Μιλάμε πάντα σε χρόνο κάποιου κοντινού ή μακρινού παρελθόντος και σε χρόνο κοντινού ή μακριού μέλλοντος. Δεν συζητάμε ποτέ για το παρόν γιατί δεν υπάρχει.. ακόμη και η πρώτη σειρά του κειμένου που γράφω αυτή τη στιγμή έχει περάσει ήδη στο παρελθόν. Το είπαμε αυτό, πάει τελείωσε.
Έφτιαξα κολοκυθόπιτα λοιπόν το πρωί. Γλοιώδες πράσινο, κόλλησε παντού, τοίχοι, πατώματα, δάχτυλα, κατσαρολικά μέχρι που μπήκε στο φούρνο και μοσχομύρισε όλο το σπίτι.
Μερικοί άνθρωποι έχουν προσαρμόσει τη ζωή τους έτσι ώστε να ζουν στο πλάι άλλων ανθρώπων. Δεν έχουν προσωπική ζωή, δεν έμαθαν να έχουν και στις μικρές λάμψεις τις καθημερινότητας τους, όταν βρίσκονται με άλλα άτομα, που έχουν επιλέξει αντί να χαλαρώσουν και να ξεχαστούν παίρνουν τηλέφωνο το ''πλάι'' τους, για να ρωτήσουν κάτι παιδιάστικο ή χαζό ενώ κατά βάθος θέλουν να δώσουν το στίγμα τους ''να εδώ είμαι αγάπη μου, δεν έχω φύγει και τόσο μακριά σου ε;''
Πολλές φορές σκέφτομαι πως ζω και αναπνέω σε ένα και μοναδικό χώρο που ονομάζω ''σπίτι μου'', και παρατηρώ πως αυτός μου ο χώρος που είναι ιδιαίτερα φωτεινός αλλά και κλειστός και δεν έχει καμμία σχέση με τον εσωτερικό μου χώρο που είναι φωτεινός και άπλετος. Πολλές φορές αναρωτιέμαι που υπάρχουν στην πραγματική μου ζωή όλα αυτά που γράφω εδώ, μετά όμως λέω πως αν δεν δημιουργούσε αυτός ο εαυτός μου όλη αυτή τη φαντασίωση, ή την υπερβολή το backround μου θα έμενε πολύ απλά, φτωχικό.
Είναι ωραία να έχεις πράγματα που βγάζουν από μέσα σου μυστήρια συναισθήματα που συνήθως ακολουθούνται από μυστήριες καταστάσεις.
Άρχισα να διαβάζω το ''1Q84'', ας μου πει κάποιος αν αξίζει και για ποιό λόγο αξίζει τον κόπο αυτό το βιβλίο.. πολλές σελίδες τρεις τόμοι, που υπάρχουν ούτως ή άλλως στο σπίτι και όχι από δική μου επιλογή.
*
Και για να μιλήσω σε σύντομο μελλοντικό σχεδόν παρόντα χρόνο.. πάω να κόψω ένα τεράστιο κομμάτι κολοκυθόπιτα, το οποίο πολύ θα ήθελα να συνοδέψω με ένα επίσης τεράστιο παγωμένο ποτήρι μπύρα, αλλά θα αρκεστώ σε ένα τεράστιο πιάτο ντοματοσαλάτα.
Όταν θα με διαβάζετε υποθέτω δεν θα έχει μείνει ψίχουλο :)
