παραμονή πρωτοχρονιάς

Τελευταίο απόγευμα του χρόνου και διαβάζω τα ''έθιμα ταφής'',  αυτό το εξαιρετικό βιβλίο,  ενώ ζήτησα για δώρο το ''σκηνές από τον βίο του Ματίας Αλμοσίνο''..
ενώ ξεπαγώνει ένα κομμάτι σφολιάτας και ψιλοκόβονται μανιτάρια και διάφορα τυριά..

θέλω άφθονο κρασί απόψε..

''15''

Δεν μ' αρέσει να νιώθω ότι δεν πρόλαβα,  ή ότι δεν ήθελα ή ότι ήθελα και δεν μπορούσα,  ή ότι δεν κατάφερα να διαχειριστώ τα μύρια όσα και είμαι ακόμη πολύ μπερδεμένη,  κι εκεί πάνω τσουπ..  να έρχεται κι αλλαγή του χρόνου..  γκαπ..  σαν να πέφτει λαιμητόμος..  μέχρι εδώ ήταν φίλε μου,  και το τραίνο,  το λεωφορείο,  το όχημα τρέχει κι εγώ κοιτάζω από το παράθυρο τον κόσμο να γυρνά ανάποδα αρνούμενη να ακολουθήσω σαν η ίδια η βαρύτητα να με εξαντλεί..
Τελευταία μέρα μιας κάποιας χρονιάς και αρνούμαι να κάνω τόσο απολογισμό,  όσο και σχέδια..

χιόνι

Να είχα χίλια παραμύθια να σου πω,  να μείνεις
μα είναι το χιόνι και το κρύο
που μεγαλώνουν την απόσταση
και δυσκολεύουν τις γέφυρες..

***

Η περίοδος εκείνη όπου χαμηλώνει το έδαφος και υπερυψώνονται τα κτίσματα..  δεν ξέρω αν όλο αυτό το πάρε - δώσε έχει κάποιο σκοπό,  και που έχει ουσία τι;  μια από τα ίδια και μπορώ να πω χειρότερα..  αυτό το μη χειρότερα είναι που ρουφάει τα δικά μου ζουμιά και σκοτώνει..  σκοτώνει κάθε τι που θα μπορούσε να γίνει πράξη σ' αυτό το δικό μου επίπεδο που λέγεται κόσμος..  δικός μου κόσμος,  όμως μέρα τη μέρα αυτό που αντιλαμβάνομαι είναι πως τίποτα δεν είναι δικό μου..  όσο καταρρέουν τα πάντα μου .. 

δύο

Πως μπορώ να είμαι τόσο αφελής και να πιστεύω πως μόλις αγγίξω κάτι που με πολύ δυσκολία έφτασα,  τσουπ έγινε και δικό μου;  Από που κι ως που δικό μου;

Όσο σε θυμάμαι φεύγεις περισσότερο παρά είσαι εδώ..  κι όταν είσαι εδώ πάλι φευγάτη είσαι..  πως γίνεται μια κοιλιά να βγάζει τόσο διαφορετικούς καρπούς ε;

