ένα ηλιοβασίλεμα

Πολλές φορές,  όταν βρέχει,  ανοίγω με τα χέρια μου ένα σύννεφο και βρίσκω μέσα ένα ηλιοβασίλεμα.  Γαλάζια,  ήρεμη θάλασσα,  γλάρους και πελαργοφωλιές.  Ψάρια χοροπηδηχτά και ξύλινες γέφυρες.
Πολλές φορές,  όταν ο ήλιος είναι στη δύση του,  βρίσκω ασπρόμαυρα πλακάκια θαμμένα στο χώμα από σπίτια διαλυμμένα πριν από πολύ καιρό.
Λέξεις αδιέξοδες.
Σκέψεις ανώριμες.
Απαντήσεις αντιφατικές.
Πόσο μπορεί να κρατήσει όταν χρησιμοποιείς τον άλλο ως δέκτη των δικών σου απωθημένων;

Για πάντα!

κι η λογική;

*

Όλο για συναίσθημα μιλάμε..  ο εαυτός μας κι ότι περιστρέφεται γύρω από αυτόν και πως θα τον νανουρίσουμε..

Κι η λογική;
Είναι άραγε απλά ένας συμβιβασμός ή κάτι περισσότερο;

*

φύση

Ήταν μια ροδιά,  με μικρά πορτοκαλιά λουλούδια,  δυο συκιές με κάτι κούτσικα αγίνωτα σύκα που είπαμε θα μαζέψουμε για γλυκό του κουταλιού,  δυο άλλα δέντρα που δεν αναγνώρισα με όμορφα φύλλα,  πράσινα και στρογγυλά..
Η πασχαλιά δεν είχε λουλούδια αλλά ούτε τον κορμό βρήκα..  ίσως σε κάποια θεομηνία να είχε ξεπατωθεί..
Από την αρχή ως το τέλος ένα απέραντο πράσινο δεξιά και αριστερά,  λιβάδεια γεμάτα με κίτρινα αγριολούλουδα,  χαμομήλια ίσως και μαργαρίτες και κατακόκκινες παπαρούνες.  Δέντρα που έφτιαχναν συστάδες και δέντρα μοναχικά.
Η λίμνη θύμιζε τοπίο εξωπραγματικό,  αφού τα νερά έχουν τραβηχτεί περίεργα προς τα μέσα κι όλες οι αναμνήσεις από το παρελθόν έχουν σκεπαστεί με άγριο ψηλό χορτάρι.
Μια γαλάζια ελπίδα φάνηκε από μακριά,  μα όταν πλησιάσαμε είδαμε ότι γύρω γύρω υπήρχε βάλτος..

Θα ήθελα να μπορούσα να ζήσω εκεί..

έτσι φτιάχνεις τον κήπο σου εσύ

Μετά από λίγο μαθαίνεις
την ανεπαίσθητη διαφορά
ανάμεσα στο να κρατάς το χέρι
και να αλυσοδένεις μια ψυχή.

Και μαθαίνεις πως Αγάπη δε σημαίνει στηρίζομαι
Και συντροφικότητα δε σημαίνει ασφάλεια

Και αρχίζεις να μαθαίνεις
πως τα φιλιά δεν είναι συμβόλαια
Και τα δώρα δεν είναι υποσχέσεις

Και αρχίζεις να δέχεσαι τις ήττες σου
με το κεφάλι ψηλά και τα μάτια ορθάνοιχτα
Με τη χάρη μιας γυναίκας
και όχι με θλίψη ενός παιδιού

Και μαθαίνεις να φτιάχνεις
όλους τους δρόμους σου στο Σήμερα,
γιατί το έδαφος του Αύριο
είναι πολύ ανασφαλές για σχέδια
...και τα όνειρα πάντα βρίσκουν τον τρόπο
να γκρεμίζονται στη μέση της διαδρομής.

Μετά από λίγο καιρό μαθαίνεις
Πως ακόμα κι η ζέστη του ήλιου
μπορεί να σου κάνει κακό.


Έτσι φτιάχνεις τον κήπο σου εσύ
Αντί να περιμένεις κάποιον
να σου φέρει λουλούδια

Και μαθαίνεις ότι,  αλήθεια,  μπορείς να αντέξεις

Και ότι,  αλήθεια,  έχεις δύναμη

Και ότι,  αλήθεια αξίζεις

Και μαθαίνεις...  μαθαίνεις

...με κάθε αντίο μαθαίνεις




Χόρχε Λουίς Μπόρχες


Το ανακάλυψα τριγυρνώντας εδώ κι εδώ

τρυφερότητα

Δεν ξέρω τι να πω και πως να το πω..  θα προσπαθήσω να είμαι κατανοητή,  έστω για τον εαυτό μου,  αν τύχει να ξαναδιαβάσω αυτή την ανάρτηση μετά απο καιρό..

