φωτεινό πράσινο

  

 

Σε διάφορα σημεία τις πόλης,  υπάρχουν άνθρωποι σαν μικρά,  μαλακά μαξιλαράκια όπου μπορώ να ακουμπήσω χωρίς να ματώσουν τα μάγουλα μου.  Είναι οι δικές μου διαδρομές όπου συναντάω τους ολόδικους μου ανθρώπους κι αυτό με την έννοια του πώς νιώθω εγώ όταν βρίσκομαι μαζί τους.  Αν είχαν χρώμα αυτές οι σχέσεις θα ήταν ένα φωτεινό,  μοναδικό πράσινο του γρασιδιού,  των ονείρων,  του παράδεισου.  Ένα πράσινο,  όπου επάνω του μπορείς να στρώσεις και να φας,  να κοιμηθείς,  να διαβάσεις,  να σκεφτείς,  να ηρεμήσεις,  να ησυχάσεις.