___

Αυτός ο έρωτας
Τόσο ορμητικός
Τόσο εύθραυστος
Τόσο απαλός
Τόσο απεγνωσμένος
Αυτός ο έρωτας
Όμορφος σαν τη μέρα
Κι άθλιος σαν τον καιρό
Όταν ο καιρός είναι κακός
Αυτός ο έρωτας τόσο αληθινός
Αυτός ο έρωτας τόσο ωραίος
Τόσο ευτυχισμένος
Τόσο εύθυμος
Και τόσο γελοίος
Tρέμοντας από φόβο όπως ένα παιδί μέσα στο σκοτάδι
Και τόσο σίγουρος για τον εαυτό του
Όπως ένας άντρας ήσυχος στη μέση της νύχτας
Αυτός ο έρωτας που τρόμαζε τους άλλους
Που τους έκανε να μιλούν
Που τους έκανε να χλωμιάζουν
Αυτός ο έρωτας που τον παραμονεύουν
Γιατί κι εμείς τον έχουμε παραμονεύσει
Περικυκλωμένος ,τραυματισμένος ,ποδοπατημένος
σκοτωμένος , απαρνημένος , ξεχασμένος
Γιατί εμείς τον έχουμε καταδιώξει τραυματίσει ποδοπατήσει
σκοτώσει απαρνηθεί ξεχάσει
Αυτός ο έρωτας ολόκληρος
Ακόμα τόσο ζωντανός
Και τόσο ηλιόλουστος
Είναι ο δικός σου
Είναι ο δικός μου
Αυτός που ήταν
Εκείνο το πράγμα το πάντα νέο
Και που δεν έχει αλλάξει
Το ίδιο αληθινός όσο κι ένα φυτό
Το ίδιο να τρέμει όσο και ένα πουλί
Το ίδιο ζεστός το ίδιο ζωντανός όσο και το καλοκαίρι
Μπορούμε εμείς οι δυο
Να φεύγουμε και να ξαναγυρίζουμε
Μπορούμε να ξεχάσουμε
 Και μετά να κοιμηθούμε πάλι
Να ξυπνήσουμε να υποφέρουμε να γεράσουμε
Κι άλλο να κοιμηθούμε
Το θάνατο να ονειρευτούμε
Να ξυπνήσουμε να χαμογελάσουμε και να γελάσουμε
Και να ξανανιώσουμε
Ο έρωτας μας εκεί στέκεται
Σα μια γαϊδούρα πεισματάρης
Ζωντανός όπως ο πόθος
Άσπλαχνος όπως η μνήμη
Βλάκας όπως η κλάψα
Τρυφερός σαν την ανάμνηση
Κρύος σαν το μάρμαρο
Όμορφος σαν τη μέρα
Εύθραυστος σαν το παιδί
Μας κοιτά χαμογελώντας
Και μας μιλά χωρίς να λέει τίποτα
Κι εγώ τρέμοντας τον ακούω
Και φωνάζω
Φωνάζω για σένα
Φωνάζω για μένα
Σε ικετεύω
Για σένα για μένα και για όλους αυτούς που αγαπιούνται
Και που έχουν αγαπηθεί
Ναι του φωνάζω
Για σένα για μένα και για όλους τους άλλους
Που δεν τους γνωρίζω
Μείνε εκεί
Εκεί που είσαι
Εκεί που ήσουν παλιά
Μείνε εκεί
Μην κουνιέσαι
Να μη φύγεις
Εμείς που έχουμε αγαπηθεί
Σε έχουμε ξεχάσει
Εσύ μη μας ξεχνάς
Δεν έχουμε παρά μόνο εσένα πάνω στη γη
Μη μας αφήσεις να γίνουμε ψυχροί
Πολύ πιο μακριά πάντα
Και δεν έχει σημασία σε πιο μέρος
Δώσε μας ένα σημάδι ζωής
Πολύ πιο αργά στη γωνιά κάποιας συστάδας
Μέσα στο δάσος της μνήμης
Ξεπρόβαλλε απότομα
Τέντωσέ μας το χέρι
Και να μας σώσεις



JACQUES PREVERT
μτφ. Κώστα Ριτσώνη

να..

Να αφήνεις πίσω σου.
Να βλέπεις μπροστά.
Να ζωγραφίζεις το τώρα.
Να αναγνωρίζεις τα σταυδρόμια σου.
Να διεκδικείς.

Και πάνω απ' όλα να ξέρεις ποιός είσαι καλά,  να συνειδητοποιείς τα δυνατά σου σημεία αλλά και τις αδυναμίες σου ώστε να μάθεις να τα διαχειρίζεσαι σωστά και να πορεύεσαι μ' αυτά.
Να πορεύεσαι εσύ,  αυτόνομος,  ολόκληρος χωρίς να στηρίζεσαι σε τοίχους που μοιραία κάποια στιγμή πέφτουν.

Μ' ακούς;