εμμονή

η μοναξιά


Οι δρόμοι αδειάζουνε τις Κυριακές. Το ίδιο και τα διαμερίσματα.
Έψησε καφέ και βγήκε στο μπαλκόνι. Είχε μιά παράξενη λιακάδα σήμερα Μιά λιακάδα σιωπηλή κι ένας ήλιος πίσω από τα σύννεφα σε κίτρινο λεμονί.
Το συνήθιζε αυτό. Να πίνει τον καφέ της στο μπαλκόνι τις Κυριακές. Βούλιαξε στην φερ φορζέ πολυθρόνα, κι άναψε ένα τσιγάρο. Χθες ζήτησε από το περίπτερο, άλλη μάρκα από την συνηθισμένη. Γιά αλλαγή. Γιά να γουστάρει. Λίγο πιό βαριά, γιά να νιώσει τον καπνό να πικρίζει στην γλώσσα της.
Εξερεύνησε το περιβάλλον. Καμμία κίνηση από την γειτόνισα απέναντι. Μόνο οι γλάστρες να στολίζουν τη βεράντα και το πλακάκι φρεσκοπλυμένο από την χθεσινή βροχή.
Το ραδιόφωνο δυνατά, να φτάνει ως έξω το τραγούδι. Στην κρεββατοκάμαρα η τηλεόραση στο σιγανό. Γιά την αίσθηση της συντροφιάς.

Τι σου 'κανα και πίνεις, τσιγάρο στο τσιγάρο
κι είν' τα πικρά σου μάτια στο πάτωμα καρφιά

Τo νερό από τις μπλούζες και τα εσώρουχα που στράγγιζαν στά σκοινιά, έφτασε στα πόδια της. Πήρε το σφουγγαρόπανο.
Τα χείλη της στρογγύλεψαν, το ίδιο και τα μάτια. Σα να είχαν κρατήσει από την χθεσινή βροχή.
''Τσιγάροοοο στο τσιγάροοο'' επανέλαβε και άφησε τον καπνό της να ανακατευτεί με τον αέρα.

σ αγαπ-ώ-


Ποτέ δεν κατάλαβε τι ήταν αυτό που έκανε τις Κυριακές να έχουν μυρωδιά γλυκόπικρη. Η αίσθηση του ''τέλους''; Του τέλους της εβδομάδας που έφερνε δίχως διάκριση όλες τις θύμησες μαζί. Το τέλος της νεότητας, το τέλος μιάς φιλίας, το τέλος μιάς σχέσης..
Άναψε δεύτερο τσιγάρο να κρύψει το ντέρτι της σε τούφες πυκνού καπνού.
Στρογγύλεψε κι άλλο τα χείλη της.

Πες μου για δε μ' αφήνεις με δυο φιλιά να πάρω
απ' τα θολά σου μάτια τη μαύρη συννεφιά

Τον είδε προχθές. Τυχαία.
Είχε βγεί στην Τσιμισκή, μετά από μιά εκδήλωση και σχεδόν έπεσε πάνω του. Πως γινόταν κάθε φορά που θα τον έβλεπε τυχαία να το προαισθανόταν; Έτσι και προχθές βγήκε από το σπίτι μ αυτό το συναίσθημα, σχεδόν έψαχνε ανάμεσα στο πλήθος να τον ανακαλύψει.
Δεν της άρεσε αυτό που είδε, παρ όλο που το φως της νύχτας απάλυνε τα χαρακτηριστικά. Ένας ξένος, που ενώ σχεδόν έπεσε μπροστά του και τον κοίταγε γιά ώρα στα μάτια ούτε καν την πρόσεξε. Βιαστικός όπως πάντα και χαμένος στις σκέψεις του.
Δεν χάρηκε που τον είδε.
Δεν χάρηκε όπως τον είδε.
Έδειχνε κουρασμένος, αδυνατισμένος και γερασμένος. Τα μάγουλα του, κάτω από το μάλλινο τζόκευ έμοιαζαν στεγνωμένα και κρεμασμένα.
Πέρασαν τα χρόνια, αυτό μόνο σκέφτηκε. Σα νεράκι πέρασαν. Της ήρθε, αχ πως της ήρθε εκείνη την στιγμή, να τον πάρει στα χέρια της και να τον νταντέψει, Ακόμη και πνοή από την πνοή της αν της ζητούσε θα του έδινε. ''Έχεις κάποια να σε ρωτάει αν ντύνεσαι καλά;'' ήθελε να τον ρωτήσει. ''Κάποια που να τρέχει να σου θυμήσει να φορέσεις κάτι ζεστό τα κρύα πρωινά του Χειμώνα''; Ήθελε αλλά δεν είπε τίποτα. Τσιμουδιά. Μόνο η βροχή που είχε μπει στα μάτια της και της θύμιζε εκείνη την στενάχωρη ταινία που είχε δει προχθές στον κινηματογράφο.


