είναι τόσο αισθητή κλπ κλπ Μια μέρα,  σ αυτό το μπαρ,  ένας νέος πάλευε να τα ρίξει σε μια μεγαλύτερη του,  πάλευε και ίδρωνε μα ήταν Σεπτέμβρης κι έλεγε αλήθειες και

εκεί γύρω

- Πόσο του μήνα έχουμε σήμερα; - 26! - Δλδ  Πέμπτη 27,  Παρασκευή 28,  Σάββατο 29,  Κυριακή 30. - Στις 30 η Α.  θα σηκώσει μια ιδέα. - Θα σηκώσει; - Ναι! - ; - Ανάρτηση παιδί μου,  έχει υποσχεθεί ανάρτηση με μιά καινούργια ιδέα,  που θα αφορά όλους μας. Την ιδέα,  όποια κι αν είναι,  ό,τι κι αν είναι θα την ακολουθήσω. Όπως και την επίσκεψη σε εκείνο το διαμέρισμα που βρίσκεται δίπλα στο δικό σου. Ποιός θα το πίστευε πως δεν θα μ'  ενδιέφερε αν και ποιόν και ίσως να συναντήσω; Την Δευτέρα έχουμε πρωτομηνιά κι ένας ακόμη Ιούνιος θα έχει τελειώσει. Όλο και μικραίνει ο κύκλος που κάνει ο χρόνος. Όλο και κονταίνουν τα δικά μου περπατήματα.

καλό καλοκαίρι

Σήμερα στην θάλασσα,  καθώς φυσούσε υπέροχα και ήταν σαν να υπήρχε ένα φυσικό κλιματιστικό,  σκεφτόμουν πως τους ανθρώπους μας ωραία είναι να τους περιποιούμαστε,  να τους κανακεύουμε,  να τους βάζουμε αντιηλιακό,  να τους δίνουμε πετσέτα,  να τους ανανεώνουμε το αντιηλιακό,  να τους θυμίζουμε το καπέλο! Στην επιστροφή   θυμήθηκα τούτη δω την φωτογραφία,  που την λάτρεψα από την πρώτη στιγμή που την είδα και μου διαφεύγει σε ποιόν φωτογράφο ανήκει. Αυτή η απόλυτα καλοκαιρινή εικόνα,  μου έφερε στο νου εσάς!!!  Και αυτή την αίσθηση και την ανάγκη που νιώθω να τοποθετήσω το τελευταίο κομμάτι για να συμπληρωθεί το παζλ. Ο Γιάννης ,   τοποθετεί ένα τελευταίο κομμάτι στα σπιτάκια του,  φοράει μαγιώ με ρίγες κι έχει πάρει μια τούμπα στον αέρα και ετοιμάζεται να πέσει στο δροσερό νερό με δυναμική βουτιά. Ο Γιάννης,  που ποτέ δεν μ'  άφησε μόνη μου ακόμη κι όταν ήταν το μοναδικό μου σχόλιο και μάλιστα πολλές φορές έμενε και ασχολίαστο!  Γιάννη μου σ ευχαριστώ,  για όλα. Ο Στρ

άτιμο τριήμερο

Νομίζω πως χειρότερο ακόμη κι από τρεις μέρες συνεχόμενων αργιών,  είναι η στιγμή που συνειδητοποιείς αυτές τις τρεις μέρες των αργιών.  Ξέγνοιαστος καθώς είσαι και πας να οργανώσεις το πρόγραμμα του σαββατοκύριακου τσακ σου βγαίνει και μια Δευτέρα,  χωρίς διαθέσιμα καταστήματα,  σούπερ μάρκετ,  φούρνους.  Αφόρητο εκτός..  εκτός κι αν γεμίσεις το κενό με ..θάλασσα! Να η ευκαιρία,  μ' αυτές τις υπέροχες,  πρώιμες θερμοκρασίες 15αύγουστου. Διαβάστε εδώ αν σας κάνει κέφι για το αντίστοιχο τριήμερο  τον Μάιο του 2007,  που πάντα το θυμάμαι και χαμογελώ. Και πείτε μου κι εσείς πώς θα την αντιμετωπίζατε την κατάσταση; Και κάτι όμορφο που διάβασα. ''Είναι εκπληκτικό σε πόσες παράξενες κατευθύνσεις μπορεί να διακλαδιστεί ο νους του ανθρώπου και πόσο περίπλοκα είναι τα κυκλώματα της σκέψης από τα οποία ξεφεύγουν οι πρώτες σταγόνες αγάπης''. Κάλμαν Μίκσατ ''Η ομπρέλλα του Αγίου Πέτρου'' εκδόσεις Ωκεανίδα Και πόσο εκπληκτικά ψέμματα λέμ

