patchwork

Διαλέγεις τα υφάσματα στα χρώματα που σου αρέσουν.  Τα πλένεις,  τα σιδερώνεις και πάνω τους σχηματίζεις σχήματα γεωμετρικά.  Τα ενώνεις με τέχνη μεταξύ τους.  Κάπως έτσι φτιάχνεις το πρώτο σου patchwork.   Μετά,  αν όλα πάνε καλά,  ίσως να έρθει και το δεύτερο και το τρίτο.

Στην φωτογραφία,  τριγωνικά κομμάτια πανιού,  ενωμένα με καρφίτσες μεταξύ τους. 

Αιτία και αφορμή,  ένα team με απίθανα πλάσματα,  φίλες.  Από αυτές που σε κάνουν να θες να εξαλείψεις κάθε χιλιόμετρο απόστασης.

relax

Όταν έρχεται και ησυχάζει το ζωάκι μέσα σου,  αναρωτιέσαι πώς σε βρίσκει τέτοια ορμή,  τόσο πλεόνασμα ενέργειας.  Και γιατί δεν συνοδεύονται με manual σωστής εκτίμησης και διαχείρησης εσωτερικών συναισθημάτων και εαυτού;

To restart ακολουθεί, μόλις ανακαλύψεις το πλήκτρο του relax.

της Δευτέρας

Ο αγαπημένος σου είναι ο μόνος άνθρωπος που μπορεί να γλύψει τις πληγές σου και να σε κάνει να νιώσεις καλύτερα.  Είναι ο μόνος που θέλει να νιώσεις καλύτερα.  Που ξέρει πως να χαλαρώσει το δέρμα σου και την ψυχή σου. 
Είναι μια όμορφη Δευτέρα,  μετά από μια δύσκολη Κυριακή. 
Χωρίς τον κυματισμό της θάλασσας,  αλλά ποιός νοιάζεται;

