το μεγάλο εγώ

 

Όταν λύσεις τον γρίφο που λέγεται ''άνθρωποι'',  αρχίζεις και βλέπεις πίσω από τον καθρέφτη.  Εμφανείς συμπεριφορές.  Εγωισμός και ζήλια.  Σύγκριση.  Εγώ.  Μεγάλο,  τεράστιο.  Ιδιοτέλεια.  Και μια τεράστια ανάγκη να σε οδηγήσει ο άλλος σε ένα δρόμο που εσύ ούτε καν μπαίνεις στον κόπο να ιχνογραφήσεις,  πόσο μάλλον να τον δημιουργήσεις,  να τον κτίσεις.  Όλο ο άλλος,  ο άλλος,  ο άλλος,  δεν έκανε αυτό και δεν έκανε εκείνο ενώ εμείς είμαστε αγγελάκια με χρυσό φωτοστέφανο.που καθόμαστε παθητικά στη γωνίτσα μας και περιμένουμε ένα χέρι να μας σηκώσει,  αλλά τελικά ''τί θέλει αυτό το χέρι εδώ'';  ρωτάμε.  Ό,τι είναι έξω από το σκεπτικό μας δεν κάνουμε καν τον κόπο να το ακουμπήσουμε.  Μια κίνηση που να μας βγάλει έξω από το αβγό μας,  μπορεί να βοηθήσει να γνωρίσουμε έναν καινούργιο κόσμο.  Αλλά το μυαλό κοντό,  απορρίπτει,  απορρίπτει..  και μετά τί;  Ο άλλος,  ο άλλος..  τίποτα δεν κάνει για μας,  άλλα περίμενα κλπ