η πόρτα

Τώρα εμένα καθόλου δεν μου αρέσουν οι απολογισμοί,  γιατί όποτε ασχολήθηκα μαζί τους μείον με βρήκα..  κι ας έχω γυρίσει πίσω πολλές φορές κι ας μη έχω ακόμη συγχωρήσει τον εαυτό μου για αρκετά πράγματα.
Ούτε να ζητάω πια μου αρέσει γιατί ξέρω ότι κάποιες καταστάσεις υπάρχουν ή δεν υπάρχουν είτε τις ζητήσεις είτε όχι..
Μαθήματα έχω πάρει πολλά κι αυτά είναι ο απολογισμός μιας ολόκληρης ζωής αυτό είναι γεγονός,  όπως γεγονός είναι και ότι μου αρέσει να στρίβω πόμολα με τα χεράκια μου,  κοινώς μου αρέσει να ανοίγω πόρτες..
Μια καινούργια πόρτα λοιπόν για μένα ο νέος χρόνος,  ακόμη κι αν αυτό σημαίνει ανεξάντλητη προσπάθεια,  μια που τίποτα μα τίποτα όπως έχουμε πει πάρα πολλές φορές δεν είναι δεδομένο μέσα στα κουτάκια που ορίζει η ίδια η ζωή στην πορεία της.

Να είμαστε,  να είσατε όλοι καλά,  μαζί με τους ανθρώπους που μας αγαπούν και τους αγαπάμε,  και να μας αγαπάνε περισσότερο από ότι τους αγαπάμε γιατί τι νόημα έχει να δίνεις χωρίς να παίρνεις ε;  να το προσέχετε αυτό..  να σκέφτεστε πάντα ότι ο εαυτός σας είναι τόσο πολύ ακριβός,  που αξίζει πολύ την αγάπη των άλλων.  Πιό πολύ από όσο νομίζετε / νομίζουμε..

Πάω να φτιάξω μια τούρτα,  μια πίτα,  ένα σουφλέ κι ένα σοκολατένιο μωσαικό με κρέμα λεμονιού για τον ανηψιό μου..  και για όσους μέσα από την καρδιά μου ολόψυχα αγαπώ και δεν τους ανταλλάσσω με τίποτα..  τόσο πολύτιμοι μου είναι!

Φιλιά!

φόβος ή αντίδραση

Κοίτα να δεις τώρα που από φόβο στην καθημερινότητα (όπου φόβος μπορείς να βάλεις και τη λέξη ''αντίδραση''),  αρχίζω και βάζω στόχο να υπερβώ τον εαυτό μου.  Αλλά είναι καλό αυτό;  Ναι!  για να δεις τις δυνάμεις σου.  Ναι!  εφ' όσον ανταπεξέλθεις.  Ναι!  αν υπάρξει το κίνητρο της επιβράβευσης.  Όχι!  εαν σου δημιουργήσει ανασφάλεια.  Όχι!  εαν αναμετρηθείς με την ανημπόρια σου.  Όχι!  εαν η ίδια η καθημερινότητα καταφέρει να σε ξεπεράσει.

Παρ'  όλα αυτά κρατάω τα ''ναι''  και προχωράω.
Ούτως ή άλλως η ζωή εκεί που θέλει αυτή μας πάει,  κι η συμμετοχή μας είναι φιλική,  διόλου πρωταγωνιστική.

Για κάποιο λόγο τρελλάθηκα μ'  αυτή τη φωτογραφία και θέλησα να μάθω τι είναι αυτό το πολύ νόστιμο (έτσι δείχνει)  που περιέχουν τα μπακιρένια ποτηράκια σ' αυτό το ατμοσφαιρικό σκηνικό.
Έτσι βρέθηκα εδώ όπου μπορείς να χαζέψεις κι εσύ!

ανοιχτή αγορά

Οι τελευταίες μέρες αυτού του χρόνου,  η διάθεση,  οι βόλτες στην ανοιχτή αγορά τις Κυριακές,  τα γεμάτα εστιατόρια και καφέ, το απειράριθμο πλήθος κόσμου στους δρόμους,  οι γεμάτες σακούλες στα χέρια,  μου θυμίζει χριστούγεννα λίγο πριν το 2009.

Μόνο η ανοιξιάτικη ατμόσφαιρα διαφέρει και οι βόλτες στην παραλία με τον ήλιο να ζεσταίνει τις πλάτες σα να είναι καλοκαίρι.