Πον-ά-ω


Από χωρισμούς δεν ήξερε. Εννοούσε από πραγματικούς χωρισμούς. Χωρίζουμε, σε θυμάμαι έως ότου ρουφήξει την ανάμνηση ο επόμενος και τέλειωσε. Όοοχι.
Αυτή έφυγε επειδή τον αγαπούσε. Κι ο πόνος ήταν δυνατότερος. Κι επέμενε. Γιατί τον κράτησε μέσα της. Χρόνια μετά αυτός ο πόνος ήταν ακόμη εκεί. Κομμάτι της. Αδύνατο να λυθεί από την θύμηση του.
Καθημερινό έρωτα τον ονόμασε ένας φίλος. Από αυτούς που μ αυτούς ξυπνάς και μ αυτούς κοιμάσαι.
Εμμονή το έλεγε αυτή.

Μπήκε μέσα, να ανακατέψει το φαγάκι της. Οι μυρωδιές της κουζίνας της έφερναν πάντα στο νου την μάνα της. Να ψάξεις να βρεις εκείνη την αγάπη που σε κάνει να νοιώθεις ακόμη καλύτερη της έλεγε, τ ακούς Ελενίτσα; μόνο αυτή η αγάπη αξίζει. Έβαλε μιά κουταλιά σ ένα μικρό πιάτο και δοκίμασε. Έριξε λίγο αλάτι ακόμη.
Στο ραδιόφωνο έπαιζε ένα άλλο τραγούδι. Πάντα το άφηνε στα Ελληνικά. Στα ξένα άλλαζε σταθμό. Ήθελε να καταλαβαίνει τον στίχο που έβραζε την ψυχή της.
Την ψάχνεις την αγάπη; Κ ι αν ναι πού;
Αξιώθηκα να αγαπήσω έλεγε. Δεν είχα την χαρά να αγαπηθώ. Δε μου χαρίστηκες. Χαλάλι σου.
Ποτέ δεν του είπε ΑΝΤΙΟ, ποτέ. Αυτή την λέξη που ηχούσε σαν ''δώρο'' στ αυτιά της δεν την ξεστόμισε ποτέ.
Πήρε ένα χαμηλό γυάλινο ποτηράκι από το ντουλάπι και το γέμισε ρετσίνα. Είχε πιό αγνή, πιό αθώα γεύση από το κρασί.
Ψέμματα να έλεγε;
Αφού έτσι κι αλλιώς, ήθελε δεν ήθελε, είχε σημαδέψει το μέσα της.
Και ζούσε εκεί!

ο Ήχος ο Πλάγιος

Tον Ήχο τον Πλάγιο, τον πρωτογνώρισα σαν ένα μικρό αγοράκι, με κόκκινη μπλούζα και χρυσά δαχτυλίδια γιά μαλλιά.
Με λέξεις βαριές και λυπημένες, ανάλαφρες κι ερωτικές, αφημένες με τάξη σ ένα blog, ιδιαιτέρως επιμελημένο και προσεγμένο.
Απάντησε στα e-mail μου, σαν να είμασταν φίλοι από παλιά. Με βοήθησε σε ότι ζητούσα με περίσσια υπομονή, κι ένοιωθα πάντα και το νοιώθω ακόμη πως είναι ένας άνθρωπος που φωνάζει ''είμαι εδώ''.

Με την ποίηση δεν είχα ποτέ ιδιαίτερη αγάπη, αλλά θυμάμαι πως ενθουσιασμένη του είχα πει από την αρχή.
-Μ αρέσει ο τρόπος που βάζεις τις λέξεις στην σειρά, ο τρόπος που χρησιμοποιείς τις λέξεις στην κάθε σου έκφραση, σαν να έχει μείνει μονάχα ένα κομματάκι να συμπληρωθεί το παζλ κι εσύ παίρνεις την κατάλληλη λέξη και συμπληρώνεις την έννοια, την έκφραση.
Μιά μέρα του είπα και το άλλο.
-Ρε συ Γιάννη, δε μπορώ να τα καταλάβω τα ποιήματα, εγώ θέλω πεζά, ιστορίες καθημερινές με αρχή μέση και τέλος.
-Στην ποίηση, θα θυμάσαι μόνο πως σημαντικό είναι το συναίσθημα που σου αφήνει αυτό που διαβάζεις. Αυτό αρκεί.
Κι ο Γιάννης βγάζει όλο του το συναίσθημα σ αυτά τα μικρά αριστουργήματα.
Τόσο που λες δεν έχει άλλο.