μια Κυριακή του πατέρα

Χρόνια πολλά δεν θα σου έλεγα,  μάλιστα,  θα απέφευγα να αναφέρω την γιορτή του πατέρα.  Γιά μένα,  πάντα η μεγάλη,  η σπουδαία γιορτή,  ήταν η γιορτή της μαμάς.  Εκείνη αγαπούσα με πάθος μέχρι θανάτου,  σε εκείνη αγόραζα κόκκινα τριαντάφυλλα,  σε εκείνη χάριζα καρτούλες με όμορφα λόγια.  Εσένα σε κρατούσα πάντα λίγο πιό μακριά.  Ίσως επειδή διαφωνούσαμε πολύ,  ίσως επειδή είχες πάντα αντίθετη άποψη από μένα,  ίσως επειδή ένιωθα ότι δεν κατάφερες ποτέ να με αποδεχτείς,  για την κυριολεξία,  δεν ήθελες.  Μπορεί τελικά κι εγώ να είχα θέμα αποδοχής απέναντι σου.  Για αυτό και η δική μου υπερβολική αντίδραση.
Δεν ξέρω αν οι άνθρωποι,  ακόμη κι αν πρόκειται για πατέρα και κόρη,  που έχουν τόσο έντονες αντιδράσεις,  τόσες έντονες διαφορές κάνουν βήματα παρακάτω.  Οπωσδήποτε αγαπιούνται,  οπωσδήποτε έστω κι από ανάγκη συνυπάρχουν αλλά μαθαίνουν ο ένας από τον άλλον;  Παγωμένοι μου φαίνονται αυτοί οι άνθρωποι,  οχυρωμένοι πίσω από τις προσωπικές τους απόψεις,  κυνικά συνήθως μια που δεν λογαριάζουν στο ενδιάμεσο,  το συναίσθημα των άλλων.  Την απόρριψη,  την πίκρα που αφήνει αυτή.
Δεν αποδεχόμαστε την αντίθετη άποψη.  Και σου λέω εγώ πως την αποδεχόμαστε.  Μάλιστα κύριε,  εγώ πιστεύω αυτό και έρχεσαι καπάκι και μου λες,  κι εγώ πιστεύω εκείνο το εκ διαμέτρου αντίθετο.  Και μετά εγώ σου λέω πως υπάρχουν κι ενδιάμεσα πράγματα και πόσο λυπάμαι που δεν τα βλέπεις,  και πόσο όμορφα νιώθω που τα βλέπω εγώ.  Κι εσύ επιμένεις στην αποψάρα σου,  γιατί αυτό είναι που σε κάνει να νιώθεις ζωντανός μέσα στην υπόλοιπη πεθαμένη ζωή σου.  Τι να κάνω τότε εγώ;  Να σου δώσω να κοιτάξεις με τα δικά μου μάτια;  Φαντάζει αδύνατον αν και πολύ θα το ήθελα.  Λέω εντάξει,  έτσι είμαι εγώ,  έτσι είναι αυτός,  δεν χρειάζεται να πείσει ο ένας τον άλλον,  ας σταματήσει εδώ η συζήτηση.
Και σταματάει η συζήτηση.  Και τι καταλάβαμε;  Πέρα από το ότι εμπεδώσαμε την απόσταση του ενός από τον άλλον.  Το χάσμα.
Σε αποδέχομαι λοιπόν,  αποδέχομαι την διαφορετικότητα σου,  την απόσταση που πια μας χωρίζει και λυπάμαι αλλά δεν μπορώ να κάνω τίποτα για αυτό.  Αυτούς τους ανθρώπους μπορεί να τους αγαπάμε,  αλλα απλά συνυπάρχουμε κι ας γίνεται ακόμη κι αυτό με δυσκολία.
Μου αρέσουν και λαχταρώ τους άλλους ανθρώπους που έχουν θετική διάθεση και ανοιχτούς ορίζοντες.  Και που αυτοί,  σου μαθαίνουν πράγματα,  τόσο ωραίο τρόπο συμπεριφοράς έχουν.  Και μαζί τους συμβαδίζοντας,  έστω για λίγα λεπτά,  λίγη ώρα,  μια δυο μέρες,  γίνεσαι λίγο πιο γεμάτος,  λίγο πιο πλούσιος,  κάνεις βήματα μπροστά.  Αυτούς,  δεν τους ξεχνάς ποτέ,  ακόμη κι αν δεν τους ξαναδείς.
Ωστόσο,  τώρα πιά που δεν σ' έχω εκτιμώ πως και μαζί σου,  ό,τι ήταν να μάθω το έμαθα.  Κι ας διψούσα για το αλλιώτικο και το περισσότερο.  Ήταν σπουδαίες και μεγάλες οι πλάτες που έβαζες κάθε φορά που σε χρειαζόμουν.  Και ίσως τελικά να ήσουν έτσι όπως ίσως γιατί μέσα σου σκεφτόσουν πως κι εγώ θα πρέπει πάσει θυσία να κάνω τις δικές μου απόρθητες πλάτες.  Για αυτή τη σκέψη και μόνο σε συγχωρώ.  Για αυτή και μόνο τη σκέψη σ' αγαπώ.

*οι ενδιάμεσες σκέψεις είναι για τον πατέρα μου,  αλλά και για μια φίλη μου..  πόσο ίδιοι χαρακτήρες μεταξύ τους,  πόσο θα ήθελα το γέλιο τους,  το χιούμορ τους,  την γλύκα και την καλοσύνη τους,  τον καλό τους εαυτό πόσο ανάγκη τον είχα και τον έχω και πόσο σφιχτά τον κράτησαν και τον κρατούν ο καθένας για τους δικούς του λόγους!

