Τον πρόσεξα αμέσως, όχι επειδή καθόταν ακριβώς μπροστά μου και μου έκρυβε λίγο την εικόνα, αλλά για τον σχεδόν ανεδή τρόπο που το καλοβαλμένο σώμα του χυνόταν στην καρέκλα, τον σχεδόν αλήτικο τρόπο που το γκρίζο μπλουζάκι του κολούσε στο δέρμα του, τα κουρεμένα πολύ κοντά μαλλιά που άφηναν σχεδόν ατίθασα ελεύθερους τους λοβούς των αυτιών του και κυρίως αυτό το δήθεν αφελές θράσσος του να φορά αυτό το όμορφο καπέλο που του έδινε αβίαστα σχεδόν το μυστήριο μιας άλλης εποχής.
Ήταν κατακαλόκαιρο, παρακολουθούσαμε μια διόλου ευκαταφρόνητη ρομαντική ταινία σε κάποιο θερινό κινηματογράφο της περιοχής, την οποία ομολογώ υποσχέθηκα στον εαυτό μου να την επαναλάβω νοικιάζοντας την από ένα video club σύντομα. Εκείνη τη βραδιά στάθηκε αδύνατο να συγκεντρωθώ εκεί που εγώ σχεδίαζα.
Σκεφτόμουν, καθώς έπεφτε η νύχτα κι ο ουρανός γέμιζε λαμπερά μικρά αστεράκια, πως και αν θα μπορούσα να του μιλήσω, σκηνοθετούσα ήδη διάφορα σενάρια με τη φαντασία μου, άλλα θα μπορούσαν να πραγματοποιηθούν κι άλλα όχι, μέχρι που έπεσαν οι τίτλοι του τέλους κι όλοι εμείς οι άγνωστοι μεταξύ μας θεατές σκορπίσαμε και πήραμε ο καθένας τον δικό του δρόμο.
Καθώς έχανα από τα μάτια μου την ψιλόλιγνη φιγούρα του σκεφτόμουν πως οι σχέσεις των ανθρώπων είναι αναμφισβήτητα θέμα χημείας, οπωσδήποτε όμως υπάρχει και ακόμη μια παράμετρος εξ ίσου ουσιώδης και σοβαρή η οποία σε απλή γλώσσα λέγεται ''timing''.. ας πούμε πως πρόκειται για ένα συγχρονισμό θετικών συμπτώσεων.. που σκηνοθετούν την τελική πράξη!
