Skip to main content

Posts

Showing posts from December, 2015

η πόρτα

Τώρα εμένα καθόλου δεν μου αρέσουν οι απολογισμοί,  γιατί όποτε ασχολήθηκα μαζί τους μείον με βρήκα..  κι ας έχω γυρίσει πίσω πολλές φορές κι ας μη έχω ακόμη συγχωρήσει τον εαυτό μου για αρκετά πράγματα. Ούτε να ζητάω πια μου αρέσει γιατί ξέρω ότι κάποιες καταστάσεις υπάρχουν ή δεν υπάρχουν είτε τις ζητήσεις είτε όχι.. Μαθήματα έχω πάρει πολλά κι αυτά είναι ο απολογισμός μιας ολόκληρης ζωής αυτό είναι γεγονός,  όπως γεγονός είναι και ότι μου αρέσει να στρίβω πόμολα με τα χεράκια μου,  κοινώς μου αρέσει να ανοίγω πόρτες.. Μια καινούργια πόρτα λοιπόν για μένα ο νέος χρόνος,  ακόμη κι αν αυτό σημαίνει ανεξάντλητη προσπάθεια,  μια που τίποτα μα τίποτα όπως έχουμε πει πάρα πολλές φορές δεν είναι δεδομένο μέσα στα κουτάκια που ορίζει η ίδια η ζωή στην πορεία της. Να είμαστε,  να είσατε όλοι καλά,  μαζί με τους ανθρώπους που μας αγαπούν και τους αγαπάμε,  και να μας αγαπάνε περισσότερο από ότι τους αγαπάμε γιατί τι νόημα έχει να δίνεις χωρίς να παίρνεις ε;  να το προσέχετε αυτό..

φόβος ή αντίδραση

Κοίτα να δεις τώρα που από φόβο στην καθημερινότητα (όπου φόβος μπορείς να βάλεις και τη λέξη ''αντίδραση''),  αρχίζω και βάζω στόχο να υπερβώ τον εαυτό μου.  Αλλά είναι καλό αυτό;  Ναι!  για να δεις τις δυνάμεις σου.  Ναι!  εφ' όσον ανταπεξέλθεις.  Ναι!  αν υπάρξει το κίνητρο της επιβράβευσης.  Όχι!  εαν σου δημιουργήσει ανασφάλεια.  Όχι!  εαν αναμετρηθείς με την ανημπόρια σου.  Όχι!  εαν η ίδια η καθημερινότητα καταφέρει να σε ξεπεράσει. Παρ'  όλα αυτά κρατάω τα ''ναι''  και προχωράω. Ούτως ή άλλως η ζωή εκεί που θέλει αυτή μας πάει,  κι η συμμετοχή μας είναι φιλική,  διόλου πρωταγωνιστική. Για κάποιο λόγο τρελλάθηκα μ'  αυτή τη φωτογραφία και θέλησα να μάθω τι είναι αυτό το πολύ νόστιμο (έτσι δείχνει)  που περιέχουν τα μπακιρένια ποτηράκια σ' αυτό το ατμοσφαιρικό σκηνικό. Έτσι βρέθηκα εδώ όπου μπορείς να χαζέψεις κι εσύ!

ανοιχτή αγορά

Οι τελευταίες μέρες αυτού του χρόνου,  η διάθεση,  οι βόλτες στην ανοιχτή αγορά τις Κυριακές,  τα γεμάτα εστιατόρια και καφέ, το απειράριθμο πλήθος κόσμου στους δρόμους,  οι γεμάτες σακούλες στα χέρια,  μου θυμίζει χριστούγεννα λίγο πριν το 2009. Μόνο η ανοιξιάτικη ατμόσφαιρα διαφέρει και οι βόλτες στην παραλία με τον ήλιο να ζεσταίνει τις πλάτες σα να είναι καλοκαίρι. Βλέπεις τελικά,  ο χρόνος δεν μετράει διαθέσεις και συνθήκες,  τρέχει και μαζί μ' αυτόν κι εμείς.  Γιατί όσες λιγότερες σκέψεις και αναλύσεις περνούν από το μυαλό μας τόσο καλύτερα.  Το τρέξιμο είναι ευτυχία,  νομίζουμε.  Ίσως όμως και να έχουμε δίκιο!