Η τρυφερότητα δεν είναι έμφυτη,  την τρυφερότητα σου την ποτίζουν στην πιο μικρή κι ευαίσθητη σου ηλικία..  αν ναι,  έχει καλώς..  αν όχι..  έχασες..  κι εσύ κι όσοι θα βρεθούν στην πόρτα σου..

Με άλλα λόγια τρυφερός δεν γεννιέσαι,  τρυφερός γίνεσαι..  κι αν οι άνθρωποι που έτυχε να γίνουν γονείς σου δε την διαθέτουν,  δεν διαθέτουν ούτε την λεπτότητα ούτε την σχετική καλλιέργεια να την έχουν,  μη τους θυμώνεις..  μη νιώθεις ενοχές,  όχι δεν φταις εσύ που δεν τους ενέπνευσες..

''Η Μ.  ξυπνούσε τον γιό της φορώντας του τα καλτσάκια του και χαιδεύοντας τον..  η Μ. ήταν αμόρφωτη,  έζησε σε ένα δωμάτιο χωρίς παράθυρα αλλά με δυό γονείς που το σάλιο τους γινόταν φιλί και το χάδι αγκαλιά''

Θέλω να δακρύσω,  να κλάψω..  θέλω να κτυπήσω τα χέρια μου στον φρεσκοβαμμένο τοίχο,  μα την είδα πιό πονεμένη από μένα..

Θέλω να βγω κάπου που να μ' ακούει όλος ο κόσμος και να φωνάξω τα λάθη που έκανα είπε κι αν αυτό δεν είναι ανάσταση τότε τι είναι;

μαγαζί

Eίναι ένα σεντόνι,  δώρο από τη μαμά μου,  με φραμπαλά και σιέλ λουλουδάκια.  Το κουβαλούσα μαζί μου,  σε μια αυτοσχέδια τσάντα,  το χρησιμοποιούσα τις ελαφρώς ζεστές μέρες της άνοιξης και του φθινόπωρου συνήθως κάτω από μια πικέ κουβερτούλα,  κάθησα σε ένα παγκάκι,  από εκείνα τα παλιά,  από κόκκινο ξύλο που συνηθίζονταν στα πάρκα,  και το έστρωσα διπλωμένο δίπλα μου.  Ήταν λίγο νοτισμένο,  αυτό σκέφτηκα και το άφησα εκεί να στεγνώσει.
Έφυγα,  και πήγα σ' εκείνη την αγαπημένη γειτονιά που μοιάζει με νησί.  Μου έφεραν τον καφέ μου κάτω από μια σκιά από φυλλώματα και κλιματσίδες.  Εκεί που κάπνιζα ένα τσιγαράκι,  να 'σου δυο φίλοι.  Το πέρασμα του χρόνου,  κάνει τους ανθρώπους ή να μισιούνται ή να αγαπιούνται πιό πολύ.  Στην περίπτωση μας συμβαίνει το δεύτερο.
Φτιάχνουν ένα μαγαζί,  σε ανοιχτά χρώματα με χιλίων ειδών γλυκά και αλμυρά καλούδια.
Χαρούμενη,  πήρα ταξί. Αγωνία για το αν θα βρω το σεντόνι που είχα ξεχάσει.
Με τρόπο,  χάζευα το πρόσωπο του ταξιτζή.  Δεν μου ενέπνεε εμπιστοσύνη. Είναι αυτό που πάντα φοβόμαστε τις σκέψεις των αγνώστων που δεν έρχονται στην επιφάνεια,  αυτή η αίσθηση ότι κρύβουν κάτι!
Ξαφνικά,  πήρε άλλο δρόμο από αυτόν που του ζήτησα.  Ήμουν σίγουρη ότι ήταν ένας.  Τον ρώτησα που πάει.  Μου απάντησε κάτι..  δεν τον πίστεψα..  άνοιξα βίαια την πόρτα,  δεν είχε προλάβει να σταματήσει,  κατέβηκα..
Μετά προφανώς ξύπνησα..  ούτε σεντόνι,  ούτε ταξί..

ένα μικρό παράνομο σημείωμα της Άνοιξης

*

Κάθε άνθρωπος έχει ένα όνειρο..
Κάθε άνθρωπος έχει έναν ουρανό πάνω από την πληγή του κι ένα μικρό παράνομο σημείωμα της Άνοιξης μέσα στην τσέπη του...

Γ. Ρίτσος

*