κουβεντούλα

Kαι αφού κάναμε μία χαλαρή κουβέντα γιά κανένα δίωρο περίπου, μιλήσαμε γιά τα παιδιά μας, τα πρωινά αναγκαστικά ξυπνήματα, τις υποχρεώσεις, τις σχέσεις, τους έξω καρδιά και τους σφιγμένους, την πρωινή ομίχλη, τα ενδιαφέροντα, την αλλαγή θερμοκρασίας του καιρού, την πλήξη, την ανία, το διαδίκτυο, τον χορό και άλλα περί ανέμων και υδάτων, με είδε που τριβόμουνα και άφησε μία παύση ανάμεσα μας, μία τόση δα μικρή παύση.
Και τότε πήρα βαθιά ανάσα και ρώτησα..
-Ε, λοιπόν εάν σου πω πως είμαι ακόμη ερωτευμένη με τον ....... θα το πιστέψεις;
-Σοβαρά; Πίστευα πως είχε τελειώσει...

έκστασις

Kαλεσμένη σε μπλογκοπαιχνιδάκι από την μικρή μου mariel http://mariel--ebony-secrets.blogspot.com/ ..προσπάθησα να βρω ένα ποίημα ενάντια στην ψυχρή πραγματικότητα..Ποιήματα πολλά δεν έχω διαβάσει, οπότε δυσκολεύομαι λίγο..αλλά λέω να μεταφέρω εδώ την έκσταση της Κικής Δημουλά που μ αρέσει πολύ.

ΕΚΣΤΑΣΙΣ

Το μικρό μου παιδί

σοβαρή αταξία έκανε πάλι.

Στο πεζούλι του σύμπαντος σκαρφάλωσε,

σκούντησε με το χέρι του

το κρεμασμένο στον τοίχο τ΄ουρανού

κόκκινο πιάτο,

κι έχυσε όλο το φως επάνω του.

Ο θεός απόρησε

που είδε τον ήλιο

ντυμένο ρούχα παιδικά

να κατεβαίνει τρέχοντας

της φαντασίας μου την σκάλα

και νά ΄ρχεται σε μένα.

Κι εγώ κάθομαι

τώρα

και μαλώνω αυστηρά

το μικρό μου παιδί

ενώ κλέβω κρυφά

τον χυμένο επάνω του ήλιο.

υ.γ. μου αρέσουν εκείνα τα πρωινά που ξυπνώντας, νομίζεις πως από αυτή την νέα ημέρα μπορείς να περιμένεις τα πάντα..

δινω τη σκυτάλη στον βασίλη http://vasilis67.wordpress.com/

στην τρελλοφαντασμένη http://trelofantasmeni.blogspot.com/

και την http://niafatale.blogspot.com/

στο σταθμό

Το σφύριγμα ενός τραίνου που σέρνεται στις σιδηρογραμμές. Μυρωδιά από τριμμένα σίδερα, ταξίδι και φυγή. Κάθομαι σ ένα κόκκινο παγκάκι και παρακολουθώ τον χρόνο στο διπλό κρεμαστό ρολόι. Θα προλάβω λέω και χώνω τα χέρια μου το ένα μέσα στο άλλο. Η ζέστη μπαίνει στο σώμα μου από τις χαραμάδες της φούστας μου, εκεί ανάμεσα σε ύφασμα και πόδια. Σκυθρωπιάζω. Κάτι άλλο ήθελα, κάτι άλλο θέλω. Ευτυχία είναι να δέχεσαι την ζωή σου όπως είναι. Να εκτιμάς αυτά που σου ανήκουν. Γεννήθηκα ανικανοποίητη από μιά μάνα που δεχόταν τα πάντα στωικά. Παρ όλο που προσπάθησα δεν.. Κι απορούσε. Μόνο αυτό θυμάμαι, το βλέμμα που έλεγε 'γιατί δε βλέπεις πως αυτό είναι'; Φρόντισε να χαρείς ότι δεν μπορείς να αλλάξεις!
Πως γίνεται να βγαίνεις από ένα σώμα και να υπάρχουν τόσες διαφορές; Αυτό που σε γεννάει να σε εκμηδενίζει; Πως γίνεται να μην είσαι η συνέχεια του νου και της σκέψης μου; Διορθώνω τα μαλλιά μου κάτω από το καπέλλο μου. Πράσινο με μωβ λουλουδάκια. Τα χείλια μου έχουν αφυδατωθεί από τα θέλω και τα δεν μπορώ. Ακούω το σφύριγμα, μυρίζω δέρμα με σίδερο και ιδρώτα μαζί. Τα κουπέ των τραίνων είναι τελείως δραματικά. Κουβαλούν ψυχές χρόνων και χρόνων. Σηκώνω τη φούστα γιά ν ανέβω. Με φωνάζεις από μακριά. Μιά φωνή απελπισμένη και γεμάτη γνώση μαζί. Όποτε σ ακούω να λες το όνομα μου, νοιώθω πως σε κάτι πρέπει να ανταποκριθώ που δεν ξέρω ούτε τι είναι, ούτε το πως. Γνωρίζεις περισσότερα από όσα δείχνεις. Γυρνάω και σε κοιτώ. Δεν σε αναγνωρίζω μα έρχομαι και ξανα έρχομαι μαζί σου. Είκοσι χρόνια θέλω να είμαι αλλού σου είπα χθες κι αμέσως το πήρα πίσω. Δύσκολο να σ αρνηθώ. Αρνιέται ο πατέρας το παιδί ή το παιδί τον πατέρα; Σου έδωσα το χέρι μου. Πριν καλά καλά να φύγω, γύρισα. Κι είδα πάλι εκείνο το όνειρο, πως όλα ήταν φτιαγμένα από χώμα.
Είμαι τόσο αισιόδοξη κάποιες φορές. Ανόητα αισιόδοξη.

