παράθυρο με θέα

Ok! To θέμα τς φιλίας το έχουμε εξαντλήσει δε λέω κι ούτε κατά διάνοια θέλω να δώσω την εντύπωση ότι έχω απαιτήσεις από τους φίλους μου.  Πορεύομαι με δεδομένο ότι τίποτα δεν είναι όπως μέσα στο μυαλό μου ιδανικό και σέβομαι και τις αδυναμίες και τα δυνατά σημεία του άλλου.

Αλλά για μένα η φιλία είναι σαν ένα παράθυρο που ίσως να δυσκολεύομαι να ανοίξω αλλά αν συμβεί αυτό δίνω τον εαυτό μου δίχως δεύτερες σκέψεις.
Έτσι αδυνατώ να κατανοήσω κάποια πράγματα.  Πως ας πούμε οι φίλοι μου είναι εδώ όταν νιώθουν καλά κι εξαφανίζονται όταν νομίζουν ότι δεν είναι καλή παρέα.  Με οριοθετεί αυτό,  μου δημιουργεί πλαίσια και μου υψώνει τοίχους.  Ίδιους μ' αυτούς που κάποιος δεν δίνει απλόχερα το χαμόγελο του. Με τρομάζει.  Εγώ όταν δεν είμαι καλά θέλω να το μοιράζομαι.  Γιατί αν αυτό δεν είναι μοίρασμα τότε τι;  Λέξη πολύτιμη και πολύ φοβάμαι ανενεργή.  Λειτουργεί μόνο σαν ιδέα.  Στην πράξη το τίποτα.  Σιωπή.  Το σέβομαι,  κάνω πίσω,  πιέζομαι αλλά δεν πιέζω.  Φεύγω.  Απομακρύνομαι.

Το άλλο που δεν μπορώ να καταλάβω είναι το ότι είμαι φίλος σου,  σ' αγαπάω,  σε λατρεύω,  θέλω να δώσω τα πάντα για σένα,  και στην πιο απλή ερώτηση ''θα έρθεις μαζί μου στο γιατρό;''  κάνεις πίσω, κομπιάζεις,  σοκάρεσαι..
Αν δεν έρθω μαζί σου σε μια δύσκολη στιγμή τότε πότε;  Και δεν ζητάω ένα στήριγμα,  αλλά μια παρέα.  Το πιό εύκολο πράγμα στον κόσμο είναι να πίνουμε καφέδες και να χαμογελάμε.  Πόση ανιδιοτέλεια όμως κρύβει όλο αυτό και πόση αλήθεια;

οριοθετήσεις

Οκ!  Δεν περιμένω κάποιον να έρθει ξαφνικά στη ζωή μου και να βάλει σκοπό το να με καταλάβει,  ούτε έχω νομίζω πια ανάγκη από αυτό.
Παλεύω να κατανοήσω εγώ τον εαυτό μου και να συνειδητοποιήσω τις όποιες συνέπειες των αδυναμιών μου αλλά και των δυνατών μου σημείων.

Έχω όμως ένα θέμα με την ηλικία,  την έχω βάλει σα ταμπέλα στο κούτελο και βαδίζω μ' αυτήν μπροστά,  σαν να θέλω να βάλω στην θέση του τον εαυτό μου ένα πράγμα,  σα να του λέω ''να αυτά είναι τα όρια σου,  μέχρι εδώ σου επιτρέπω''.
Καλώς ή κακώς (;) πιστεύω ότι αν ήταν κάποιος να με καταλάβει,  κι επιμένω,  δεν είναι ο σκοπός μου αυτός ούτε το έχω ανάγκη,  αλλά αν ήταν κάποιος να μπει στη διαδικασία νομίζω ότι πολύ πιο εύκολα θα το έκανε ένα άτομο πολύ κοντά στη δική μου ηλικία,  ή που να την έχει πρόσφατα περάσει.

Δε ξέρω πως και γιατί μα πάντα πίστευα ότι οι μεγαλύτεροι μου άνθρωποι κάτι έχουν να μου πουν..