διάφορα

''Να διεκδικώ όσα μου ανήκουν και να μη θεωρώ τίποτα μα τίποτα δεδομένο!'' Δεν είναι και τόσο απλό, καμμιά φορά πληρώνεις για να το μάθεις.. καμμιά φορά χάνεις και πράγματα στο δρόμο που μπορεί να είναι πολύτιμα κομμάτια σου.. καμμιά φορά χάνεις και αυτό που είναι το πιο ακριβό και σημαντικό απ'  όλα, τον ίδιο τον χρόνο.. - Ένα τσιγάρο μου λείπει κι εκείνη η ανεμελιά της φλόγας του αναπτήρα και της κάφτρας καθώς πέφτει στο τασάκι.  Να φυσάω τον καπνό ευθεία μπροστά και να νοιάζομαι μόνο για το τι χρώμα έχουν τα νύχια μου..  κόκκινα τα ήθελα..  πάντα μου άρεσε η αίσθηση του αίματος που στάζει.. - Να λυγίζεις τα γόνατα σου τις νύχτες για να μπορώ να τρυπώνω τα δικά μου μέσα..  ακούς;

υστερόγραφα μιας διαδρομής (Στράτος Δουκάκης) κι ένα δώρο για τα χριστούγεννα

Τόσες μέρες σκέφτομαι,  θα κάνω ανάρτηση και θα γράψω αυτό ή θα γράψω το άλλο,  θα γράψω πως είχα ένα δώρο χριστουγεννιάτικο από ένα πολύ καλό διαδικτυακό μου,  πως αυτό το δώρο ήταν έκπληξη,  πως με συγκίνησε πολύ,  όχι μόνο σαν πράξη για την τιμή που μου δόθηκε αλλά και σαν περιεχόμενο.  Ήθελα να πω φίλε Στράτο πως δεν θα στριμώξω αυτό το βιβλίο σου που μοιάζει τόσο μεγάλο από γεμάτα συναισθήματα,  αυτή την περίοδο στην καθημερινότητα μου και ο λόγος είναι πως δεν θέλω να το κάψω έτσι εύκολα,  από την άλλη σε μια μικρή,  πολύ μικρή προσπάθεια να ξεκινήσω να το διαβάσω,  κόλησα σε εκείνη την πρόταση που λέει ''Κι αρχίζω να αναμετρώ τη ζωή μου.  Τις μια στάλα νίκες,  τις πολλές χασούρες,  τα βάσανα.  και μετά ''κι είναι τότε που αρχίζω την αυστηρή ενδοσκόπηση,  την αέναη επιστροφή στα βάθη του εαυτού μου,  όπου - ανεξήγητο πως και γιατί - αντηχούν,  σαν παραμιλητό,  τα λάθη και οι παραλείψεις πολλών χρόνων..'' Μετά από αυτές τις λέξεις είμαι σίγουρη ότ

τυχαία βήματα

Η βόλτα από την άλλη πλευρά της πόλης,  μοιάζει με περίπατο στο δάσος,  έχει άρωμα εξοχής,  διαφορετική διακόσμηση,  βλέμμα προς το βουνό και ένα σωρό χαμηλοφωτισμένα παράθυρα που μισοκρύβουν στολισμένα δέντρα.  Μπαλκόνια με ατέλειωτες λαμπερές,  χρωματιστές γιρλάντες και μια υποψία από τις ψυχές που ζουν σε αυτά τα διαμερίσματα.  Μια διάθεση του περαστικού διαβάτη να ανακαλύψει τι κρύβει το εσωτερικό των σπιτιών,  πως να είναι άραγε οι κάτοικοι,  τι να τους προβληματίζει,  να νοιώθουν χαρά ή λύπη;  Κάτι που δεν μάθει ποτέ όσες φορές κι αν σταθεί δύο ή τρία λεπτά απέναντι κι όσο κι αν αφουγκραστεί κινήσεις και σκιές.  