Πρωινό Κυριακής

Περπάτησα στην άμμο με πόδια γυμνά. Λούφαξα στην αρμύρα της θάλασσας, ακριβώς σ εκείνο το σημείο όπου οι ακτίνες του ήλιου αποζητούν μέσα της την λύτρωση τους. Αιχμαλωτίζω μέσα μου την εικόνα.

Στήλες μπετόν βουτηγμένες στο νερό, νοτισμένες στον χρόνο, πλεούμενα που λαχταρούν την ξεκούραση αντανακλώντας χρώματα, παίζοντας φιλήδονα με την σκιά και το φως.

Ανεξίτηλο το στρώμα της σκουριάς, αναφορά στο χρόνο και την φθορά, αμέτρητοι κόμποι θαλασσινοί και άγκυρες χορτασμένες από αμέτρητα ταξίδια.

Ένα Κυριακάτικο πρωινό, κι ένας ακόμη τόσο δα μικρός θάνατος.

ρίξε μιά σκάλα στο φεγγάρι

Νύχτα έριξες ξανά τα δίχτυα πάνω μου βαριά
νύχτα με κρατάς κρυμμένο από τη χαρά
νύχτα μάγισσα σκληρή γίνε απόψε τρυφερή
νύχτα πες μου τι να κάνω δεν με συγχωρεί

Ρίξε μια σκάλα στο φεγγάρι ν' ανεβώ
όλα τ' αστέρια σου ν' ανάψεις για να δω
να ξεμακραίνει να μικραίνει
να χαθεί στα σκοτεινά
ότι με κόβει με πληγώνει με πονά

Ρίξε μια σκάλα στο φεγγάρι ν' ανεβώ
όλα τ' αστέρια σου ν' ανάψεις για να δω
πού έχει πάει πού γυρνάει
θέλω απόψε να τη βρω
να της μιλήσω να της πω την αγαπώ

Νύχτα είμαι μοναχός και δεν έχεις ένα φως
νύχτα η ζωή μπροστά μου
δρόμος σκοτεινός
νύχτα που με ξενυχτάς
που με σέρνεις που με πας
νύχτα εδώ κανείς δε μένει άδικα χτυπάς

υ.γ. τα λόγια αυτού του τραγουδιού άκουγα σήμερα πηγαίνοντας κινηματογράφο. Είδα το ''θα χυθεί αίμα''. Μία ιδιαίτερη ταινία γουέστερν, με φοβερή ηθοποιία, αν και στο τέλος κάπως με κούρασε. Παρ όλα αυτά αξίζει να την δει κανείς.

καρναβάλι

Μετά από πρόσκληση της αγριο κερασο ζουζούνας.. http://zouzouna-agoodlife.blogspot.com/ ανέλαβα να γράψω κάτι γιά τις απόκριες.Δεν είμαι το ιδανικότερο άτομο, διότι οι απόκριες είναι μιά γιορτή που δεν μ αρέσει καθόλου μα καθόλου.
Κάθε χρόνο ονειρεύομαι να βρισκόμουν κάπου αλλού, να σε μέρη με μάσκες και στολές οπως ακριβώς στις φωτογραφίες που έψαξα και βρήκα.
Λατρεύω τις μάσκες, αυτές που φτιάχνονται από βενετσιάνικα χαρτιά, παπιέ μασέ και σπάνιους χρωματισμούς.
Αν και δεν έχω προσπαθήσει ποτέ να ασχοληθώ με μιά τέτοια κατασκευή.Πολύ θα το ήθελα.Ίσως κάποια μέρα..ανεξαρτήτου εποχής..

η άκρη του ουρανού

Μία ιστορία με πολύ δυνατούς και αληθινούς χαρακτήρες. Μιά ταινία ψυχής..με αναφορά στην πολιτική κατάσταση της Τουρκίας και σε προσωπικά αδιέξοδα. Η μοναξιά, ο έρωτας, το τυχαίο και ο θάνατος είναι κάποια από τα στοιχεία της ταινίας.

σκηνοθεσία: Φετίχ Ακίν