Βλέπεις τελικά,  ο χρόνος δεν μετράει διαθέσεις και συνθήκες,  τρέχει και μαζί μ' αυτόν κι εμείς.  Γιατί όσες λιγότερες σκέψεις και αναλύσεις περνούν από το μυαλό μας τόσο καλύτερα.  Το τρέξιμο είναι ευτυχία,  νομίζουμε.  Ίσως όμως και να έχουμε δίκιο!

διάφορα

''Να διεκδικώ όσα μου ανήκουν και να μη θεωρώ τίποτα μα τίποτα δεδομένο!''

Δεν είναι και τόσο απλό,
καμμιά φορά πληρώνεις για να το μάθεις..
καμμιά φορά χάνεις και πράγματα στο δρόμο που μπορεί να είναι πολύτιμα κομμάτια σου..
καμμιά φορά χάνεις και αυτό που είναι το πιο ακριβό και σημαντικό απ'  όλα,
τον ίδιο τον χρόνο..

-

Ένα τσιγάρο μου λείπει κι εκείνη η ανεμελιά της φλόγας του αναπτήρα και της κάφτρας καθώς πέφτει στο τασάκι.  Να φυσάω τον καπνό ευθεία μπροστά και να νοιάζομαι μόνο για το τι χρώμα έχουν τα νύχια μου..  κόκκινα τα ήθελα..  πάντα μου άρεσε η αίσθηση του αίματος που στάζει..

-

Να λυγίζεις τα γόνατα σου τις νύχτες για να μπορώ να τρυπώνω τα δικά μου μέσα..  ακούς;

υστερόγραφα μιας διαδρομής (Στράτος Δουκάκης) κι ένα δώρο για τα χριστούγεννα

Τόσες μέρες σκέφτομαι,  θα κάνω ανάρτηση και θα γράψω αυτό ή θα γράψω το άλλο,  θα γράψω πως είχα ένα δώρο χριστουγεννιάτικο από ένα πολύ καλό διαδικτυακό μου,  πως αυτό το δώρο ήταν έκπληξη,  πως με συγκίνησε πολύ,  όχι μόνο σαν πράξη για την τιμή που μου δόθηκε αλλά και σαν περιεχόμενο.  Ήθελα να πω φίλε Στράτο πως δεν θα στριμώξω αυτό το βιβλίο σου που μοιάζει τόσο μεγάλο από γεμάτα συναισθήματα,  αυτή την περίοδο στην καθημερινότητα μου και ο λόγος είναι πως δεν θέλω να το κάψω έτσι εύκολα,  από την άλλη σε μια μικρή,  πολύ μικρή προσπάθεια να ξεκινήσω να το διαβάσω,  κόλησα σε εκείνη την πρόταση που λέει ''Κι αρχίζω να αναμετρώ τη ζωή μου.  Τις μια στάλα νίκες,  τις πολλές χασούρες,  τα βάσανα.  και μετά ''κι είναι τότε που αρχίζω την αυστηρή ενδοσκόπηση,  την αέναη επιστροφή στα βάθη του εαυτού μου,  όπου - ανεξήγητο πως και γιατί - αντηχούν,  σαν παραμιλητό,  τα λάθη και οι παραλείψεις πολλών χρόνων..''

Μετά από αυτές τις λέξεις είμαι σίγουρη ότι οι ιστορίες αυτού του βιβλίου τρυπούν βαθιά την ψυχή,  διαπερνούν την επιδερμίδα και απαρτίζονται από τρυφερότητα και λεπτά συναισθήματα.

Το χαιδεύω το βιβλίο,  από τη μέρα που το παρέλαβα το παίρνω και το νταντεύω σα μωρό στα χέρια,  το μυρίζω,  ακουμπάω το εξώφυλλο,  κρυφοκοιτάζω λέξεις και δεν το κρύβω πως μου αρέσει πολύ αυτό,  το μοναδικό,  πανάκριβο χριστουγεννιάτικο δώρο μου για αυτό νιώθω ότι όφειλα μια ανάρτηση τώρα,  πριν τη μέρα των χριστουγέννων,  τώρα ήταν η στιγμή του,  εδώ ανήκει.

Στράτο σ' ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου για όλη την αγάπη και την τρυφερότητα με την οποία με έχεις περιβάλει..  σ' ευχαριστώ για το υπέροχο δώρο σου.


Ο Στράτος γράφει καθημερινά και στο ιστολόγιο του:

http://mithymnaios.blogspot.gr/

χαρούμενα χριστούγεννα σε όλους!

