Έγλυψα και τα κόκκαλα, από τα ψαράκια του Σαββάτου και γουργουρίζω σα γάτα με γεμάτη την κοιλιά. Μου έκανε συντροφιά η βροχή μέχρι που κατάλαβε πως πια δεν την χρειάζομαι. Ή που βαρέθηκε να χτυπιέται στο παράθυρο. Γεύτηκα μια πιρουνιά τούρτα σοκολάτα με ροζ επικάλυψη και ωω ναι πασχαλίτσες. Ήταν πολύ νόστιμη. Μου έστειλες στο viber ένα μήνυμα. ''Θα ήθελα να είμαι φίλος σου, αλλά δεν αντέχω όσα θα έπρεπε να κάνω για να είμαι φίλος σου''. Θα ήθελα να σου απαντήσω πως δεν θέλω να κάνεις τίποτα για να είσαι φίλος μου, κυριολεκτικά τίποτα. Θα ήθελα μόνο να νιώθω πως υπάρχεις στη ζωή μου. Να είσαι. Το πώς μ' αφήνει αδιάφορη. Ωστόσο!!! Το μήνυμα σου θα το αφήσω χωρίς απάντηση. Θα περιμένεις για μια μέρα, δυό. Θα τσεκάρεις τα μηνύματα σου. Θα απορήσεις. Θα ελέγχεις το χρόνο που δείχνω online. Πιθανόν να πονέσεις. Όμως εγώ πονάω περισσότερο. Που μπορείς και λες ''όχι''. Που μπορείς να ''μην αγαπάς''. Που μπορείς να μην ''έχεις''. Που μπορείς και ΄''κρατάς''. Που εσύ μπορείς να με ''διαβάζεις'' σε τούτο δω το blog τις στιγμές που ξεκουράζεσαι. Εγώ μετά βίας αντέχω όμως δεν θα στο πω ποτέ, τώρα πια, ποιό το νόημα άλλωστε; Δεν θα σου απαντήσω, κάνε ό,τι νομίζεις, τέλος.
No comments:
Post a Comment