ένα κομμάτι από χριστούγεννα

Βγαίνω για καφέ με φίλη.  Φίλη καλή,  φίλη σχεδόν από όσο θυμάμαι τον εαυτό μου,  φίλη πολύ,  φιλία με χρόνια και γεγονότα στην πλάτη της που δεν αμφισβητείς!  Φοράμε και οι δύο ροζ.  Κρυώνω,  έχω κουμπωμένο στο λαιμό ένα κασκόλ φλις.  Βεραμάν με κίτρινο. Το καφέ ένας χώρος ζεστός,  στον πρώτο όροφο μιας οικοδομής,  γεμάτος γυναίκες.  Νωρίς το πρωί οι άντρες ασχολούνται συνήθως με πιό σημαντικά.  Δεξιά μου στον τοίχο ένας πίνακας σε αποχρώσεις του κίτρινου με μια στάλα μαύρου.  Μια μαύρη γάτα!  Καπουτσίνο διπλό εγώ,  καπουτσίνο αυτή.  Μιλάμε,  μιλάμε,  μιλάμε..  μόνο με σένα συμβαίνει αυτό λέει.  Μ' αρέσει η σχέση λέω,  μ'  αρέσει να έχω απέναντι μου κάποιον που αγαπώ και να κουβεντιάζω θέματα.  Αντίθετα,  δεν μου πολυαρέσει η παρέα.  Ο πολύς ο κόσμος.  Εκεί χάνομαι. Μεσημεράκι πιά φεύγουμε. Κερνάω τους καφέδες,  κατεβαίνουμε κάτω. Θέλω να κουμπώσω το φερμουάρ του μπουφάν μου χρειάζομαι και τα δυό μου χέρια,  συγκρατώ το φλις κασκόλ μου κάτω από τη μασχάλη. Προχωράμ

σαν πολλές, μικρές, χριστουγεννιάτικες ιστορίες

1979 Παραμονή χριστουγέννων  Είμαι στον καναπέ του πατρικού μου σπιτιού,  στο σαλόνι.  Δεξιά μου στολισμένο το χριστουγεννιάτικο δέντρο.  Οι γονείς λείπουν.  Έχουν πάρει την αδερφή μου μαζί κι έχουν πάει σε μια θεία που έχει εξοχικό στη Χαλκιδική.  Προηγήθηκε καυγαδάκι με αρκετή ένταση του τύπου ''θα έρθεις μαζί μας;''  ''όχι δεν έρχομαι''  κλπ κλπ Έχω καλέσει την Λ.,  κάθομαι στον καναπέ,  ανάβω τσιγάρο,  είναι απέναντι μου και με τραβάει φωτογραφία.  Πουθενά δεν έχω δει το πρόσωπο μου πιο γλυκό από αυτό το παλιό χαρτί.  Φαίνεται καθαρά το τσιγάρο και η φλόγα από ένα mini αναπτήρα bic. Σε δυό μήνες κλείνω τα 18,  δεν ξέρω τι ακριβώς σημαίνει αυτό,  δεν ξέρω τι ακριβώς περιμένω αλλά το νιώθω μεγάλο.  Δεν μπορώ να κρύψω την λαχτάρα μου για το αύριο! Με την Λ. έχουμε χαθεί εδώ και χρόνια.  1983 Παραμονή χριστουγέννων  Ξυπνάω σε σπίτι συγγενών.  Είμαι μαζί του.  Η κοιλιά μου είναι φουσκωτή και δυσκολεύομαι να περπατήσω,  το μωρό κάποιες φορέ

