η ζωή κάνει κύκλους

Νιώθω υπέροχα,  όταν ξανα-βρίσκω χαμένα κομμάτια από το παρελθόν μου,  καθώς ξανα-συναντώ ανθρώπους με τους οποίους είπαμε και δυό ''σπουδαίες'' κουβέντες παραπάνω κάποτε.
Έτσι,  εκεί γύρω στα 40 μου χρόνια,  είχα συναντήσει την Τ.,  η αλήθεια είναι πως δεν θυμόμουν το όνομα της,  ήταν στο γύρισμα της εποχής που το δικό μου το μυαλό άρχισε να σκέφτεται διαφορετικά,  ήταν η εποχή του Κοέλιο και του Αλχημιστή,  των εσωτερικών προβληματισμών και του διαλογισμού.
Τότε λοιπόν συνάντησα την Τ.  που έφτιαχνε όμορφες κατασκευές από ξύλα που ξέβραζε η θάλασσα και έβρισκε σε μένα τα πιο όμορφα ψεύτικα τριαντάφυλλα,  που έμοιαζαν τόσο με αληθινά.
Την ξανα-συνάντησα εχθές στο facebook,  εντελώς τυχαία και το μυαλό μου γέμισε παρελθόν.
Στιγμές που χωνεύτηκαν στο χωνευτήριο του χρόνου,  δικές μου ωστόσο,  από εκείνες που η καρδιά δεν λησμονά ποτέ.

λόγος και σιωπή

                                                                         Tina Spratt




Κάπου ανάμεσα στα λαμπερά φώτα της πόλης,  στη χειμωνιάτικη νυχτερινή ατμόσφαιρα,  διακρίνω πίσω από τις κουρτίνες ενός παράθυρου,  το δικό σου ημίφως.
Σε παρατηρώ εκεί,  μέσα στον δικό σου κόσμο τον οποίο δικαίως έχεις κατακτήσει,  εξερευνώντας και δίνοντας μια απάντηση στα όποια κατά καιρούς ερωτηματικά σου.

Ένα γράμμα που με ανυπομονησία κρατάς στα χέρια σου,  μια δίχως προσποίηση εξήγηση,  αποκωδικοποιεί τα μυστικά της σιωπής και επιφέρει διάλογο.
Ανοίγει τους ορίζοντες της κατανόησης και της επικοινωνίας διεξοδικά και το περιβάλλον σου φωτίζεται ολοένα και περισσότερο.

Ο καλαίσθητος,  παστρικός (δια)λόγος,  μας απομακρύνει από τα άκρα και ελαχιστοποιεί την απόσταση.
Και αυτό, μπορείς να το εκλάβεις ως ένα λιλιπούτειο κομμάτι ευτυχίας.

Ευτυχία

Είναι υπέροχο να έχεις πάει στον κινηματογράφο και να έχεις παρακολουθήσει μια τόσο χορταστική ταινία.
Κάνεις τη ζωή που εσύ θέλεις,  όταν φεύγεις από εκεί όπου βλέπεις πως δεν υφίσταται η δική σου ευτυχία αλλά η ευτυχία των άλλων.
Όταν ακολουθείς το πάθος σου.
Και όταν βέβαια έχεις ένα ταλέντο που δεν παύεις να το καλλιεργείς και που εξ αιτίας του γράφτηκαν τραγούδια που λατρέψαμε ως πολιτισμό της ψυχής μας.

Για την στιχουργό Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου πληροφορίες εδώ

Να την δείτε την ταινία,  αξίζει!

