fake

Mια ώρα μετρημένη με βήματα,  είναι κάθαρση..  ό,τι κάνει μια νεροποντή,  βραδάκι,  σ' ένα δρόμο που πριν λίγες ώρες μπούκωνε από πάγκους,  φωνές και εμπορεύματα της λαικής.

Τα καλώδια του mp3 στ' αυτιά αποφεύγουν την διασταύρωση των βλεμμάτων και την αμηχανία.  Τελευταία,  τις νύχτες η μύτη μου τρέχει υγρασία και τότε καταλαβαίνω γιατί τα σκυλιά έχουν πάντα αυτό το ύφος που άλλες φορές θα μπορούσες να το πεις πονεμένο,  άλλες καταθλιπτικό κι άλλες αδιάφορο.  Γιατί έχουν βαρεθεί να εμπιστεύονται ανθρώπινα χέρια.  Κι αυτό είναι το χειρότερο..  να μη σε εμπιστεύονται..  να σου συμπεριφέρονται σα να είσαι εν δυνάμει αλήτισσα,  ψεύτρα..  εν δυνάμει πουτάνα..

Το κρύο τσούζει τα γάντια μου και κοκκινίζει το δέρμα των χεριών.  Στο μεγάλο δρόμο τα αυτοκίνητα ποτάμι.  Παίζω με τους σηματοδότες και τον έλεγχο που επιβάλλουν.  Κόκκινο = λογική.  Πράσινο = συναίσθημα.  Πορτοκαλί =  έχεις την επιλογή να διαλέξεις το ένα ή το άλλο.  Τι νόημα έχει το συναίσθημα δίχως ανταπόκριση.  Ζωές παράλληλες.  Στιφή γεύση που έχει ο ανταγωνισμός!
Ίδια γεύση και η αδιαφορία.  Κι οι αλλάγές που καμμιά φορά σε κάνουν να χτυπάς την ουρά σου σα ψάρι έξω από το νερό. Μέχρι να σε πιάσει κάποιο χέρι και να νιώσεις κάτι υγρό που όμως ποτέ δεν είναι θάλασσα.  Το πολύ πολύ λίγες σταγόνες νερό..  ίσα να ξεγελαστείς και μετά πάλι από την αρχή..

Γίνεται το ''δήθεν'',  το ''σαν κι αυτό'',  το ''παρόμοιο αλλά όχι ίδιο'',  το ''με άλλο τρόπο'' να ξεπερνά σε νοστιμιά το αυθεντικό;  

υπόγειες λίμνες

Yπάρχουνε υπόγειες λίμνες, υπόγειοι ποταμοί
που τίποτε δεν αντικαθρεφτίζουν (αστέρια ή φεγγάρια)
ούτε και κατοικούνται ή διαπλέονται από τίποτε
(ψάρια ή σκάφη). Υπάρχουνε, απλώς, κάτω
απ' τα πόδια μας. Κάποτε κάποτε, τροφοδοτούν 
κάποιο πηγάδι, κάποια πηγή, δροσίζουνε τα σπλάχνα
και το μέτωπό μας. Τόσο ταπεινά, τόσο αθόρυφα
βγαίνουν στην επιφάνεια αυτές οι υπόγειες δυνάμεις.




Αργύρης Χιόνης

τις νύχτες..

..μπαίνω στο δωμάτιο σου και μυρίζω στους τοίχους την ευτυχία.  Δεν μπόρεσα να καταλάβω ποτέ γιατί το χαμόγελο σου είναι τόσο όμορφο μακριά μου.  Ψηλαφώ όποια πηγή θα μπορούσε να σε τροφοδοτεί. Ψάχνω να βρω αυτό το ''διαφορετικό'' που ποτέ δεν κατάφερα να έχω..  για να σου το δώσω απλόχερα..

Θυμάμαι..  αυτή τη λέξη από εσένα την πρωτάκουσα..  ήσουν τότε σε μια άλλη χώρα και σε ρώτησα αν εκεί είναι καλύτερα..  μου απάντησες ''είναι απλά διαφορετικά''  κι αυτό ήταν όλο κι όλο που μπήκε ανάμεσα μας..

Τώρα οι στιγμές μου είναι όπως παλιά..  αλλά έχουν κάτι το ''διαφορετικό''..   αν με καταλαβαίνεις!

βροχερό απόγευμα

Όποτε τα τζάμια γέμιζαν νερένιες φουσκάλες σου έλεγα ''να τόσες φορές σ αγαπώ''.  Μετά τα σχήματα έρεαν μέσα σ ένα υπερβολικά χρωματιστό φως κι αυτό ήταν όλο.  Αναρωτιέμαι..  πόση ''ουτοπία''  κρύβουμε μέσα μας όσο είμαστε ερωτευμένοι;

Το ''χνούδι''  είναι μια λέξη που δεν ήθελε να γίνει όνομα.  Χαμογέλασε μόνο όταν έδωσε τη θέση του στο ''bonnie'' από το γνωστό ''bonnie & clyde''.

Σκεφτόμουν επίσης πως όταν έχουμε απεριόριστο χρόνο δε βρίσκουμε ποτέ τον τρόπο να το εκμεταλευτούμε σωστά..  ενώ όταν μας λείψει θέλουμε ένα σωρό πράγματα να κάνουμε που σημειώνουμε σε λίστες που ίσως δεν υλοποιηθούν ποτέ.