Δεν φανταζόμουν ποτέ, πως θα χαιρόμουν σαν φίλη την παρουσίαση του βιβλίου του.
Το ότι θα εξέδιδε τα γραπτά του ήμουν σίγουρη. Όπως και το ότι θα έχει επιτυχία. Και το ότι θα εκδόσει κι άλλα, κι άλλα, κι άλλα..

Η χθεσινή εκδήλωση πραγματοποιήθηκε σε έναν πάρα πολύ ωραίο χώρο, στον Μαλλιάρη της Δ.Γούναρη, οι παλιότεροι θυμόμαστε πως κάποτε εδώ στεγαζόταν ο κινηματογράφος Ανατόλια.
Ο Γιάννης ήταν άψογος και πλαισιωμένος από γοητευτικά πρόσωπα.
Πήρα στα χέρια μου το βιβλίο του με την διπλή αφιέρωση.
Μπαίνω στον πειρασμό να στολίσω το blog μου με ένα κομμάτι που μου άρεσε (όλα μου άρεσαν αλλά σιγά σιγά)..

''γιά πάντα''
η λέξη που δεσπόζει στον έρωτα
στα κοκκινισμένα απ' το παιγνίδι χείλη
στην ιδρωμένη από την επαφή πλάτη
στ' ακροδάχτυλα που ανιχνεύουν
παντού το γιά πάντα
εκτός από τα μάτια
που φοβούνται πάντα το κοίταγμα.

Ελπίζω να μη μου θυμώσει που έκλεψα μιά σελίδα από το βιβλίο του, αλλά πως να το πω.. μ αρέσει, μ αρέσει πολύ..
Εύχομαι ολόψυχα πάντα επιτυχίες. Το αξίζεις..

Ο «Ήχος Πλάγιος. Μόνος…» στο Πολυβιβλιοπωλείο Μαλλιάρης Παιδεία – Ανατόλια

Την Παρασκευή το απόγευμα στις 7.οο θα είμαστε εδώ..

Οι εκδόσεις Ηλίας Μπαρτζουλιάνος
και το βιβλιοπωλείο Μαλλιάρης Παιδεία
σας προσκαλούν
στην παρουσίαση της συλλογής ποιημάτωντου Ιωάννη Τσιουράκη
με τίτλο«Ήχος Πλάγιος. Μόνος…»Για το βιβλίο θα μιλήσουν οι:
Τόλης Νικηφόρου, ποιητής – συγγραφέας
Κατερίνα Καριζώνη, ποιήτρια – συγγραφέας

Ποιήματα και κείμενα της συλλογής θα διαβάσειη Κυβέλη Δραγούμη, ηθοποιός
Η παρουσίαση θα γίνει την Παρασκευή 28 Νοεμβρίου 2008 και ώρα 19:00στον χώρο του Πολυβιβλιοπωλείου Μαλλιάρης Παιδεία – Ανατόλια.
Δ. Γούναρη 39, τηλ. 2310277113, Θεσσαλονίκη
Εκδόσεις Ηλίας Μπαρτζουλιάνος
Σοφοκλέους 5, Αθήνα 10559, τηλ. 2103835421, 6977306160

o ήχος ο πλάγιος είναι εδώ

Στ’ απόνερα του καλοκαιριού

ριζώνει σα βροχή το δάκρυ

κάτου από στέγες

πίσω από πόρτες κλειδωμένες

στις πιο μυστικές λέξεις

που γράφουν επαναληπτικά το σ’ αγαπώ

και το διαβάζουν πονάω.

ήχος πλάγιος μόνος

Ιωάννης Τσιουράκης

stella

Αν ήμουν ελληνική ταινία, θα ήμουν η στέλλα με την μελίνα μερκούρη.




Αν ήμουν μία ταινία γαλλική φεστιβαλική του 2008, θα ήμουν η stella..

αυτή

Αν ήμουν τραγούδι θα ήμουν στα χείλη του Βασίλη..

Γεμίσαν οι πλατείες με πολυκατοικίες και σίδερα

και κάθε που βραδιάζει η πολιτεία μοιάζει με σινεμά.

Και γω σου λέω Στέλλα, στην αγκαλιά μου έλα να κοιμηθείς.

Είναι μεγάλη η μέρα, αδέσποτη σαν σφαίρα και θα χαθείς.

Σε κάθε της γωνία, δράμα και κωμωδία και κλάματα.

Στους δρόμους ζευγαράκια, έρωτες, τσαλιμάκια και βάσανα.

Και γω σου λέω Στέλλα, στην αγκαλιά μου έλα να κοιμηθείς.

Είναι μεγάλη η μέρα, αδέσποτη σαν σφαίρα και θα χαθείς.

