σαν αεράκι

 

 

Σαν αεράκι έρχεσαι και φεύγεις από κοντά μου.  Λάμπεις,  όπως η θάλασσα όταν οι ακτίνες του ήλιου απλώνονται επάνω της.  Η συντροφιά σου μου είναι απαραίτητη,  αναγκαία,  μου δημιουργεί χαρά.  Ανασαίνω από τις ανάσες σου,  με καθοδηγείς στις σκέψεις μου,   κουβεντιάζουμε,  με συμβουλεύεις.  Ακριβώς όμως στο σημείο που αρχίζω να αισθάνομαι πως είσαι δικός μου και πως μου δίνεις την δυνατότητα να παίξω με τα όρια σου,  φεύγεις.  Εξαφανίζεσαι στην προσωπική σου ζωή,  στις δουλειές σου,  πιθανόν να στρέφεσαι σε άλλους ανθρώπους που αντίστοιχα είναι για σένα ο ήλιος,  που σε θρέφουν,  που για κάποιο λόγο γεμίζουν τις μπαταρίες του δικού σου εσωτερικού κόσμου,  της δικής σου άδειας ψυχής.

φυγοπονία

 

 

Άνοιξα το βίντεο και εμφανίστηκα στην οθόνη για να με αναγνωρίσει κάποιος και δεν ξέρω πως μα καθώς με κοιτούσα ένιωσα τόσο λαμπερή και φωτεινή!  Είχα αγοράσει ένα χάρτινο ποτήρι γεμάτο κρύο καπουτσίνο,  μετά τα δύο χάπια της Κυριακής,  την ωριαία βόλτα και το αγαπημένο πρωινό,  ψωμί,  γάλα,  μέλι,  ταχίνι και δαμάσκηνα και είχα μπει στην διαδικτυακή,  πολύ ουσιαστική κουβέντα που είναι ένα πλήρες ''σχολείο'' και έτσι όπως προσπαθούσα να γυρίσω πάρα πολλά χρόνια πίσω για να βρω και να πιάσω την άκρη του νήματος,  ένιωσα πως ήμουν πάνω σε ένα βουνό,  από ''αρνήσεις''  κυρίως,  ένα βουνό γεμάτο προσπάθειες αποφυγής καθήκοντος,  δυσκολιών και επίπονων καταστάσεων.  Σαφώς και έχω διευθετήσει πράγματα με εμφανή εγκράτεια μα ίσως να ήταν αυτά στα οποία δεν θα μπορούσα να κάνω διαφορετικά.  Τα άλλα όλα όταν με χρειάζονταν εγώ πού ήμουν;  Ίσως μεταξύ του ''έλα μωρέ δε βαριέσαι'' και του ''για κάποια πράγματα χρειάζονται δύο'';  Ναι;  Δεν ξέρω!

λευκό πουλί

 

 

 Σήμερα,  νιώθω τουλάχιστον άγγελος,  μια που ένας βαθύς πόνος στο δεξί μου φτερό ακολουθώντας προφανώς κάποιο νεύρο κάνει το σώμα μου σαν να το διαπερνά κεραυνός.  Πάει καιρός που έχω χωρίσει τους πόνους σε κατηγορίες,  αυτός είναι ''ο λίγο πριν την λιγοθυμία'',  άρα αντέχω.  Αντέχω τις ανάσες μου που κόβονται,  αντέχω να φροντίσω το φτερό μου αλείφοντας το με την ειδική κρέμα,    αντέχω να πάω βόλτα..

Μια βόλτα γιατρεύει κάθε νόσημα,  ακόμη κι όταν είναι 14 του μηνός,  ενός περίπλοκου,  διαφορετικού,  πυκνού και ζεστού Αύγουστου,  που δεν διαθέτει την καθιερωμένη απόλυτη ησυχία των προηγούμενων ετών,  ούτε τις καθιερωμένες απολύτως άδειες πλατείες από οχήματα.  Ένας Αύγουστος με χειμωνιάτικους,  κρύους προβληματισμούς.

Η πιο ωραία εικόνα κατά τη διάρκεια της βόλτας,  ήταν ένα κορίτσι,  όμορφο,  ψηλό,  μαύρο,  που κρατούσε στο χέρι ένα κλουβί με ένα πουλί,  όμορφο,  μικροσκοπικό όσο μια χούφτα και με κατάλευκα φτερά!  Εικόνα θαυμάσια,  γεμάτη αντιθέσεις.  Και σκέψεις.  Γιατί  ένα καλλίγραμμο μαύρο κορίτσι να κρατάει φυλακισμένο ένα λευκό πουλί σε ένα κλουβί;  Ένα κορίτσι που θα έπρεπε να είναι ευαισθητοποιημένο περισσότερο από κάθε άλλον προς την έννοια της ελευθερίας;

Χθες,  καθώς είχαμε τελειώσει τα ψώνια και βγαίναμε από το αυτοκίνητο,  το ραδιόφωνο έπαιζε flamingo.  Μαγικό άκουσμα!  Υποσχέθηκα στον εαυτό μου να ψάξω,  να βρω και να μου κάνω δώρο,  μερικά τραγουδάκια.  Να ένα!