Είμαι κάθετη όταν λέω ''όχι'' και ευθύς.  Αποφεύγω να λέω άλλα πριν και άλλα μετά.  Είμαι ρεαλίστρια και ξέρω που πατάω και που βρίσκομαι,  πράγμα για το οποίο πάλεψα αρκετά.  Τίποτα τελικά δεν έρχεται από μόνο του.

Οι μέρες,  είτε υπάρχει χρόνος άφθονος είτε όχι καταπίνονται σχεδόν αμάσητες κι έτσι κανείς δε καταλαβαίνει την πραγματκή γεύση.

Μπορεί η τελευταία συνάντηση με φίλο μου να ήταν πριν δυό ώρες αλλά πρόλαβα να το επιθυμήσω. Δυό καφεδάκια και κουβέντα ως το πρωί.  Να μη μείνει τίποτα που να μην ειπωθεί!

''χνούδι''

Έχει μεσημεριάσει κι εγώ ακόμη σκοντάφτω..  νυσταγμένη.. επάνω σε ένα λυπημένο χριστουγεννιάτικο δέντρο.  Όσους καφέδες και να πιω μου φαίνονται λίγοι.  Εχθές πήγαμε κι αγοράσαμε ακόμη μια ευθύνη που όμως είναι και χαρά.  Πληρώσαμε για μια ακόμη ζεστή ανάσα στο σπίτι μας που τώρα κοιμάται μέσα σ ένα κουτί από χαρτόνι.  Έχω την απαίσια μυρωδιά του pet shop στη μύτη μου και το ξινό υφάκι της κοπέλλας στο ταμείο.  Ήταν τόσο κακιά που μου έδωσε μια ντουζίνα οδηγίες για να μου φουσκώσουν το κεφάλι.

Ποτέ δε κοιμήθηκα μια νύχτα ολόκληρη με την έννοια του αν κάποιος παραμένει ζωντανός ή όχι.  Εχθές έφταιγε εκείνο το ποντίκι που πέθανε ένα καλοκαίρι στα χέρια μου.

Πονάει το στομάχι μου από τη βουλιμία που έχει γίνει πάθος.  Δε ξέρω αν μπορεί να αλλάξει αυτό.  Δηλαδή να θέλω να φάω μια ολόκληρη σοκολάτα και να σκέφτομαι ''δε πρέπει να το κάνω αυτό''  και τελικά να μη το κάνω.  Σκεφτόμουν χίλιες φορές καλύτερα το πάθος του έρωτα,  ή του αλκοόλ,  ακόμη και του καπνού..  πονάς όσο κρατάει η αποτοξίνωση αλλά μετά το έχεις ξεχάσει για πάντα..

Η λέξη  ''χνούδι''  κάνει για όνομα;

σημειώσεις

Tότε ήταν που σε γνώρισα;  Δεκαετία του '80.  Τα πρώτα Χριστούγεννα.  Τότε το ''Χ'' το γράφαμε κεφαλαίο.  Το προφέραμε παχύ.
.  
Το '80 λοιπόν ήταν η πρώτη φορά που πρόσεξα τους αριθμούς.  Πρώτη και τελευταία.  Το ''8'' και το ''0''.  Ολοστρόγγυλα.  Καθαρά δίχως αμφιβολία.  Τα ερωτηματικά αφορούσαν μόνο το νεαρό της ηλικίας.  Πως ο κόσμος ήταν σαν ένα κουτί που δεν είχε ανοίξει ακόμη.  Και πως θα ήταν άραγε όταν θα άνοιγε!


Λίγο πριν έρθεις,  είχα βαρεθεί να είμαι μόνη.  Είχα αγοράσει ένα ριχτό κόκκινο φόρεμα με μεγάλες τσέπες και εξώραφα γαζιά.  Μετά βρήκα τους  αριθμούς μου και τους έκρυβα..  το ''8''  και το ''0''.  Είχα δάχτυλα ευλίγιστα  και τους έριχνα,  μια στη μια τσέπη και μια στην άλλη. 
Αγαπούσα το σχήμα τους.  Την υφή τους.  Τις μέρες που κυλούσαν σα βώλοι το ένα δίπλα στο άλλο.  Τις νύχτες που κρυφά ακουμπούσαν μεταξύ τους.  Κανείς δεν είχε ιδέα.  Όλοι έβλεπαν δυο απλά αριθμητικά στοιχεία.  Εγώ τα άκουγα.  Ψιθύριζαν ατέλειωτα. Φιλιόντουσαν. Χωρίς πάθος.  Ήρεμα. Σα να ήταν από πάντα εκεί.  Σα να είχε πάρει το ένα το χέρι του άλλου και να περπατούσαν μαζί σε μια πόλη που μόλις άρχιζε να κάνει αισθητή την παρουσία της.  Που φτιασιδονόταν για να γίνει όμορφη και αξιοπρόσεχτη.  Που γέμιζε με ''καλούδια''..


Έπαιζαν και μαζί τους έπαιζα κι εγώ.  Τρύπωναν σε δυο βαλίτσες και ταξίδευαν.  στις κουκέτες των πλοίων.  Στα παράθυρα των τραίνων.  Στις σταγόνες τις βροχής που έσκαγαν με δύναμη στην άσφαλτο.  Στα κύματα της θάλασσας.  Στα σοκάκια των νησιών.


To ''8''  και το ''0''..  άλλοι αριθμοί,  τόσο ποτέ δε μ απασχόλησαν..
  

Another Year,
Lots of New Dreams.