Φορούσες, ένα παλιό ασημένιο κολιέ. Από το λαιμό, κυλούσε στο σώμα σου, έφτανε ως το κάτω μέρος του στήθους. Η αλυσίδα βαριά, μιλούσε για μέρες που δεν ήξερα ότι υπήρχες. Κάθε φορά που κινιόσουν, ελαφριές, θαμπές λάμψεις μου θύμιζαν πως ο χρόνος αφήνει το αποτύπωμα του επάνω μας. Και κάπου εκεί, καθώς μου διηγιόσουν αστείες ιστορίες και γελούσαμε, κατάλαβα πως είναι άλλο το αντέχω κι άλλο το συνυπάρχω ισότιμα και ταπεινά.
No comments:
Post a Comment