Σήμερα κάνει πολύ κρύο, ντύθηκα σαν κρεμμύδι, μπουφάν το οποίο με το που το κοιτάς ιδρώνεις, κασκόλ, γάντια, στο δρόμο έβαλα και την κουκούλα η οποία με δυσκόλεψε, ζεστάθηκε τόσο πολύ το κεφάλι μου που δυσκολευόμουν να την βγάλω γιατί ένιωθα σα να μπαίνω στην κατάψυξη. Στην επιστροφή συνομίλησα και με 2-3 νιφάδες χιονιού, αλλά δυστυχώς σταμάτησαν εκεί. Έφτασα στη ζεστασιά του σπιτιού μου, αλλά δεν απόλαυσα το να χαζέψω νιφάδες χιονιού μέσα από το παράθυρο μου γιατί απλά δεν χιόνιζε. Τέλος πάντων μου αρέσει ο χειμώνας πολύ και σήμερα περπάτησα στην ανηφοριά σαν 16χρονο κοριτσάκι. Τόσο καθαρό ένιωθα τον αέρα που ανέπνεα. Ακόμη και ένα χρόνο πριν, αυτή η εποχή με τη συννεφιά της και την γκριζάδα της μου έφερνε έντονη μελαγχολία. Φέτος, η ψυχή μου είναι γεμάτη χρώματα, δεν ψάχνω τον ήλιο για να ανακουφιστώ. Άρα, για όλα είναι υπεύθυνη η ψυχολογική διάθεση και η συναισθηματική ισορροπία. Όταν νιώθεις εσωτερικά καλά, τίποτα και κανείς δεν σε επιρεάζει, ούτε καιρικές συνθήκες, ούτε άνθρωπος.
Χαίρομαι, Στέλλα μου, που ένιωσες έτσι. Το περπάτημα μιας ανηφοριάς έχει άπειρους συμβολισμούς. Η πίεση να ξεπεραστεί η σωματική αναστολή έχει χαρακτήρα αντίστασης και υπέρβασης των αδυναμιών. Ένα πείσμα δημιουργικό ζωογόνο. Να το κάνεις συχνά.
ReplyDeleteΟ ξηρός χειμωνιάτικος αγέρας είναι ανάσα ζωής κόντρα στην υγρασία και τη μούχλα. Και όταν τον νιώθεις στο πρόσωπο έστω παγωμένο μετά νιώθεις ζωντανός, καθαρός.
Πάνω απ΄όλα χτίζονται οι βάσεις μιας θετικής διάθεσης. Να νιώθεις πάντα καλά, καλή μου φίλη.