καλοκαιρινά

ο πίνακας του Edward Hopper Δοκίμαζα το περσινό μου το μαγιώ (αγαπημένο),  ενώ έτρωγα κεράσια παλεύοντας να προσέξω την διατροφή μου,  παρότι το άτιμο το καλοκαιράκι τραβάει και μπύρες και παγωτά κι εγώ τρελαίνομαι και για τα δύο! Χτύπησε το τηλέφωνο,  ήταν ο αδερφός μου,  είμαι με τον ανεμιστήρα μου λέει,  ούτε στο μπαλκόνι δεν μπορώ να βγω να απλώσω ένα βρακί, 32 βαθμοί έξω,  έλα εδώ του απαντώ,  έχω αναμμένο από νωρίς το κλιματιστικό. Αρκεστήκαμε όμως στην τηλεφωνική συνομιλία,  οπότε σε μια στιγμή,  άσε μου λέει,  είναι ένα ζευγάρι εδώ στη γειτονιά,  πρωί πρωί ξεκινούν το μπίρι μπίρι και δεν σταματούν παρά αργά το βράδυ,  και την άλλη μέρα πάλι από την αρχή. Εγώ,  δεν τους αντέχω,  αυτοί πώς αντέχουν ο ένας τον άλλον; Χμμ είναι γεγονός,  του λέω αδερφούλη μου,  κάποιοι άνθρωποι δεν ξέρουν πως να είναι μαζί,  δεν ξέρουν πως να δείξουν την αγάπη τους στον άλλον,  χωρίς όμως να μην αντέχουν ο ένας τον άλλον. Δεν μισιούνται ώστε να χωρίσουν,  αγαπιούνται και μάλιστα πολύ.  Θ

σημειώσεις

''Γιατί αυτόν που προσπαθεί να ξεφύγει απ' τον εαυτό του τον ακολουθεί συνεχώς η σκιά του εχθρού του,  και δεν μπορεί να σταματήσει να τρέχει μέχρι τελικής πτώσεως.'' σελ.  82 confiteor Ζάουμε Καμπρέ

επανάληψη

Είναι που εσύ είσαι μακριά,  είναι και που εγώ έπαψα να επιθυμώ έναν καφέ μαζί σου,  αλλά είναι και κάτι υπέροχες φωτογραφίες που κρατούν μια θέση για τα όνειρα μου. Ήθελα να είναι μία πραγματικότητα μα θα αρκεστώ σε μία ανάρτηση,  έτσι κι αλλιώς,  τί άλλο πια που να μην έχει ειπωθεί έχουν να πουν οι άνθρωποι. Αναμασάμε τα ίδια και τα ίδια σε μια επανάληψη που άλλες φορές ευχαριστεί κι άλλες φορές κουράζει. Είναι όμως και η επανάληψη ένα είδος ρουτίνας που μέσα της στρογγυλοκάθεται ένα είδος ασφάλειας.

