Άρχισα να κόβω πάλι τρίγωνα για να γίνουν δεντράκια. Χρώματα φθινοπωρινά, πράσινα, αλλά και κόκκινα, μπορντώ. Σήμερα η συνάντηση με την ομάδα πήγε θαυμάσια. Μια φωτογραφία στο viber, αποκαλύπτει πόσο το σκυλί μας είναι ευτυχισμένο στη φύση και ανάμεσα σε νέους ανθρώπους. Το φως της ημέρας άλλαξε, έφυγε η καλοκαιρινή ζέστη, δρόσισε, φυσάει. Βγαίνω στο μπαλκόνι και κοιτάζω Βόρεια. Έχει ένα μυστήριο ο τόπος εκεί. Καλώ μια φίλη για καφέ, ο καφές γίνεται ένα ποτήρι κρασί, και το ποτήρι κρασί, τσάι ροδάκινο. Βαραίνει το σώμα μου, κρύβω τα παπούτσια μου κάτω από το τραπέζι όπως το σκυλί μου όταν φοβάται τους κεραυνούς, δεν ξέρω που να βάλω τα χέρια μου, το μυαλό μου κατεβάζει τα στόρια, κανείς προφανής λόγος, ίσως να ήταν όλα καλύτερα αν έπερνα κρασί. Μερικά πράγματα ή τα έχεις ή δεν τα έχεις είχε πει κάποτε ο μακαρίτης Μ. και αποδείχτηκε σοφία.
No comments:
Post a Comment