μαζί

 

Προσπαθώ να στηρίξω ένα ''μαζί''  τραυματισμένο,  θυμωμένο και πληγωμένο δικαιολογώντας την ύπαρξη τεσσάρων γραμμάτων το ένα πλάι στο άλλο.  Πλάι,  παρέα,  μαζί,  η θάλασσα με τον ήλιο που δύει,  η φύση με το πιο πράσινο της φόρεμα και το χρώμα της μέρας που τελειώνει ή του πρωινού που έρχεται.  Σκληραίνουμε μέσα από τα χρόνια ή γινόμαστε πιο ευάλωτοι;  Νομίζω πως γινόμαστε τόσο μαλακοί,  απαλοί και μεταξένιοι που ακόμη κι ένα χάδι μας ταράζει σαν τσίμπημα καρφίτσας;  Ή μήπως έχουμε ξεχάσει να χαιδευόμαστε;