τσαγκαροδευτέρες

Οι τσαγκαροδευτέρες λένε,  προέκυψαν από το ότι οι κάτοικοι μιας περιοχής,  απείχαν από όλες τις εκδηλώσεις της Δευτέρας γιατί μετά από τους χορούς του Σαββατοκύριακου,  πήγαιναν με λιωμένες σόλες πια,  τα παπούτσια τους στον τσαγκάρη. Οι δικές μου οι δευτέρες,  είναι τεμπέλικες και νωχελικές,  ενοχοποιώντας με για τους χορούς που δεν πήγα,  και που δεν έζησα.  Υποθέτω!  Δεν χρωματίζονται με καμμιά ξυλομπογιά και είναι σαν να θέλουν να τραβήξουν από τα πόδια το σαββατοκύριακο,  να μακρύνει,  να μεγαλώσει,  αρνούμενες το τέλος και την επερχόμενη αρχή.  Αρνούμενες να εργαστούν,  χύνονται σε ένα τεράστιο θρόνο / πολυθρόνα και μου ζητούν και κουβερτούλα.  Είναι γκρινιάρες και απαιτητικές. Κάποια στιγμή,  θα τις αφήσω να με παρασύρουν εκεί,  στον δικό τους κόσμο,  στο δικό τους παραμύθι.  Και τότε,  ίσως να τις λατρέψω κι όλας,  ποιός ξέρει.

λικέρ

Μαζεύω κουκούτσια!!! Ναι,  καλά διαβάσατε,  μαζεύω κουκούτσια από βερύκοκα,  τα οποία μόλις φτάσουν στον μαγικό αριθμό 120,  θα τα σπάσω και θα κρατήσω την ψύχα τους και θα τα βάλω μέσα σε ένα βάζο με κονιάκ,  να λιάζονται στον ήλιο για κανένα μήνα περίπου.  Μετά θα φτιάξω ένα σιρόπι από νερό και ζάχαρη και θα το προσθέσω κι αυτό μέσα. Έτσι,  αν την ώρα που τρώτε τα βερυκοκάκια σας με θυμηθείτε,  μην πετάξετε το κουκούτσια,   να μου τα στείλετε,  θα είναι ότι πρέπει για ένα πεντανόστιμο λικέρ. Το αγαπημένο μου λικέρ ωστόσο είναι από κράνα,  τα οποία τα βρίσκω στα μανάβικα τον Σεπτέβρη.  Ως τότε υπομονή,  έχουμε μπροστά μας ένα ολόκληρο καλοκαίρι! Φιλιά και να περνάτε καλά!!!

so yummy

Έχουν περάσει χρόνια από τότε που τρελαινόμουν με τα φαγητά και τα γλυκά,  κι έτσι αγόραζα μέσα σε άλλα κι ένα περιοδικό καθαρά μαγειρικό. Το μεσημέρι δεν μαγείρευα εγώ γιατί η αγάπη μου ήθελε φρέσκο φαγάκι και ζεστό το μεσημεράκι κι εγώ μόνο φαγητό από βραδίς μαγειρεμένο μπορούσα να προσφέρω,  άλλο που δεν ήθελα,  ποτέ δεν μου άρεσε να μαγειρεύω σε καθημερινή βάση,  μου άρεσε όμως να αγοράζω το περιοδικό και να ονειρεύομαι χαζεύοντας τις απέραντα ελκυστικές εικόνες του. Το χούι μου αυτό δεν μου έχει περάσει,  μάλιστα έχει δυναμώσει θα έλεγα με όλες αυτές τις (συμπυκνωμένης γαστριμαργικής ηδονής) φωτογραφίες που βρίσκω εδώ κι εκεί στα διάφορα sites. Καφεδάκι λοιπόν,  και τί καφεδάκι!!!  Μαζί με ένα νοστιμότατο κομμάτι κέικ με βατόμουρα. Μιαμμμμ!!!

μια ανθισμένη, σκιερή αυλή!