Φώτα μικρά μεγάλα, έργα πορνό και μπάλα για τους φτωχούς.

Στους τοίχους διαφημίσεις, παντού και πάντα λύσεις για τυχερούς.

Και γω σου λέω Στέλλα, στην αγκαλιά μου έλα να κοιμηθείς.

Είναι μεγάλη η μέρα, αδέσποτη σαν σφαίρα και θα χαθείς.

Αν ήμουν μπύρα θα ήμουν stella artois (αν και μεταξύ μας προτιμώ την duvel)

αν ήμουν γλυκό

θα ήμουν σίγουρα κάτι ροζ με πολύ σοκολάτα..

Ελάτε να δούμε ταινίες, να ακούσουμε τραγούδια, να πιούμε μπύρες, να φάμε γλυκά.. και να μην αφήσουμε ψίχουλο λέμε..

σας ευχαριστώ εκ των προτέρων.. γιά όλα!!!

ένα γύρο το φεγγάρι

Ένα γύρο το φεγγάρι κι άλλον έναν η ζωή

στέκεσαι γυμνή μπροστά μου, κάνει ο χρόνος μια ρωγμή

κάνω την φωτιά μου χάδι και στου κρύβω την πληγή

που από τότε που θυμάμαι μου κλειδώνει το κορμί

Δύο γύρους το φεγγάρι το κορμί μου σε ζητά

απ' τα δάχτυλά μου βγαίνουνε μαχαίρια κοφτερά

μη φοβάσαι είναι για μένα στη φωτιά μου θα καώ

δεν ζητάω δική μου να'σαι, θέλω μόνο να σε δω

Δέκα χρόνια δέκα αιώνες λύσεις ψάχνουν να μου βρουν

δε με ξέρεις, μα το ξέρεις πως τα χέρια δεν ξεχνούν

κάτι νύχτες ματωμένες που αδιάφορα περνάν

που τα σώματα διψάνε μα τα μάτια αλλού κοιτάν

Τρεις φορές θα σε ρωτήσω αν υπήρξε μια φορά

που ήσουν μόνη στο σκοτάδι κι ήμουνα παρηγοριά

τρεις φορές θα σε ρωτήσω πως το χρόνο σταματάς

όταν έρχεσαι τα βράδια και στα μάτια με κοιτάς

στίχοι
Δανάη Παναγιωτοπούλου
πρώτη εκτέλεση
Γιάννης Χαρούλης

Τi Amo

Ότι θυμάμαι από την εφηβεία μου είναι:



Ένα μοιρασμένο δωμάτιο, αφίσες στους τοίχους, Ντόνυ Όσμοντ, Ντέιβιντ Κάσιντυ, σέηκ, πάρτυ, περιοδικά κόμικς, Μανίνα, Κατερίνα, χτενάκια στα μαλλιά, φαρδιές πουκαμίσες, τζην, αμέτρητα ζευγάρια μποτάκια, ελβιέλες, κακοί βαθμοί στο σχολείο, κοπάνες στην ώρα της γυμναστικής, το δειλό άγγιγμα ενός αγοριού, πικ απ, δίσκους βινυλίου, Πωλ Μωριά, γαλλικά τραγούδια, ιταλικά, Αdamo, Τi Amo, μοντγκόμερυ, μακριά πλεκτά κασκόλ, σχολική ποδιά, citroen αγελάδα, κασέτες, ένα μαλακό πακέτο ΑSTOR κρυμμένο πάνω από το θερμοσίφωνο, καραμέλες με άρωμα μέντας γιά μετά το τσιγάρο, φιλιά που μύριζαν καπνό, ''θέλεις να τα φτιάξουμε''; , ποδήλατο, φούιτ, χωματόδρομοι





και μιά τεράστια αναμονή στα μάτια γιά το μέλλον..

το τσίρκο μέσα μου

Έκανα μιά έτσι και τους βλέπω όλους..


Έναν μάγο, μιά μπαλαρίνα, έναν ζογκλέρ, δυό κλόουν, ένας ακροβάτης, ένας νάνος, μιά χορεύτρια, ένας ισορροπιστής, ένας γελωτοποιός, μιά παραμυθού, δυό ελέφαντες, ένα φλεγόμενο στεφάνι, μιά μαιμού, ένα ημίψηλο, ένας παραμορφωτικός καθρέφτης, μιά αιώρα, ένας πύθωνας, οι δίδυμοι, πέντε μάσκες, μιά ομπρέλλα, δυό μαριονέττες, η κούκλα ενός εγγαστρήμυθου, ένα ταμπούρλο, μία κολομπίνα, δυό τίγρεις, ένας πιερόττος, πέντε άλογα..


να έχουν στήσει σκηνικό μέσα μου..