Βρέχει και μ' αρέσει πολύ, ο ήχος της βροχής κυρίως, το ότι όλα στη βεράντα γίνονται μούσκεμα, μοιάζει με κάθαρση, με ξεκαθάρισμα, μια ωραία εκτόνωση καθώς ξεπλένεται η ψυχή μου. Το δωμάτιο, μυρίζει ρούχα μωρουδιακά, μικροσκοπικά που τα φοράει ένα λιλιπούτειο πλασματάκι που εχθές έκλεισε τον πρώτο του μήνα. Την ονειρεύτηκα και την λιγουρεύτηκα πάρα πολλές φορές αυτή τη στιγμή και να που είναι εδώ μπροστά μας και το ζούμε. Είναι μια αληθινή στιγμή, καθαρή. Έχει κάτι από βροχή, από ήλιο, από χρωματιστά λουλούδια κι είναι σα να περπατάω σε ένα μονοπάτι μόνο για μένα. Αριστερά και δεξιά, καταπράσινο γρασίδι όπως αυτό που έβλεπα παλιά στα όνειρα μου τις νύχτες. Νομίζω πως είναι όμορφα όλα αυτά, μαγικά όμορφα γιατί φωνάζουν με όλο τους το είναι ''αγάπη''. Κι αγάπη σημαίνει ηρεμία, γαλήνη κι απόλαυση. Των όσων και των όποιων, που δεν είναι πολλά όμως είναι πολύτιμα.
No comments:
Post a Comment