η άλλη πλευρά

Ίσως το σωστό,  να είναι η άλλη πλευρά..  η επιφάνεια και όχι η λεπτομέρεια,  το δάσος και όχι το δέντρο..  ή διερεύνηση του περιβάλλοντος δίχως περαιτέρω προβληματισμούς για τα συναισθήματα των ατόμων που πιθανόν το αποτελούν..

οι αυθόρμητες πράξεις δίχως δεύτερη σκέψη

χρόνος

H ίδια κουβέντα..  σαν ελλατωματικός δίσκος βινυλίου ή πολυπαιγμένη σκηνή ταινίας.

Η σύγκριση ενός παρελθόντος χρόνου με τον ενεστώτα του τώρα..
Είχα,  είχες,  είχε..
Ήταν Χριστούγεννα..  ήταν..  είμασταν..  πέρασε..  τώρα..


Μετράμε,  αναπροσδιορίζουμε,  ξαναμετράμε.  Λάθος ο λογαριασμός.  Λειψή η πραγματικότητα.  Οι μέρες αφαιρούν.
 Η αίσθηση πως κάποτε,  κάτι διαφορετικό,  κάτι λίγο ζήσαμε μας κάνει να χαμογελάμε..  και είναι πολλές οι αιτίες αυτών των εκ βάθους αλλαγών..

χωρίς περιγραφή

Κάπου μέσα στις ώρες της ημέρας,  το άκουσμα ενός τραγουδιού,  η ανάγνωση ενός κειμένου,  το ξεφύλλισμα ενός βιβλίου,  η παρακολούθηση κάποιας ταινίας ή η πρόσβαση σε κάποιο αγαπημένο blog είναι λύτρωση..

Όσο κι αν θελήσεις να εξηγήσεις το γιατί συμβαίνει αυτό,  τι ακριβώς είναι αυτό που σε σπρώχνει στη συγκεκριμένη επιλογή και όχι σε κάποια άλλη,  στέκεται αδύνατο,  η αίσθηση δύσκολα περιγράφεται,  η μοναδική αύρα που εκπέμπει το κάθε τι είναι μια φαντασίωση φτιαγμένη από εσένα για σένα εξαρτώμενη συνήθως από τις εκάστοτε ανάγκες σου να ανακαλύψεις  συγκεκριμένα οικεία σημεία ώστε να πραγματοποιηθεί η αναγκαία ταύτιση..

Πολλές φορές,  όταν αγοράζω ένα βιβλίο,  το αφήνω διακριτικά σε σημείο του σπιτιού μου έτσι ώστε το μάτι μου να έχει ''τυχαία'' και συχνή πρόσβαση επάνω του..  αν έχω διαβάσει την πρώτη σελίδα,  και έχει αυτή η πρώτη επαφή δείξει επιτυχής,  πιθανόν να το αφήσω κάποιες μέρες ακόμη ριγμένο ''τυχαία''  στην επιφάνεια της καθημερινότητας μου..

Αν δε συμπέσει η τέλεια περίπτωση να ξεκινήσω το διάβασμα και να γοητευτώ τόσο,  είμαι ικανή να τσιμπάω αυτή την ''αίσθηση''  για πολύ καιρό,  με ποσότητα ακόμη και μιας παραγράφου τη φορά..

Το ίδιο μπορεί να συμβεί και με ένα dvd,  όπου εκεί,  στην πιό γλυκιά στιγμή ας πούμε της ταινίας,  κι ενώ τη ζω απόλυτα,  μπορεί να πατήσω το pause πολλές φορές,  βρίσκοντας αρκετές αφορμές..

Σε κάποια blog,  άνθρωποι που δε γνωρίζω μου δημιουργούν αυτό ακριβώς το συναίσθημα της γλυκύτατης ταύτησης..  πολλές φορές πιάνω τον εαυτό μου να παρατήνω το χρόνο μιας τέτοιας ανάρτησης,  συνήθως διαβάζοντας τα κείμενα αυτά πολλές φορές κι άλλες πάλι αφήνοντας τα για μετά,  έτσι ώστε να έχω γεμίσει με την γνωστή ''αίσθηση''  πριν την τελική ανάγνωση..

Συνήθως..  αυτό το συναίσθημα είναι τόσο προσωπικό που δύσκολα γίνεται φανερό και αναγνωρίσιμο στους ανθρώπους με τους οποίους κινείσαι παράλληλα..  που προφανώς από την πλευρά τους έχουν ανακαλύψει τα δικά τους σημεία από όπου αντλούν αυτό που δίχως καμμιά άλλη περιγραφή λέγεται απλά ''αίσθηση''


* από τα κείμενα που από αλλού ξεκίνησαν κι αλλού για αλλού τράβηξαν :):)

ένοχος

Για σένα που μου γκρινιάζεις τον τελευταίο καιρό και αποφεύγεις τις ταινίες με θέματα βαριά και δύσκολα,  έχω να πω πως εκεί βρίσκεται όλη η ουσία..
οι ταινίες που έχουν κάτι να σου πουν,  είναι συνήθως αυτές που σου δίνουν μια γερή γροθιά στο στομάχι..

