Μετά το μεγάλο πάρτυ, η ησυχία είναι πολύτιμη αν και η συνάντηση με τον εαυτό μας έρχεται λίγο δύσκολα, όμως βήμα βήμα πάντα, κάτι καταφέρνουμε. Αν η βροχή είναι νάμα, ο δυνατός άνεμος είναι διαφάνεια, καθαρότητα, ευκρίνεια αλλά ποιός θέλει στ' αλήθεια να τα δει όλα καθαρά; Ποιός αντέχει να πει όχι και να μείνει μόνος του, αυτός κι ο εαυτός του μπροστά στο παράθυρο, μια ζεστή σοκολάτα, χνουδωτή κουβερτούλα και μια ηρεμία που όσο την αποζητάμε τόσο την διώχνουμε; Κάπως έτσι πορεύεσαι, συμβιβάζεσαι κι επιβιώνεις. Τίποτα δεν είναι πιο συγκλονιστικά γοητευτικό από ένα μικρό αυτάκι, τόσο δα μικρό κι ανθρωπένιο, ένα στοματάκι που ζητάει γάλα και δυό μάτια που σιγά σιγά αντιλαμβάνονται τον κόσμο. Από μόνο του αυτό, έχει μια πληρότητα.
Κανονικά τα χριστούγεννα δεν θα έπρεπε να έρχονται ποτέ, να είμαστε σε μια συνεχή αναμονή.. έτσι κι αλλιώς αυτή μετράει!
Στέλλα μου Χρόνια Πολλά! Συμφωνώ και δε συμφωνώ. Βέβαια η πορεία αξίζει. Το ταξίδι, η προσμονή, η ετοιμασία. Όμως και το τέλος της πορείας δεν είναι ασήμαντο. Θα μου πεις, μεγάλο ταξίδι προετοιμασίας για ένα 24ωρο χαράς. Αν είναι να γαληνέψει η ψυχή, έστω για μια μέρα, ναι αξίζει η αναμονή. Σκέψου πως θα ήταν η ζωή μας χωρίς κάτι να περιμένουμε. Εύχομαι αυτά τα ματάκια που σιγα-σιγα αντιλαμβάνονται τον κόσμο, να φέρουν τόση χαρά, όση χρειάζεται να γεμίσει η ψυχή.
ReplyDeleteΚαλή Πρωτοχρονιά! Ο καινούργιος Χρόνος να έχει μόνο χαρές!