Πηγαινοερχόμαστε στο σούπερ μάρκετ. Αγοράζουμε τρόφιμα, τα πάμε στο σπίτι, μαγειρεύουμε. Έξω βρέχει, χιονίζει, κάνει κρύο. Στρώνουμε τραπέζι και τρώμε, ανάβουμε τα ηλεκτρικά φώτα, ο ήλιος έχει καιρό να χαμογελάσει. Γράφουμε σε ένα μικρό χαρτί μια λέξη και τη ρίχνουμε στο κουτί με τα παράπονα. Μοναξιά. Χρειαζόμαστε 4-5-10 ανθρώπους στη ζωή μας για να νιώσουμε καλά. Ανθρώπους που να γίνουν οι ανθρωπένιοι μας. Ανθρωπένιους που να τραβήξουν την κουρτίνα του εγωισμού μας στο πλάι. Να συνυπάρξουμε, να συνδεθούμε, να μοιραστούμε. Να ξεφύγουμε από τον έναν και μοναδικό κολλητό. Να ξεφύγουμε από τον εαυτό μας. Να σπάσει το σπυρί της εγώ-καθημερινότητας μας. Να νιώσουμε όμορφα, ζεστά και χουχουλιάρικα!
Αν βγάλουμε τη μάσκα της αδιαλλαξίας θα βρούμε ανθρώπους σαν αυτούς που ζητάς Στέλλα μου. Φιλιά Καλό βράδυ και Καλή εβδομάδα!
ReplyDeleteΝαι τους χρειαζόμαστε όντως. Βασικό στοιχείο μιας αρμονικής ζωής και καθημερινότητας. Αλλά, κατά πως λέει και η Αννίκα, πρέπει και εμείς να το θέλουμε πραγματικά και να το διεκδικήσουμε όπως του αρμόζει. Καλή βδομάδα, Στέλλα μου.
ReplyDelete