Κρατούσα χώρο για σένα, σε περίμενα, όπως περιμένω κάθε χριστούγεννα το χιόνι, ήθελα να περπατήσω δίπλα σου και να φοράμε χαρούμενα κόκκινα σκουφιά και ζεστά μάλλινα γάντια, να νιώθω την ανάσα σου, το απαλό σου δέρμα, την ύπαρξη σου στη γη, καθώς η ατμόσφαιρα θα γέμιζε από χοντρές λευκές νιφάδες, θα περπατούσαμε στο δάσος μαζί με τα ελάφια, τα κλαδιά των δέντρων θα χαμήλωναν βαριά από το χιόνι, τα λουλούδια του χειμώνα θα μεταμορφώνονταν σε μικροσκοπικά ασημένια στέμματα, οι κουκουβάγιες θα γύριζαν τα κεφαλάκια τους προς τον ουρανό, και κάθε θρόισμα θα ακουγόταν σαν ένα τόσο δα μελωδικό καμπανάκι. Θα μάζευα αχνές ανταύγειες για να φωτίζω με γαλακτερό φως τις νύχτες σου, όπως κι ο ερχομός σου άναψε ένα νέο νόημα στη δική μου ζωή.
No comments:
Post a Comment