Όλως περιέργως μ' αρέσει πολύ που λιγοστεύει η μέρα και που σουρουπώνει πιο νωρίς. Ξεκουράζονται τα μάτια μου. Αγαπημένη μου στιγμή μόλις πέσει ο ήλιος και μετά, που η ατμόσφαιρα αποκτά μια ελαφριά γκριζάδα και η θάλασσα αρχίζει να μην ξεχωρίζει από τον ουρανό. Μ'αρέσει εκείνη τη στιγμή να βρίσκομαι στην παραλία και να περπατώ από το μέγαρο μουσικής προς το κέντρο, όπου έχω μια πανοραμική θέα της πόλης μου στο πιάτο. Μ'αρέσει πολύ όταν δηλώνουν την παρουσία τους αχνά, τα πρώτα φώτα πέρα μακριά, κοντά στο λιμάνι. Λογής λογής κόσμος σε μια πόλη πολιτισμική. Εκρήξεις χαράς, ζωντάνιας, κεφιού. Η πιο όμορφη στιγμή, η πιο καλή εικόνα σε μια παραμελημένη Θεσσαλονίκη που με κάθε ειλικρίνεια ασθενεί πληγμένη από όλων των ειδών τις αρρώστειες.
No comments:
Post a Comment