Το σπίτι μυρίζει μέλι, γαρύφαλο και κανέλα και η άχνη έχει κολλήσει στις άκρες των χειλιών μας, είναι Χριστούγεννα, σκοτεινιάζει νωρίς, ο χρόνος είναι καλά κρυμμένος στην μπρούτζινη καμπάνα του ρολογιού, η φωτιά θεριεύει στο τζάκι κι εγώ με τα χέρια μου κόβω τα μήλα σε μικροσκοπικούς κύβους, πάνω στο τραπέζι της κουζίνας κι η μάνα μου μου ψιθυρίζει, μην βιάζεσαι, οι γιορτές θέλουν σιγανό ψήσιμο, να μαλακώνει ο καρπός χωρίς να χάνει το σχήμα του, γιατί έτσι είμαι κι εγώ, κι εσύ, αν μας αφήσεις χρόνο, γλυκαίνουμε, κι αν μας πιέσεις σπάει το μέσα μας.
Και πόσο δίκιο είχε. Συμβολική η παραίνεση. Οι στιγμές σε τέτοιους καιρούς θέλουν αναμονή, παράταση, απόλαυση.
ReplyDeleteΚαλησπέρα, Στέλλα μου.
Σαν εικόνα....ονειρική! Περισσότερο όμως η σοφία της Μάνας!
ReplyDeleteΚαλό ξημέρωμα Στέλλα μου!
Αν μας αφήσουν χρόνο πράγματι γλυκαίνουμε! Να περάσεις υπέροχα
ReplyDelete