να σαν τη χθεσινή  στο φεστιβάλ,  του Βενσάν Γκαρένκ που παρακολουθήσαμε απνευστί,  μια ταινία Γαλλική που αναφερόταν στην αληθινή ιστορία ενός δικαστικού επιμελητή,  οικογενειάρχη ο οποίος χάνει από την μια στιγμή στην άλλη τα πάντα γιατί κατηγορείται μαζί με τη σύζυγο του για παιδεραστία..

δεν υπάρχουν αποδείξεις,  δεν υπάρχει ενοχή..  παρά μόνο τυχαία γεγονότα και ένα δικαστήριο ανίκανο να δει πέρα από την επιφάνεια..

την ζήσαμε τόσο έντονα αυτή την ταινία ενενήντα ολόκληρα λεπτά  χωρίς διάλειμμα,  και ο χρόνος που μεσολάβησε από την έξοδο μας από την αίθουσα,  τα βήματα στο στενό διάδρομο,  τη ψήφο μας (ως εξαιρετική)  στην ειδική κάλπη μέχρι την τελική έξοδο  στoν εξωτερικό χώρο του λιμανιού δε βοήθησε να αδειάσουμε έστω από κάποια συναισθήματα που νομίζω θα κουβαλάμε μαζί μας για καιρό..

λαβύρινθος

Ήπια ένα καφέ στα γρήγορα και έλιωσα τον εκνευρισμό μου στο πλακόστρωτο της παραλίας..  από τον Λευκό πύργο και πέρα γιατί το από δώθε έχει σκαφτεί τόσο ώστε να μην είναι πια προσβάσιμο..

Δεν είναι και ότι καλύτερο να μαλώνεις με όλους και με όλα..  αλλά όταν βρεθείς κάτω από το φως του ήλιου και με ορίζοντα τη θάλασσα πνίγεις εύκολα τα αρνητικά συναισθήματα..  μαλώνεις αλλά δε θυμώνεις..  μήπως και αλλάζει τίποτα ο εγωισμός;

Στο τελείωμα αυτού του δρόμου  αλλά και κάθε δρόμου,  είναι τόσοι πολλοί,  κουράστηκα να ψάχνω τα νέα δεδομένα και να ξαναυτοπροσδιορίζομαι..  πόσο ακόμη πια;

..σήμερα το πρωί πήρα μια μικρή γεύση από φεστιβάλ,  η αφίσσα φέτος έχει ζωγραφιά έναν λαβύρινθο,  σε τέτοιους μπερδεμένους δρόμους έχουμε χαθεί όλοι άρα πολύ επίκαιρο,  το πρόγραμμα πολύ εύκολα το βρίσκω εδώ και απόψε το βραδάκι θα δούμε και την πρώτη ταινία..

τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα ένας λαβύρινθος έχει πάντα μια είσοδο και μια έξοδο,  την οποία φυσικά κάποια στιγμή όσο κι αν παιδευτείς θα βρεις..  το θέμα είναι πόσες τέτοιες εισόδους και εξόδους αντέχεις ;)

όνειρα γλυκά!

Τώρα αν σας πω πως θέλω να κοιμηθώ έχοντας στο μυαλό μου αυτή την εικόνα,  θα μου πείτε πως είμαι εκτός τόπου και χρόνου..  συμφωνώ αλλά πέστε μου έναν που να μην είναι  ;)

αλλεργία;

Και αποφασίζεις να πας στο γιατρό,  κρύβεις στη τσάντα σου όλες τις καραμέλες ''μέλι,  λεμόνι,  μέντα'' για την αναμονή,  κόσμος πολύς (μα καλά όλοι σήμερα βρήκαν να αρρωστήσουν;),  βολεύεσαι σε μια πολυθρόνα και περιμένεις.
Αφού κοντεύει να τελειώσει ότι απόθεμα είχες από καραμέλες,  κι αφού ο βήχας σε πνίγει και δε κρύβεται,  και νιώθεις πρησμένος και καταπονημένος,  μια ώρα μετά έρχεται η πολυπόθητη συνάντηση με τη γιατρό.
Με το ζόρι βγαίνει η φωνή σου για να της εξηγήσεις πέντε πράγματα,  για να σου πει λίγα λεπτά μετά,  αφού σ έχει εξετάσει με ακουστικά και βαθιές δικές σου αναπνοές,  ότι δε βλέπει τίποτα..

Δε βλέπει τίποτα;

Και;

Τι έχω γιατρέ;

Βήχας αλλεργικός που ακολούθησε μια ίωση

Ποιά ίωση;  Εγώ είδηση δε πήρα την ίωση..  ο βήχας όμως..

Γύρισα στο σπίτι με ένα κουτάκι αντιαλλεργικά χαπάκια..  που όλως περιέργως..  για φάρμακα έχουν υπέροχη γεύση :)
Αλλά πέρασα μια νύχτα θρίλερ..  δε θέλετε να σας περιγράψω..  ό,τι βάλετε με το μυαλό σας αλήθεια είναι :)