αλλαγή

Έλεγα πως δεν αλλάζει ο άνθρωπος,  αλλά καμμιά φορά νιώθω μέσα μου τόσο έντονη την αλλαγή που τρομάζω.
Ξέρεις,  αλλαγή μπορεί να είναι μια αντίστροφη οπτική γωνία αλλά και μια τελεία.
Αλλαγή μπορεί να είναι αυτό που μέχρι χθες σε βόλευε αλλά σήμερα ΔΕΝ..   αυτό που σε ανάγκασε να αλλάξεις πλεύση,  αυτό που μάζεψε κουβάρι κάποια χρόνια κρύβοντας τα καλά στην άκρη της καρδιάς.  Αυτό που του ζητάς το κλειδί και δεν στο δίνει.
Αλλαγή είναι ακόμη και το ότι δεν σ' αναγνωρίζεις..

αν.. μια στιγμή μπορεί..

*

(...)

*

''Ανοιχτοί'' λόγω διακοπών

Aν γλυτώσεις από την κατάθλιψη,  αρχίζεις τις επινοήσεις.  Φίλοι με σπίτια κάπου.  Έξοδα ένα με το χώμα.  Μια θάλασσα κοντά και στα υπόλοιπα ασκητική ζωή.  Με μια παρέα που θα σκότωνες να μην ήσουν με καμμία άλλη και τα μάτια καρφωμένα στο πλοίο,  στη γραμμή του ορίζοντα.  Χαλασμένα ρολόγια,  ελάχιστα ρούχα,  απλωμένος χρόνος και σπαταλημένος στον καλό καιρό.  Όχι σαν διάλειμμα από κάτι,  αλλά σαν συνέχεια.  Για πολλούς αυτά ακούγονται σαν παραδοχή της ήττας.  Λευκή πετσέτα και μια τρύπα να κρυφτούμε.  Άφραγκοι και παραιτημένοι.  Κατ' αρχάς υπάρχουν και καιροί που θα ζούμε ηττημένοι.  Δεν είναι κάτι καινούργιο.  Όμως παραδέξου πως η νίκη και η ήττα είναι από τις πλέον σχετικές έννοιες.  Και σπανίως διακρίνονται απ' έξω.  Τις εμπεριέχεις.  Είμαστε κράματα,  και μόνοι μας νοηματοδοτούμε τις λέξεις.  Είσαι ήττα ή νίκη,  ανάλογα με την αποφαση που ανεβαίνει στα μάτια σου.

*

Κάθε χρόνο και λιγότεροι διακοπές.  Κάθε χρόνο και περισσότεροι πλακωμένοι από νούμερα που δεν βγαίνουν,  από καθημερινότητες που έχουν γίνει πλακούντες.  Όμως βλέπω πως υπάρχει ακόμη ένας σημαντικός διαχωρισμός.  Εκείνοι που παλεύουν με τις νέες συνθήκες σα να τις ζούσαν από πάντα,  κι εκείνοι που αδυνατούν να ξεμπερδέψουν με το παρελθόν και σκαλώνουν συνέχεια σε μια σύγκριση με τις παλιές ωραίες μέρες,  που τους ματώνει,  δίχως καμμία ελπίδα να βγουν νικητές.


Οδυσσέας Ιωάννου
Μισές κουβέντες
Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία

μπορώ;

Πότε θα 'ναι που θα εξαφανιστώ και θα τους αφήσω με τα κόμπλεξ και τα άγχη τους στην παλάμη..

από το ON στο OFF

Με το που τέλειωσε ξεκουράστηκα..  αυτόματα γύρισε το χοντρό μπεζ κουμπί από το ΟΝ στο OFF.
Δε μένει τώρα παρά να με συμμαζέψω.  Έξω μου και μέσα μου.  Να ξεχωρίσω υφές και χρώματα και να τα βάλω όλα στη θέση τους.

Πως γίνεται να θέλεις κάτι,  οκ όχι πολύ,  ούτε όμως και λίγο,  και να μη ξέρεις τον τρόπο να το ανα-ζητήσεις χωρίς να θίξεις καταστάσεις και πρόσωπα;

Πιστή κι ανιδιοτελής,  θα είναι ΕΚΕΙ.
Μένει να πάμε EMEIΣ,  ως το σημείο εκείνο του Θερμαικού όπου συναντιούνται ο Όλυμπος,  ο ήλιος κι η θάλασσα..