δίνω

 

Ίσως το κουβάρι να ξετυλιγόταν με μια βουτιά στη θάλασσα.  Καθισμένη στην καρέκλα,   μπροστά στο μεγάλο τραπέζι,  την εφημερίδα με τα νέα - τις περισσότερες φορές άσχημα,  τα βάζα με τις αναμνήσεις - γυάλινες και σκονισμένες - θαμπές,  το βάζο με τα λουλούδια - τα μόνα που χρωματίζουν - και αρωματίζουν το σπίτι.  Ένα φλυτζάνι ζεστό τσάι θερμαίνει τις σκέψεις - ωστόσο δεν τις βοηθάει να διαχωριστούν.  Και η πίεση δημιουργεί άγχος αξεπέραστο - σε πόσα είδη χωρίζεται η απώλεια;  Δίνω,  σε δίνω,  θα σε δώσω - πόσο μου κοστίζει όλο αυτό;  Σαν αστέρια σε σκοτεινό ουρανό,  με φωτίζει το χαμόγελο του κι αυτή η αισιοδοξία του - τί να μου θυμίζει άραγε;   Φοβάμαι πως εδώ,  ο χρόνος βαρύς,  δένει την κλωστή σε κόμπους άλυτους.  Κι εγώ μπερδεύομαι στα καμπυλώματα και στις εσοχές μιας πλεξούδας από μαλλιά μακριά - ξανθά.  Χάνομαι λίγο.  Ένα μικρό ψαράκι  χοροπηδάει στο νερό του πλαστικού κουβά,  εκπλιπαρώντας με να το σώσω παίρνοντας το μαζί μου σε εκείνη τη δυνατή βουτιά.