σκέψεις

Zω τον πιο αποσυντονισμένο Αύγουστο της ζωής μου..
τα συναισθήματα διαδέχονται το ένα το άλλο έλκοντας σα μαγνήτες τα άσχημα τα καλά και το ανάποδο..  οπότε καταλαβαίνετε το σφίξιμο στο στομάχι δίνει τη θέση του στην τρελλή χαρά και πάει λέγοντας..

Το σίγουρο είναι ότι όλο αυτό,  έχει βοηθήσει σε γενικότερο ξεκαθάρισμα σκέψεων και αποφάσεων,  δε ξέρω το πως,  αλλά νιώθω για τα καλά το που είμαι,  ποιά είμαι,  τι έχω και τι θέλω..  ακόμη και το τι δεν θέλω..
Πρόσωπα πολλά που είχαν πάρει σημαντική θέση στην ζωή μου και στην καρδιά μου,  βγαίνουν από το παιχνίδι και το ανάποδο..

Ο τελευταίος μήνας του καλοκαιριού σβήνει σιγά σιγά,  οι μέρες μικραίνουν,  ο ήλιος δύει νωρίτερα,  συννεφιάζει συχνότερα και γενικότερα όλα δείχνουν ότι έρχεται Σεπτέμβρης κι αυτό μ αρέσει πολύ,  πολύ περισσότερο από όσο φαντάζεστε..

Γεμίζει και η blogόσφαιρα με posts,  εμπειρίες,  φωτογραφίες και συναισθήματα,  τις κάνω κέφι αυτές τις επιστροφές,  κι εύχομαι την επόμενη εβδομάδα που θα τα ξαναπούμε να είστε πια όόόόόλοι εδώ..

αυτό

Θα μπορούσα να γυρίσω τον κόσμο με ένα τροχόσπιτο κι ένα φόρεμα..  να το πλένω το βράδυ,  να κοιμάμαι γυμνή και να το ξαναφοράω το πρωί..

Αντ'  αυτού  είμαι εγκλωβισμένη σε μια πόλη που με τη σειρά της είναι εγκλωβισμένη,  δε ξέρω που,  κι αυτη..

Παντού κάγκελα.  Κάποιες φορές τόσο ψηλά και με τόση απόσταση μεταξύ τους που μπορείς να περάσεις με άνεση από ανάμεσα,  αλλά είναι ο αέρας που πιέζει είναι και το ότι δεν υπάρχει αυτό το ''άλλο''  για το οποίο θα μπορούσες να το κάνεις αυτό..  κίνητρο το λένε ή σκοπό;

Εγώ το λέω ''φόβο''.
Είναι σα να έχει βρέξει ''φόβο'',  σα να έχει χιονίσει ''φόβο'',  σαν κάθε βήμα που κάνεις με λίγο περισσότερο θάρρος να υπογραμίζεται με τον ''φόβο''.

Δε ξέρω πως το διώχνεις αυτό,  κι αν είναι συνώνυμο της ανασφάλειας ή της κατάθλιψης ή αν πρέπει να το παλέψεις ή να παραμείνεις αδρανής,  αλλά νιώθω πως όπου και να πάω,  εδώ πάλι είμαι μ αυτό το κάτι τις να με πολεμάει και να βαραίνει τις σκέψεις και το στομάχι μου..

παρένθεση

Εdward Hopper




Ήθελε να τον κάνει να τρέχει πίσω της αδύναμος,  να φωνάζει το όνομα της και να την παρακαλεί πεσμένος σα σκυλί στα τέσσερα..  μα αντί για αυτόν,  σύρθηκε αυτή..


..σύρθηκε τόσο,  που δεν έμεινε τίποτα,  παρά ένα σώμα από δέρμα,  κόκκαλα.. και μια ψυχή..

