αναπόσπαστο κομμάτι μου

 

Πολλά χρόνια πριν,  το 2006,  όταν πολλοί από μας φτιάξαμε αυτά τα blog,  είχαμε μια ποιότητα ζωής,  είχαμε αυτά τα μικρά μικρούτσικα πράγματα που μας έκαναν αυτό το κλικ και που μας έδιναν αυτό το +συν.  Βεβαίως κι ένας θετικός παράγοντας ήταν ότι είμασταν πολύ νέοι,  ωστόσο,  το μακρινό 2006 έτρεφε πολλές πολλές ελπίδες ότι νέες και ουσιαστικές πτυχές της ζωής μας, άνοιγαν καινούργιους δρόμους  και καινούργιες επιλογές.  Σ'αυτούς τους δρόμους όμως εγκλωβιστήκαμε και κάπως έτσι τίποτα δεν εξελίχτηκε όπως το φανταζόμασταν.  Εγκλωβιστήκαμε σε ένα είδος επιβίωσης το οποίο δεν εμπνέει,  δεν εκπέμπει αυτό που παλιότερα ορίζαμε ως ποιότητα.  Ο κινηματογράφος έγινε σειρές στο netflix,  το διαδίκτυο  γέμισε ομάδες όπου πολλοί πίσω από ψευδώνυμα βρίζουν και διαβάσαμε τόση ψυχολογία που πια έχασε το ενδιαφέρον της.  Έγιναν πια άλλα θέματα ζωής σημαντικά,  ένας καλός γιατρός πχ,  οι αγκαλιές με τα εγγόνια και οι καθημερινές,  ήρεμες και γαλήνιες παρέες που αποτελούνται από ανθρώπους της επιλογής μας.  Νιώθω πάρα πολύ τυχερή που σ' αυτή τη φάση τα έχω όλα αυτά και νιώθω πάρα πολύ τυχερή για την οικογένεια μου και για τα δυό μου παιδιά.  Κάποτε,  πολύ παλιά,  όταν ακόμη η λέξη ''ρουτίνα''  με τρόμαζε,  είχα διαβάσει πως η ρουτίνα είναι αυτή που δημιουργεί την ηρεμία.  Κι αυτό είναι μια μεγάλη αλήθεια.

Δεν ξέρω γιατί τα έγραψα όλα αυτά,   ενώ απλώς ήθελα να πω πως σε τούτο δω το blog δεν νιώθω πια όπως παλιά,  τίποτα δεν νιώθω όπως παλιά,  ωστόσο το θεωρώ αναπόσπαστο κομμάτι μου.