παιχνίδι

Όλα ένα απλό παιχνίδι είναι!

Άλλος φοβάται να παίξει,  άλλος δεν ξέρει να χάνει,  άλλος παλεύει να βγει νικητής..



Κι άλλος αρκείται στο να ρίχνει την μπίλια,  κι όπως κάτσει..

❤

Δεν είναι που είσαι μακριά,  είναι που κουράστηκες να ταξιδεύεις.
Είναι που δε σε βλέπω,  κι όταν σε δω σβήνει το βλέμμα σου στην ακροθαλασσιά.

Θέλω να μιλήσω αλλά να πω τι;  Πόσα καινούργια πια;

Χιλιοειπωμένα μηνύματα σε σφαλισμένα μπουκάλια έκαναν τις βόλτες τους σε βυθούς και επιφάνειες αλμυρών νερών..  πέρασαν αιώνες..

Μα εμένα μου φαίνεται τόσο λίγο..

αντιφάσεις

Kάτι δε μ αρέσει..  μου είπε πριν λίγες ώρες η μικρή του κομμωτηρίου..  είναι όλοι σαν υπνωτισμένοι.. κι εγώ μαζί..
..  κι από την άλλη που είναι η κρίση,  εγώ δε βλέπω κρίση..  τα σαββατοκύριακα η Χαλκιδική βουλιάζει,  στην αγορά γίνεται το αδιαχώρητο από τον κόσμο..



Κι εγώ της απάντησα πως το απόλυτο καλοκαίρι,  είναι ροδακινόζουμο με μέλι..

κόκκινα τραγανά κεράσια

..θυμήθηκα εκείνη την ταινία με την Μπέτυ Λιβανού,  που ήταν όλη η οικογένεια μαζεμένη στο μεγάλο τραπέζι της αυλής από νωρίς το πρωί,  ιούνιος μήνας,  κατακαλόκαιρο,  πόθοι κι επιθυμίες,
στο τραπέζι βουνά από κεράσια (ή βύσσινα,  εγώ το ίδιο τα βλέπω),  οι γυναίκες ξεκουκούτσωναν,  μετά θα τα έβραζαν με ζάχαρη μέχρι να γίνουν γλυκό του κουτουλιού,  ή μαρμελάδες ή κομπόστα, κι ήταν μια διαδικασία που θα κρατούσε ως αργά το βράδυ,    κατακόκκινο σκηνικό,  ζουμερό και προκλητικό.

..κι εκείνη την άλλη ταινία,  με την Νταιάν Κήτον,  πάλι ολόγλυκο σκηνικό με βάζα από μαρμελάδες και φρούτα να βράζουν με ζάχαρη,  για να πωληθούν ως προιόντα σπιτικά.  Είχε αφήσει πίσω της καριέρα,  φίλους και τη ζωή στην πόλη,  εξ αιτίας ενός μωρού που βρέθηκε ξαφνικά να έχει την ανάγκη της.

''ποιότητα ζωής'' νομίζω ονομάζεται αυτό..

*όποιος έχει περισσότερες πληροφορίες για τις δυο ταινίες,  ευπρόσδεκτες :)

τις Κυριακές

Θα κρύβω τον ήλιο πίσω από λεπτά υφάσματα
Θα γεμίζω τα βάζα με λουλούδια απ΄τον κήπο
Θα σε ταίζω μπουκιές με τυρί,  λάδι και ρίγανη


Θα αφήνω υγρά αποτυπώματα στην άμμο
Θα διαβάζω αλμυρές σελίδες
Θα μυρίζω αντιηλιακό
Θα μαζεύω κοχύλια
Θα φτιάχνω πύργους
Θα ακούω τα γέλια των παιδιών

τι σου είναι η αγάπη τελικά

Ήσυχη νύχτα..  Ο ουρανός ήταν γεμάτος αστέρια.  Και στη γωνιά του δρόμου κάποιος έπαιζε από νωρίς φυσαρμόνικα.  Δυο κάργιες,  σ΄ένα γέρικο κυπαρίσσι,  ξενυχτούσαν στολίζοντας τις φωλιές τους με πολύχρωμα γυαλάκια που είχαν μαζέψει από τα σκουπίδια.

-..  Τι κάνουν οι άνθρωποι εκεί κάτω κι αντί να στολίζουν τις φωλιές τους τρέχουν συνεχώς..  Τι ψάχνουν..  ρώτησε η μια,  ενώ καθάριζε με προσοχή το λαιμό ενός σπασμένου μπουκαλιού.

-..  Α!  Το κομματάκι που λείπει από την ψυχή τους ψάχνουν.  Και τρέχουν.  Και κολλούν ό,τι βρεθεί στη θέση του προσπαθώντας να παραστήσουν την εικόνα που ονειρεύτηκαν.  Και όλο βρίσκουν κάτι παράταιρο.  Που δεν κολλάει.  Και όλο η εικόνα παραμορφώνεται.  Και όλο το όνειρο χάνεται.  Έτσ΄ είναι οι άνθρωποι.  Μην ασχολείσαι.
-  Κι αυτός εκεί..  τόση ώρα στη γωνιά παίζει φυσαρμόνικα..
-  Άσ΄ τον αυτόν.  Μαδά τ΄ 'ονειρό του και ταίζει τα σκυλιά.
-  Άσ΄ τον αυτόν..  Μπορεί κάτι να ξέρει παραπάνω..,  αλλά δε θα τον ρωτήσει ποτέ κανείς.

Ήσυχη νύχτα.  Ο ουρανός ήταν γεμάτος αστέρια.
Κι εκεί,  στη γωνιά του δρόμου,  κάποιος έπαιζε συνέχεια φυσαρμόνικα..

Αλκυόνη Παπαδάκη
''Τι σου είναι η αγάπη τελικά''

...

και όμως ζήσαμε