πλάτη

Του έλεγα,  πως εγώ την πλάτη μου την χρειάζομαι.  Για αυτό και δεν τη δίνω.  Κανείς να μην στηρίζεται επάνω της τραγουδώντας το δικό του τραγούδι.  Ακέραια,  μετά δυσκολίας την συντηρώ για να στηρίζω τον εαυτό μου.
- Έχεις δίκιο μου απάντησε.
Μετά,  παρακολούθησα για δυόμιση ολόκληρες ώρες τα ''μάτια ερμητικά κλειστά'' ,  είκοσι χρόνια μετά,  για δεύτερη φορά.  Τί ωραία ταινία,  από αυτές που δεν φτιάχνονται πια!
Και πόσο διαφορετικό το δικό μου βλέμμα.  Οι δικές μου σκέψεις.
Όταν το βράδυ έπεσα να κοιμηθώ,  λίγο πριν με πάρει ο ύπνος,  χαιρετήθηκα με το φεγγάρι.
-Hello φεγγ.  του είπα,  είμαι εγώ που σε έχω στην αγκαλιά μου το ξέρεις;

Σάββατο πρωί κι οι ακτίνες του ήλιου γαργαλούν το πρόσωπο μου.
Έτοιμο και το καφεδάκι μου :) 

[αυτός ο έρωτας]

Αυτός ο έρωτας
Τόσο βίαιος
Τόσο εύθραυστος
Τόσο τρυφερός
Τόσο απελπισμένος
Αυτός ο έρωτας
 Όμορφος σαν τη μέρα
Κι απαίσιος σαν τον καιρό
Όταν ο καιρός είναι απαίσιος
Αυτός ο έρωτας τόσο αληθινός
Αυτός ο έρωτας τόσο όμορφος
Τόσο ευτυχισμένος
Τόσο χαρούμενος
Και τόσο μηδαμινός
Που τρέμει από φόβο σαν παιδί στο σκοτάδι
Και τόσο σίγουρος για τον εαυτό του
Σαν ήρεμος άντρας στη νύχτα
Αυτός ο έρωτας
Που έκανε τους άλλους να φοβούνται
Που τους έκανε να μιλάν
Που τους έκανε να χλωμιάζουν
Αυτός ο έρωτας παραφυλαγμένος
Γιατί εμείς τον είχαμε παραφυλάξει
Καταδιωγμένος, πληγωμένος, ποδοπατημένος, αποτελειωμένος,
απαρνημένος, ξεχασμένος
Γιατί εμείς τον είχαμε καταδιώξει, πληγώσει, ποδοπατήσει, αποτελειώσει,
απαρνηθεί, ξεχάσει
Ολόκληρος αυτός ο έρωτας
Τόσο ζωντανός ακόμη
Και τόσο ηλιόλουστος
Είναι ο δικός σου
Είναι ο δικός μου
Εκείνος που υπήρξε
Αυτό το πάντα καινούριο πράγμα
Και που δεν άλλαξε
Όμοια αληθινός σαν φυτό
Όμοια τρέμοντας σαν πουλί
Όμοια ζεστός όμοια ζωντανός σαν καλοκαίρι
Μπορούμε κ’ οι δυό
Να φεύγουμε και να ξαναγυρνάμε
Μπορούμε να ξεχνάμε
Και μετά να ξανακοιμόμαστε
Να ξυπνάμε να υποφέρουμε να γερνάμε
Να κοιμόμαστε ακόμη
Να ονειρευόμαστε το θάνατο
Να ξυπνάμε να χαμογελάμε και να γελάμε
Και να ξανανιώνουμε
Ο έρωτάς μας στέκει εκεί
Πεισματάρης σαν γαϊδούρι
Ζωντανός σαν πόθος
Σκληρός σαν μνήμη
Ηλίθιος σαν κλάψα
Τρυφερός σαν ανάμνηση
Κρύος σαν μάρμαρο
Όμορφος σαν μέρα
Εύθραυστος σαν παιδί
Μας κοιτάζει χαμογελώντας
Και μας μιλάει χωρίς να λέει τίποτα
Κ’ εγώ τον ακούω τρέμοντας
Και φωνάζω
Φωνάζω για σένα
Φωνάζω για μένα
Σε ικετεύω
Για σένα και για όλους όσους αγαπιούνται
Και αγαπήθηκαν
Ναι του φωνάζω
Για σένα για μένα και για όλους τους άλλους
Που δεν ξέρω
Στάσου εκεί
Εκεί που είσαι
Εκεί που ήσουν άλλοτε
Στάσου εκεί
Μην κουνιέσαι
Μη φεύγεις
Εμείς αγαπιόμαστε
Σε ξεχάσαμε
Εσύ μη μας ξεχνάς
Δεν έχουμε παρά εσένα πάνω στη γη
Μη μας αφήσεις να κρυώσουμε
Πάντα πολύ μακρύτερα
Κι αδιάφορο πού
Δώσε μας σημάδι ζωής
Πολύ αργότερα στη γωνιά κάποιας δεντροστοιχίας
Στο δάσος της μνήμης
Πρόβαλε άξαφνα
Τέντωσέ μας το χέρι
Και σώσε μας. . . ..