της επιβίωσης

Αυτά τα βράδια,  που μια τενοντίτιδα ταλαιπωρεί το δεξί σου χέρι,  μοιάζει τόσο λάθος η πλευρά από την οποία κοιτούσες.  Ή μήπως οι καταστάσεις,  αλλά και οι άνθρωποι κυρίως,  έχουν δύο όψεις.  Αν για να αναγνωρίσεις τον ίδιο σου τον εαυτό χρειάζεται τόσος χρόνος,  πώς να αναλύσεις ξένες αναπνοές!  Αν οι δρόμοι που θα μπορούσες να ακολουθήσεις είναι πολλοί,  πώς να μαντέψεις ποιός από όλους δεν θα σε βάλει σε ένοχες σκέψεις χρόνια μετά.  Και κυρίως ποιός δρόμος θα σου προσφέρει την ικανοποίηση της νίκης. 
Υπάρχουν δρόμοι;  Ή μήπως αυτός που επιλέγουμε την εκάστοτε στιγμή ανάγκης είναι ο ένας και μοναδικός;  Και πόσο ρευστά είναι όλα!!!  Οι αποφάσεις μας είναι από υλικό που γρήγορα αλλάζει.  Τίποτα δεν κρατάμε στα χέρια μας που να έχει ειδικό βάρος,  που να είναι σταθερό.  Και κάθε φορά καλούμαστε να επιβεβαιώσουμε και να επιβεβαιωθούμε.  Πράγμα το οποίο βέβαια δεν συμβαίνει.  Απλά επιβιώνουμε..

Φτιάχνω σουβέρ με Μονόγραμμα και ζωγραφιστά μανταλάκια | DIY

Πως θα βάψουμε τις κατασκευές μας με τους ωραιότατους μαρκαδόρους που μας προτείνει η Ναταλία από την Cozyland!!!
Δείτε το video,  εμένα μου άρεσε πολύ!!!

όρια

Η φιλία δεν υπάρχει.  Ζει στο μυαλό μας,  βρίσκεται στη φαντασία μας σαν κάτι σπουδαίο και ιδανικό,  κάτι μεγάλο και άπιαστο.  Το ''μαζί'',  υφίσταται.  Έχει τις ελάχιστες στιγμές του.  Στην ουσία όμως ζούμε μόνοι μας,  πράττουμε μόνοι,  αρρωσταίνουμε μόνοι,  πεθαίνουμε μόνοι. 
Όσο πιο μόνοι,  τόσο καλύτερα.  Όσο κρατάμε τις αποστάσεις όλα είναι τέλεια.  Με τους ''φίλους του δρόμου''  αυτούς δλδ που συναντάμε κάθε τόσο έξω,  τυχαία,  ανοίγουμε με τις ώρες τα πηγαδάκια και στα βιαστικά ανταλάσσουμε τα καλύτερα μηνύματα και κάνουμε τις καλύτερες συζητήσεις.  Του αέρα.  Όλα είναι τέλεια.  Με τους ''φίλους''  που υποτίθεται κάτι μας δένει περισσότερο,  μπαίνουμε στα βαθιά,  περισσότερο από πλήξη,  ή από το ότι δεν έχουμε να πούμε κάτι σημαντικό,  ή θέλουμε να επιβάλλουμε την άποψη μας,  ή να συμβουλέψουμε,  οι ώρες που βρισκόμαστε μαζί μέσα στο βάθος του χρόνου υπερβαίνουν τις κουβέντες που θέλουν να ειπωθούν και κουράζουν.  Είμαστε κουρασμένοι ''φίλοι''.  Πτώματα θα έλεγα.  Πτώματα γεμάτα εγωισμό και διαφορετικότητα.  Διαφορετικότητα που δεν ενώνει αλλά διχάζει. 
Στιγμές ωραίες υπάρχουν!  Και κύκλοι που ανοίγουν και κλείνουν.  Και όποιος κάθεται παραπάνω από όσο πρέπει,  το ξεχειλώνει το πουλόβερ,  το οποίο αν μη τι άλλο παύει να ζεσταίνει.  Με κανέναν δεν γεννηθήκαμε σιαμαίοι,  με κανέναν δεν είμαστε υποχρεωμένοι να συνυπάρχουμε.