χριστουγεννιάτικο παραμύθι

Μιά φορά κι έναν καιρό,  ήταν ένα κουνέλι που άκουγε στο όνομα Τζόυ.  Ένα πολύ όμορφο,  καμαρωτό μικρούλι κουνελάκι,  που δεν έκανε τίποτα άλλο όλη μέρα,  παρά να τρέχει στους αγρούς,  να τρυπώνει σε τρύπες και να κλέβει από του κήπους νόστιμα πορτοκαλιά καρότα για να γεμίζει μ αυτά τη νηστική κοιλίτσα του. Οι γονείς του,  ο μπαμπάς του ο κυρ Κούνελος κι η μαμά του η κυρά Κουνέλα  εργάζονταν σκληρά.  Σχεδόν όλη μέρα και σχεδόν όλη νύχτα,  βρίσκονταν στο εργαστήριο τους,  και με τα μαλακά πινέλα τους και τις χίλιες τόσες αποχρώσεις χρωμάτων σε διάφορα σωληνάρια και μπουκαλάκια που διέθεταν,  έβαφαν όμορφα,  στρογγυλά αβγά,  άλλες φορές αληθινά κι άλλες φορές σοκολατένια.  Ναι..  καλά διαβάσατε..  αυτό ακριβώς ήταν το επάγγελμα τους και καθόλου δεν χασομερούσαν γιατί έπρεπε να βάψουν ένα πάρα πολύ μεγάλο αριθμό αβγών,  τα οποία και θα μοίραζαν στα σπίτια των κατοίκων όλης της χώρας, την άνοιξη,  στα πλαίσια μιας πολύ γνωστής και μεγάλης γιορτής.  Το μικρούλι κουνελάκι,  όταν έ

15 μέρες πριν

Και δέντρο στόλισα,  και όλα τα χριστουγεννιατικομπιμπλούδια έβγαλα στη φόρα,  και κόκκινο στεφάνι στην πόρτα έβαλα και για να εξαλείψω κάθε πιθανότητα να νιώσουμε κάποια έλλειψη,  έβαλα μπρος να χτίσω κι ένα μικρό μπισκοτένιο σπιτάκι και δυό μέρες τώρα το σπίτι μου μυρίζει απόλυτα χριστούγεννα,  με κανέλα,  τζίντζερ,  γαρύφαλλο και μελάσσα.. Μένει σήμερα να φτιάξω τη συνδετική κόλλα από ζαχαρόνερο και να συνδέσω τους τοίχους,  τη σκεπή,  τα παντζούρια και την πόρτα και να το γεμίσω καραμέλες και χρώματα! Δείχνω τρελλαμένη έ; Εε είμαι :)

γιατί τόση διάθεση;

Και;  Τι ακριβώς αντιπροσωπεύουν τα χριστούγεννα;  Γιατί τόση διάθεση;  Από που αντλούμε όλη αυτή τη χαρά;  Και τι είναι αυτό που μας κάνει να τα θέλουμε όλα και μάλιστα να τρέχουμε κι όλας να προλάβουμε;  Μας το επιβάλλουν;  Αυθυποβαλόμαστε;  Φταίει το μικρό παιδί που κρύβεται  μας;  Και που πάει αυτό μετά;  Και γιατί όλα αυτά μόνο το Δεκέμβρη;  Τι λείπει από τους άλλους μήνες;

ξεκούρδισμα

Κάθε τέτοια εποχή,  καθώς το ρολόι του χρόνου μετράει ανάποδα,  την έχει μια κούραση ε;  Κι ένα ξεκούρδισμα επίσης!  Κι ένα ξέφρενο τρέξιμο,  αναρωτιέμαι προς τα πού πραγματικά! Χρονόμετρα για να προλάβω κάτι που δεν το προφταίνω ποτέ!  Ούτε το χορταίνω.  Μόνο λιγάκι το ζω!  Όσο πατάει η γάτα..  αλλά κι αυτό είναι ένα μικρό μερίδιο στην ευτυχία..  δεν είναι; i need time !