Ζακ Πρεβέρ..
[Αυτός ο έρωτας]

2 του 2020

Δεύτερη κι όλας μέρα της νέας χρονιάς,  ο ήλιος μπαίνει μέσα στο σπίτι,  τα λαμπάκια στο δέντρο αναβοσβήνουν (μέχρι τα Φώτα),  το λευκό δαντελένιο τραπεζομάντηλο έχει ακόμη τα ψίχουλα από τα κομμάτια της βασιλόπιτας,  μια ιδέα από λευκή σοκολάτα και μια ιδέα κάστανο,  κόκκινες αχρησιμοποίητες χαρτοπετσέτες,  σου-βερ,  πιάστρες και αυτά τα πάνινα που βάζουμε συνήθως κάτω από σκεύη που καίνε,  τα χέρια μας κολάνε από μελωμένα φύλλα και καρυδοαμύγδαλα,  μια ίωση μας χτύπησε την πόρτα,  η Μπόνυ κέρδισε το φλουρί,  μα δεν είναι άδικο να κόβεις κομμάτι για ένα σκυλί(;),  εντάξει όχι τυχαίο σκυλί,  αλλά σκυλί,  που ξυπνάω το πρωί και με καλοσωρίζει / τρελαίνεται για χάδια,  κουνάει την ουρά,  χοροπηδάει,  σέρνεται στο πάτωμα,  καμμιά φορά κάνω πως κοιτάζω αλλού κι εκλιπαρεί να της δώσω προσοχή ώσπου κουράζεται και πλαγιάζει στα πόδια μου,  τότε σηκώνομαι κι έρχομαι στον υπολογιστή,  κι εδώ βλέπω πως έχω και μια δουλειά να τελειώσω,  εκρεμμότητα της προηγούμενης χρονιάς,  στο ραδιόφωνο,  9.19 το πρωί ο αγαπημένος μου δημοσιογράφος στην αγαπημένη μου εκπομπή,  600.000 ευρώ για να διαφημιστεί το μετρό της Θεσσαλονίκης το οποίο ούτε καν υφίσταται,  μόνο σαν ιδέα,  ενώ ο οασθ ασθενεί,  πριν λίγο χάλασε λεωφορείο στο πιο κεντρικό σημείο της πόλης,  μ'  αυτά τα χρήματα θα μπορούσαμε τουλάχιστον να αποκτήσουμε καινούργια λεωφορεία,  σε ένα σύμπαν παράλληλο προφανώς και ισορροπημένο,  τα στολίδια του δέντρου μου έχουν γεμίσει σκόνη,  παρακαλώ την καλή νεράιδα του 2020 να αναλάβει δράση,  όλο και κάποιο μαγικό ραβδάκι θα υπάρχει- ν α κ ά ν ε ι α υ τ ό ν τ ο ν κ ό σ μ ο ό π ω ς θ α έ π ρ ε π ε λ ο γ ι κ ά ν α ε ί ν α ι!

2020 ευχές

Μια χρονιά εξ ολοκλήρου αποτελούμενη από σ' αγαπώ!
Κι από πολύ σφιχτές αγκαλιές θα τολμήσω να πω.
Χωρίς να αναφερθώ σε δυσκολίες..
Σήμερα μόνο επιθυμίες..

πρωτοχρονιά 2020