τυχαία βήματα

Η βόλτα από την άλλη πλευρά της πόλης,  μοιάζει με περίπατο στο δάσος,  έχει άρωμα εξοχής,  διαφορετική διακόσμηση,  βλέμμα προς το βουνό και ένα σωρό χαμηλοφωτισμένα παράθυρα που μισοκρύβουν στολισμένα δέντρα.  Μπαλκόνια με ατέλειωτες λαμπερές,  χρωματιστές γιρλάντες και μια υποψία από τις ψυχές που ζουν σε αυτά τα διαμερίσματα.  Μια διάθεση του περαστικού διαβάτη να ανακαλύψει τι κρύβει το εσωτερικό των σπιτιών,  πως να είναι άραγε οι κάτοικοι,  τι να τους προβληματίζει,  να νοιώθουν χαρά ή λύπη;  Κάτι που δεν μάθει ποτέ όσες φορές κι αν σταθεί δύο ή τρία λεπτά απέναντι κι όσο κι αν αφουγκραστεί κινήσεις και σκιές.  

ένα κομμάτι από χριστούγεννα

Βγαίνω για καφέ με φίλη.  Φίλη καλή,  φίλη σχεδόν από όσο θυμάμαι τον εαυτό μου,  φίλη πολύ,  φιλία με χρόνια και γεγονότα στην πλάτη της που δεν αμφισβητείς!  Φοράμε και οι δύο ροζ.  Κρυώνω,  έχω κουμπωμένο στο λαιμό ένα κασκόλ φλις.  Βεραμάν με κίτρινο.
Το καφέ ένας χώρος ζεστός,  στον πρώτο όροφο μιας οικοδομής,  γεμάτος γυναίκες.  Νωρίς το πρωί οι άντρες ασχολούνται συνήθως με πιό σημαντικά.  Δεξιά μου στον τοίχο ένας πίνακας σε αποχρώσεις του κίτρινου με μια στάλα μαύρου.  Μια μαύρη γάτα!  Καπουτσίνο διπλό εγώ,  καπουτσίνο αυτή.  Μιλάμε,  μιλάμε,  μιλάμε..  μόνο με σένα συμβαίνει αυτό λέει.  Μ' αρέσει η σχέση λέω,  μ'  αρέσει να έχω απέναντι μου κάποιον που αγαπώ και να κουβεντιάζω θέματα.  Αντίθετα,  δεν μου πολυαρέσει η παρέα.  Ο πολύς ο κόσμος.  Εκεί χάνομαι.
Μεσημεράκι πιά φεύγουμε.
Κερνάω τους καφέδες,  κατεβαίνουμε κάτω.
Θέλω να κουμπώσω το φερμουάρ του μπουφάν μου χρειάζομαι και τα δυό μου χέρια,  συγκρατώ το φλις κασκόλ μου κάτω από τη μασχάλη.
Προχωράμε,  φτάνουμε στις διαβάσεις της Αριστοτέλους.
- 'να κι ο καστανάς  μου δείχνει.
-  ο γνωστός;
-  ο γνωστός μη εξαιρετέος!
Γελάμε!
Και τότε ακριβώς διαπιστώνω πως μου λείπει το κασκόλ.  Το ζεστό μου φλις κασκόλ.  Το βεραμάν με κίτρινο, μοναδικό φλις κασκόλ μου.
Γυρνάμε πίσω,  ψάχνουμε επάνω στο καφέ..  τίποτα.
Ξανακατεβαίνουμε κάτω με μούτρα κατεβασμένα.
Δεν πολυνοιάζομαι αλλά δεν ήθελα και να το χάσω.
Και τότε το βλέπω,  ακριβώς δεξιά μου,  ανοιχτό πλάι σ' ένα τσιμεντένιο πεζούλι.  Κάποιος το είδε και το μάζεψε.  Δεν το πήρε,  το μάζεψε μη τυχόν και γυρνούσα να το ψάξω.  Κάποιος ίσως,  που είδε κάτι που δεν πήρα μυρωδιά εγώ.
- αα να 'το είπα ..  ωωω θενκ γιου,  θενκ γιου,  θενκ γιου είπα απευθυνόμενη σε έναν αόρατο άγνωστο,  σχεδόν χοροπηδούσα μη μπορώντας να κρύψω τη χαρά μου.

Νομίζω πως και οι δύο εκείνη τη στιγμή νιώσαμε λίγο σαν να μας ανήκε ένα κομμάτι από χριστούγεννα!