Yasmin Levy 

https://www.youtube.com/watch?v=BRhpkCdzCq4&list=FLhETKMjy6aYlZR3ENj1bu4A&index=74&t=0s

Una noche mas

σωστικά εργαλεία

 

  

 

Μου το έλεγες!  Πάντα,  χαλούσα το φρένο.  Όπως κι αν οδηγούσα,  όπου κι αν πηγαίναμε.  Ακόμη κι αν είχαμε κατάφέρει 2-3 από τα ''θα''μας!   Έπειτα,  έσκυβα κι επιδιόρθωνα.  Κι αυτό,  κράτησε σχεδόν μια ζωή.  Μέρες ολόκληρες,  μήνες,  χρόνια,  χαλούσα και επιδιόρθωνα.  

Σωσίβια.  Έτσι θα αποκαλούσα πολλά από τα αγαπημένα μου.  Σωστικά εργαλεία,  τα οποία δημιούργησα βήμα βήμα ώστε να νιώθω ασφαλής κάποιες εποχές,  ιδιαίτερης ανάγκης.

Σην πρώτη παράγραφο,  περίμενα πάντα κάποιον να έρθει να με σώσει.  Δεν ξέρω να σου πω αν ήταν αφορμή τα παραμύθια που διάβαζα παιδί.  Ο κυνηγός έσωζε την κοκκινοσκουφίτσα,  ο καλός πρίγκηπας παντρευόταν το φτωχό παραμελημένο ορφανό κορίτσι,  κι όλα έδειχναν πως η ευτυχία σε κάθε περίπτωση ήταν ένα καλό τέλος που ερχόταν και κούμπωνε,  οποιαδήποτε κι ήταν η ιστορία.

Ωστόσο, νομίζω πως εγώ μ' αυτή την επιθυμία γεννήθηκα.  Να έρθει κάποιος να με σώσει,  πράγμα βέβαια που δεν έγινε,  γιατί ποιός θα ασχολιόταν με μένα και όχι με τον εαυτό του και μάλιστα ποιός θα διακινδύνευε.  Έτσι (εδώ μπαίνει η δεύτερη παράγραφος),  δημιουργήθηκαν τα δικά μου κουκούλια,  οι δικές μου ζεστές κουβέρτες,  τα δικά μου ''σωσίβια''.  Που παρεπιπτόντως μέχρι και σήμερα όλο και κάποιο νέο εργαλείο ανακαλύπτω κι επιβιώνω,  επιβιώνω..  επιβιώνω..

υ.γ.  πράγματι από τον blogger έχουν χαθεί πολλές από τις καλές επιλογές που μας έδινε.  Κρίμα!

ο χειμώνας του κατακαλόκαιρου

 

 

 

Μέσα μου έχω βροχή και χειμώνα γιατί είναι αυτό το παράξενο καλοκαίρι που δεν είναι καλοκαίρι τουλάχιστον για μένα προσωπικά.  Δεν ακούμπησα ούτε θάλασσα,  ούτε αμμουδιά κι αν με ρωτήσεις το γιατί,  σ' αυτή την περίπτωση δεν ξέρω να σου απαντήσω.

Τα πρωινά ακούω 95,8 στα fm!  Πίνω καφέ,  ελληνικό χωρίς ζάχαρη κατά προτίμηση, χωρίς παρέα,  βγαίνω για βόλτα,  ο ήλιος της πόλης είναι η αιτία που κάπως έσπασε το απόλυτο λευκό χρώμα του δέρματος μου,  δεν μπαίνω σε λεωφορείο,  τα λεωφορεία είναι σε κάκιστη κατάσταση στην πόλη μου,  πάω κομμωτήριο,  δοκίμασα να φορέσω μάσκα,  την έβγαλα στα 5 λεπτά,  δεν παλεύεται χωρίς κλιματιστικό πουθενά,  το κομμωτήριο στεγάζεται σε ένα μεγάλο διαμέρισμα ενός πρώτου ορόφου και δουλεύει με κόσμο λιγοστό,  αλλά αυτό δεν είναι δικαιολογία σκέφτομαι,  καμμία δικαιολογία με μια μαμά στα 83 και σε ευπαθή ομάδα λόγω της ηλικίας αλλά και λόγω του διαβήτη.  Δεν προσέχω τον εαυτό μου ομολογουμένως ακόμη κι αν ζω δίνοντας μου κάθε λεπτό οδηγίες για το πως και το τι,  τα πάντα τα καταπίνει ο αυθορμητισμός (ή όπως θέλεις πες το) της στιγμής.  

