δικά μου

 

Τρελαίνομαι για αυτή την εποχή,  που τα δέντρα γεμίζουν λουλούδια,  άλλα άσπρα και άλλα ροζ κι οι άνθρωποι φορούν ακόμη ζεστά αλλά πιο ελαφριά ρούχα και περπατούν λίγο πιο ανέμελα στο δρόμο.  Στην τσάντα μου,  έχω ακόμη τα πλεκτά μου γάντια του χειμώνα,  αλλά ξέρεις,  τα πρωινά τιτιβίσματα των πουλιών,  το καφεδάκι μας,  την παρέα μας,  το σοκολατένιο κέρασμα,  τον ήλιο που μας χαιδεύει πίσω από τη μεγάλη τζαμαρία,  τον παραγωγό που διαλαλεί την πραμάτεια του πίσω από τους πάγκους στην λαική μας αγορά,  το χιούμορ,  το χαμόγελο,  την ελπίδα,  το πράσινο καινούργιο φύλλο της μονστέρας μου,  αυτά,  δεν μπορεί να μου τα πάρει κανείς.