μήτε σκέρτσο, μήτε νάζι, μήτε φωνή..
μόνο ένα ''δε θέλω,  μη''  σαν ψίθυρος σιγανό σε κάθε έναν που πήγαινε απαλά να την αγγίξει από τότε και στο εξής..

Μια μέρα με καλή παρέα ισοδυναμεί με ενός έτους blogging  +  facebook  +  twitter μαζί!

ουτοπία

Το μυαλό του κάθε ανθρώπου μου θυμίζει δάσος πυκνό,  δυσδιάβατο και ακατανόητο..

Μου έχει τύχει να θαυμάσω τέτοια δάση από μακριά,  δίχως να προσπαθήσω καν να ακουμπήσω έστω το πρώτο δέντρο..  ίσως και να το απέφυγα θέλοντας να κρατήσω την αρχική μου εντύπωση και εικόνα..

Μου έχει τύχει να περπατήσω για λίγο ένα τέτοιο δάσος προσπαθώντας να κάνω το δύσκολο κατανοητό..  πολλές φορές θα ήθελα να έχω εκείνες τις μαντικές ικανότητες που θα με βοηθούσαν στην κατάκτηση του..

Το  ακατόρθωτο όμως είναι να βρω ένα δάσος όμοιο με το δικό μου..  ίδιος αριθμός δέντρων,  ποιότητα,  ποσότητα,  ατμόσφαιρα,  μυστικές κρύπτες και χιλιάδες ζωάκια που θα με έκαναν να αποκρυπτογραφήσω εύκολα κάθε του κρυφή γωνιά.. 

πεφταστέρια

Θα σουρουπώνει,  όταν θα δεις στον ουρανό ένα κατακόκκινο μπαλόνι ελευθερωμένο από τα δάχτυλα ενός  μικρού παιδιού.

Θα ανάψεις μια φωτιά

Θα ξαπλώσεις στην αμμουδιά
τα χέρια κάτω από κεφάλι

Θα ξεχαστείς στην απειρία
Θα θαυμάσεις
Θα απορήσεις
Θα νιώσεις μικρός

Θα μου ζητήσεις ένα ποτό,  ίδιο με τότε

Και χωρίς να στρέψεις το βλέμμα από τα άστρα
Θα γεμίσεις τις τσέπες σου μ αυτά..




''Και μες το αίμα σου
Έν'  άστρο πάντα ταξιδεύει''

Είσαι όμορφη
Αλφαβητάριο,  1954
Τάκης Βαρβιτσιώτης

βροχερό απόγευμα

Έχει μια μελαγχολία η βροχή.  Κάτι σου παίρνει και κάτι σου αφήνει.  Ανάκατο κι ακαθόριστο συναίσθημα.
Μολυβένιος ουρανός,  γκρίζα θάλασσα,  νοτισμένοι δρόμοι.  Στα τζάμια ριπές νερού.  Ιδανική μια κούπα ζεστού,  μυρωδάτου καφέ,  αλλά παρασύρομαι στο να παραγγείλω παγωμένο φραπεδάκι.

Απόψε,  ο καιρός μοιάζει λίγο με τα δικά σου συναισθήματα.  Πότε έτσι και πότε αλλιώς,  το πρωί έκαιγαν οι πατούσες σου καθώς άπλωνες ξυπόλητη τα ρούχα στην αυλή.  Το απόγευμα με διάθεση Φθινοπωρινή,  σου απαγόρευσε να φορέσεις το φόρεμα με τις λεπτές τιράντες.

Κι η χθεσινή παραδεισένια θάλασσα σου,  ίσως να σε φιλοξένησε για τελευταία φορά παραδομένη σε μια καυτή,  νωχελική  ηρεμία.
Ίσως ένα δυνατό αεράκι να γυρνάει από εδώ και στο εξής τις σελίδες του βιβλίου σου κι η θάλασσα σου να δείχνει οργισμένη.

Και τότε θα αρχίσεις να της μιλάς..  για να την ημερέψεις πάλι!