Η επικαιρότητα με ξεπερνάει,  πόλεις ισοπεδώνονται,  ο κόσμος έχει αλλάξει με πολύ πιο δύσκολο και άσχημο τρόπο ακόμη κι από αυτό που στους μεγαλύτερους εφιάλτες μας ονειρευόμασταν.  Σκεφτόμουν πως πόσα χρόνια έχω να ακούσω κάτι καλό,  κάτι πραγματικά καλό,  κάτι που θα με ενθουσιάσει και θα μου δώσει την χαρά και την διάθεση αντί την μιζέρια και την κατάθλιψη.  Αυτή η κατάθλιψη,  ακόμη και η ελαφριά,  ακόμη και η θλίψη αν θες που έχει γίνει δεδομένη και την συναντάς παντού.  Σε ένα κόσμο που κυλάει πηγαίνοντας πίσω αντί να αναπτύξει ταχύτητα μπροστά.  

Το μόνο που σώζει κατά μια έννοια τις σκέψεις μου είναι δυό νέα παιδιά που ίσως να φιλιούνται χαζεύοντας ένα ηλιοβασίλεμα αγκαλιά,  μα τί να σου κάνουν κι αυτά;  Πόσο μακριά μπορούν να πάνε σε μια χώρα που όλα είναι ανάποδα!  

Είναι κι ο ήλιος που ζωγραφίζω με κλωστές,  για να τον έχω για όλους τους υπόλοιπους χειμώνες της όποιας ζωής μου.  Και που τον κρατώ αγκαλιά παρέα με μια μικρή,  λεπτή βελόνα και κάπου εκεί ο χρόνος σταματά και έστω αδύναμα ο κόσμος μου αποκτά χρώματα.

 

εκ του αφελούς

Πού πάει ο έρωτας όταν φεύγει;

Και δεν εννοώ αυτό που υπάρχει ανάμεσα σε ένα ζευγάρι αλλά αυτό που έχουμε έμφυτο ο καθένας μας μέσα του.

Αυτή η σπιρτάδα του να θέλεις να γοητεύσεις και να γοητευτείς και να σου είναι αναγνωρίσιμο αυτό.

Γνώρισα δύο ανθρώπους σε μια παρέα,  μια γυναίκα κι έναν άντρα και ενώ σκέφτηκα πως δείχνουν να είναι κοντά ο ένας με τον άλλον,  ο νους μου πήγε στη φιλία.  Χθες,  μετά από καιρό,  είδα το χαμόγελο της απέναντί του και πάλι σκέφτηκα ''κοίτα να δεις ζηλευτή φιλία''.

Σήμερα σκέφτομαι πως τούτο το χαμόγελο ήταν ερωτικό και μόνο ερωτικό.  Για ποιά φιλία μιλώ;  Και πότε έπαψα να ανιχνεύω το ερωτικό στοιχείο ε;

μάσκα πήρες;

Αυτός ο  Αύγουστος με συνάντησε χωμένος σε μια παχουλή σταγόνα από ιδρώτα που διέτρεχε την ραχοκοκκαλιά μου.  Ανάβω τα κλιματιστικά!  Στο πλακόστρωτο της βεράντας το νερό εξατμίζεται σε δευτερόλεπτα και τα βάζα με τα κεράσια και τη ζάχαρη πανέτοιμα περιμένουν να ενωθούν με το αλκοόλ. 
Κάθε που περνάω από το παράθυρο χαιδεύω τον βασιλικό και φέρνω το χέρι μου στη μύτη για να νιώσω την μυρωδιά.
Τα απογεύματα,  συνοδεύω τον καφέ μου με φρέσκο γλυκό του κουταλιού κι ένα ποτήρι παγωμένο νερό.
Σιδερώνω/διπλώνω μπλουζάκια κι ετοιμάζονται βαλίτσες για ένα αύριο,  σε κάποιο νησί,  αβέβαιο.
Οι νέοι,  έχουν την αίσθηση του κινδύνου μα δεν την αφήνουν να κάνει το κουμάντο της για πολύ,  το πάνω χέρι το έχει το καλοκαίρι,  η θάλασσα,  το ''να περάσουμε καλά''.
''Μάσκα πήρες;''
''Πολλές να πάρεις,  θα τις χρειαστείς.''
''Να αποφεύγετε το συνωστισμό.''

''Έλα βρε μαμά και πριν ένα μήνα δεν ταξίδεψα με το τραίνο;''

''Αχ τί καλά να αποκλειστούμε στο νησί!!!''


*ο πίνακας της Nancy Boren