vintage

Απλά..
Πεθαίνω !!!

200+

Στο γατί που δεν θα αποκτήσω ποτέ..
Αλλά πάλι που ξέρεις;
Ίσως μια μέρα κατοικώ σε ένα χαμηλό σπιτάκι,
μέσα στο πυκνό δάσος
και μια αυλή με 200+  από δαύτα..

Και δεν είναι καθόλου ουτοπία αυτό..

χθεσινοσημερινά

Την πραγματικότητα της χθεσινής μέρας δε θέλω να την αναφέρω,  και την αίσθηση,  χχμμμ δύσκολο να την περιγράψω..
Είναι σαν να υπάρχουν μικροσκοπικά μάτια σε όλο το σώμα,  ή ένα τρίτο μάτι,  ή αν θέλεις μια άγνωστη έκτη αίσθηση,  τα οποία ανοίγουν σιγά σιγά..  αφήνουν να περνάει μέσα τους το φως,  δέχονται ερεθίσματα..
Είναι το απώγειο της απόλαυσης,  κυρίως τη στιγμή που έρχεσαι σε επαφή με το καινούργιο και νοιώθεις τη διαφορά.  Και όλο αυτό είναι λάμψη και ενέργεια που έρχεται προς τα εσένα και φεύγει από εσένα.

_

Σε άλλα λόγια,  διάβασα αυτό:

Δεν είναι λογικό να απογοητευόμαστε και να αυτομαστιγωνόμαστε επειδή το ψαράκι που ερωτευτήκαμε και υιοθετήσαμε δεν κατάφερε να πετάξει. Είναι ψάρι γι’ αυτό δεν πετάει. Η «ανικανότητά» του δεν σημαίνει ότι εμείς δεν είμαστε αρκετά καλοί, ούτε ότι δεν μας αγαπάει, ούτε ότι δεν αξίζουμε να πετάξει για μας. Η «ανικανότητά» του να πετάξει δεν είναι απόρριψη του ποιοι είμαστε ως άνθρωποι, είναι απόδειξη ότι δεν είναι φτιαγμένο για να πετάει.

εδώ

και το βρήκα πολύ σοφό..

-

Συννεφιά.
Ζεστός καφές στο χέρι που κρυώνει γρήγορα.  Θα πουλούσε πολύ μια πατέντα που να βοηθάει στο να κρατιέται ζεστός ο καφές τουλάχιστον 2-3 ώρες.
Κοιμάμαι με πάπλωμα πάνω από μήνα.  Ξυπνάω και η πρώτη αίσθηση είναι πως κρυώνω.  Φοράω ζακέτα.  Σε λίγα λεπτά ζεσταίνομαι.  Βγάζω,  σηκώνω μανίκια.  Τα καλοριφέρ στο φουλ.
Ξεκινάει νέα μέρα.
Με ψήγματα του χθες,  του προχθές,  του καλοκαιριού που πέρασε γρήγορα,  των τελευταίων χρόνων.  Όλα μαζί σε ένα ανακάτεμα συνήθως υποφερτό,  όχι πάντα καλό,  ούτε κακό.

-

της Δευτέρας

Το άγγιγμα,  είναι ενέργεια..

Κάθε είδους άγγιγμα..

της Κυριακής

Η αίσθηση:
Ένα σπίτι,  στη μέση του δάσους σε ξύλο σκούρο βυσσινί.  Λυόμενο.  Σχεδόν κοιτούσαν από το παράθυρο στο δρόμο,  τα τρία γουρουνάκια.  Νομίζω πως ο λύκος τριγυρνούσε κάπου εκεί γύρω θρασύς.
Άλλη στιγμή,  άνοιξε μια ξύλινη χωραφόπορτα και φάνηκε ένα λιβάδι σπαρμένο κολοκύθες.  Διόλου τυχαίο,  το ότι μια ωραία ολοστρόγγυλη κολοκύθα έπαιξε σημαντικό,  μαγικό ρόλο στο παραμύθι της σταχτοπούτας.
Η πραγματικότητα:
Χωριουδάκι ψηλά στο βουνό,  τριγυρισμένο από χρώματα φθινοπωρινά.  Πρασινοκιτρινοπορτοκαλίχάλκινο πολύ.  Ένα μονοπάτι στο βουνό.  Μια χαράδρα.  Φωτιά,  κάστανα,  κρασί.  Μουσικές.

του Σαββάτου

Η αίσθηση:
Λίγο πριν τα 40,  έλεγα πως γεννήθηκα σε λάθος εποχή,  εννοώντας πως θα μου ταίριαζε κάτι από τις δεκαετίες του '50 ή του '60.
Λίγο μετά τα 50 συνεχίζω να λέω το ίδιο,  αλλά ανάποδα,  λάθος εποχή ναι,  αλλά δεν μου ταιριάζει το 2014 με τη ματιά του πατέρα μου,  θα ήθελα να το αντιμετώπιζα με τη ματιά ενός νέου ατόμου!
Η πραγματικότητα:
Βίωσα το πιό αγχολυτικό Σαββατιάτικο απόγευμα της ζωής μου..

τίποτα

Ήμουν σε ένα λεωφορείο,  από εκείνα που παλιότερα στο πίσω πίσω μέρος τους μπορούσες να σταθείς και να κάνεις όλη τη διαδρομή σου όρθιος,  κοιτώντας έξω από το μεγάλο παράθυρο..
Καθώς κοιτούσα λοιπόν έξω όπως συνήθιζα,  ανταποκρίνεται στο βλέμμα μου ένας περαστικός,  κι αρχίζει και με κοιτάει τρυφερά κι επίμονα,  και παρ' όλο που το λεωφορείο ήταν λογικά σε κίνηση,  όλα έμοιαζαν τόσο στατικά,  είχα κολήσει τη μούρη μου στο τζάμι,  φουσκώνοντας λίγο τα χείλια μου σαν παπί,  ήταν ωραίο το συναίσθημα,  αλλά μας χώριζε ένα τζάμι,  μας χώριζε ολόκληρο λεωφορείο κι ακόμη μια εκ διαμέτρου αντίθετη διαδρομή..
Πρωί,  ξύπνησα με την Μέριλ Στρηπ στις γέφυρες του Μάντισον..
Πόσο κλάμα,  πόσος αποπροσανατολισμός,  πόση ψυχική οδύνη για το τίποτα..
Τίποτα είναι ένα όνειρο που σκάει σα λουλουδάκι στο άγριο δάσος.
Μια πυγολαμπίδα στο σκοτάδι.
Μια φευγαλέα στιγμή,  είναι ένα τίποτα..