Την αίσθηση που αφήνει η βροχή,  την ελπίδα  που έρχεται με το ξημέρωμα,  το φωτεινό  αποκορύφωμα της μέρας και την ''γλυκιά παράδοση''  του φεγγαριού στη νύχτα,  λες πως ''βρίσκεις'' στις πατημασιές που επί τούτου αφήνω. Οι θερμοκρασίες ανεβαίνουν και η άνοιξη έχει δώσει τα χέρια της στο καλοκαίρι. Κάπου εκεί έξω,  θα είσαι εσύ,  σε ένα μπαρ,  στον δρόμο,  στο γραφείο. Μετά από τη θάλασσα,  σε μια ανθισμένη,  σκιερή αυλή,  θα πίνεις τον καφέ σου με ένα ποτήρι δροσερό νερό από την βρύση. Νά μαδάω γιασεμιά κι έχω τη δύναμη Αποκοιμισμένη, νά φυσώ νά σέ πηγαίνω Μές από φεγγαρά περάσματα καί κρυφές τής θάλασσας στοές Υπνωτισμένα δέντρα μέ αράχνες πού ασημίζουμε ~Οδυσσέας Ελύτης~ Πάντα,  θα περιμένω ένα γράμμα που δεν έρχεται!

τα αγαπημένα

Έχω βάλει αυτή τη φωτογραφία (της φίλης μου της Αλεξίας από το facebook) στην οθόνη μου από το πρωί,  και δουλεύω με τις τανάλιες μου και τα σύρματα και τις χάντρες μου.  Έχει πιαστεί το αυχενικό μου,  έχουν κουραστεί τα μάτια μου,  η πρεσβυωπία μου χτυπάει κόκκινο κι αντί να βγω στη βεράντα να πάρω μια ανάσα κοιτάζοντας εδώ κι εκεί,  γράφω post στο blog. Λοιπόν αυτή την εικόνα της φωτογραφίας την λάτρεψα,  γιατί δείχνει όλα όσα αγαπάω αλλά και όλα όσα με ξεκουράζουν. Και ναι,  για να σε ξεκουράζει κάτι,  όσο κουραστικό κι αν φαίνεται,  θα πρέπει να αφορά την πάρτη σου και μόνο.  Το κάνεις για σένα και μόνο για σένα.  Γ ι α  τ ο  κ έ φ ι  σ ο υ !!! Όσο κι αν αγαπάς κάτι από τη στιγμή που το βάζεις σε πλαίσια επαγγελματικά,  από ευχάριστο μετατρέπεται σε πιεστικό,  κατά συνέπεια ψυχοφθόρο.

με δύο καφεδάκια

Γενικά δεν μ'  αρέσει να διηγούμαι την ιστορία της ζωής μου,  και το αποφεύγω. Έρχονται όμως κάποιες περίεργες στιγμές που μπορώ να πιάσω τον άλλον σχεδόν από τον γιακά (ναι,  μη γελάτε),  και αρχίζω να του μιλάω,  θέλει δε θέλει :-) Κατά διαστήματα αφουγκράζομαι τα συναισθήματα του,  κι αν έχω έναν απειροελάχιστο ενδοιασμό,  πραγματικά τον αγνοώ. Το ίδιο και όταν μαζεύω πολλά ερωτηματικά μέσα μου,  για τη ζωή ενός ανθρώπου. Γίνομαι αδιάκριτη,  ξεπερνάω τα όρια μου,  αλλά θα το κάνω. Και είναι πολύ απολαυστικό και πολύ αγαπησιάρικο όλο αυτό!

πρωινό Κυριακής

Δεν είναι το θέμα της κουβέντας που είναι δύσκολο,  είναι ο τρόπος που θα αντιδράσεις,  είναι το αν θα υπάρξει αλληλεπίδραση,  είναι που πρέπει να σκεφτώ σε ποιό μήκος κύμματος κινείσαι κι ας είσαι πάντα απρόβλεπτος. Να μη σε θίξω,  να μη σε στεναχωρήσω,  να μη σε βάλω σε δεύτερες σκέψεις,  να μη σε υπερβώ.  Να μη σε κάνω να ζηλέψεις. Να μη μου πεις ''δεν είσαι εσύ η καλύτερη''. Πικρή κουβέντα!!! ''Δεν είσαι εσύ η καλύτερη'',  ενώ μέσα σου βαθιά ξέρεις πως είμαι,  κι εγώ να παλεύω να αποδείξω πως ναι,  σαφώς και δεν είμαι καλύτερη σου,  ίση είμαι,  με παρόμοιες εμπειρίες,  θλίψεις και χαρές ζωής.