Κι ενώ ψάχνω (για άλλη μια φορά) αυτό το κάτι που θα με συγκινήσει (αλλά δεν υπάρχει), η πόλη μου καλύπτεται από ένα τοξικό νέφος κι εμείς πρέπει να έχουμε όλα τα παράθυρα κλειστά (ευτυχώς έχουμε τα κλιματιστικά).
Από αύριο, πάλι στο ψάξιμο αν βέβαια η ατμόσφαιρα είναι καθαρή.
Στο μυαλό μου μέσα κυλάνε νερά καθαρά, ποταμίσια που αστραφτοκοπούν στο φως του ήλιου.
Δεν ξέρω από τί τρέχουμε πια να γλυτώσουμε, όλα λειτουργούν εναντίον μας, ήλιος, υψηλές θερμοκρασίες, ρύπανση της ατμόσφαιρας, τώρα έχουμε και τις φωτιές.
Και ο πιο δύστροπος, ανταγωνιστικός, ζηλιάρης και με έπαρση άνθρωπος μοιάζει να είναι παιχνιδάκι μπροστά σε όλα αυτά.

No comments:
Post a Comment
Note: Only a member of this blog may post a comment.