επί δύο

 

Ένας από τους πιο γλυκούς μήνες,  έφτασε στο τέλος του.  Ένας μήνας που περιείχε λίγο από όλα,  λίγο καλοκαίρι,  λίγο φθινόπωρο,  λίγους στοχασμούς και πλάνα,  λίγο αγωνία και άγχος,  λίγο αισιοδοξία και χαρά.  Μ'αρέσει που νυχτώνει νωρίτερα,  με ξεκουράζει αυτό.  Μου άρεσε και σήμερα που 6.45 το πρωί, ήταν ένα μαλακό σχεδόνσκοτάδι.  Πολλές φορές νιώθω πως οι μέρες,  περνούν για να περάσουν.  Κάπου διάβασα πως μόνοι μας γεννιόμαστε και μόνοι μας πεθαίνουμε και με ό,τι συναντάμε στο ενδιάμεσο είναι πρόσκαιρο,  δεν φταίμε εμείς για αυτό.  Δλδ δε σημαίνει πως σε κάτι είμαστε ανεπαρκείς όταν οι άνθρωποι φεύγουν από δίπλα μας,  απλά όλα κάνουν τον κύκλο τους,  κι ότι ήταν να μας δώσουν μας το έδωσαν.  Αυτό θα πρέπει να το ήξεραν πάρα πολύ καλά οι άνθρωποι παλιότερα,  γιατί θυμάμαι πως είχαν μια ανεκτικότητα,  καρτερικότητα,  κι εγώ αυτή την στωικότητα την έβλεπα σαν απάθεια και σαν αδυναμία να εντοπίσουν τις ανάγκες τους και να ψάξουν να τις καλύψουν αυτές.  Πάρε τα πράγματα όπως έρχονται λένε και πάρε αυτό που έχουν να σου δώσουν,  αλλά κι αυτό το πάρε και πάρε πολύ ζητιανιά βρε παιδί μου.  Μετά,  θυμήθηκα και τη Βασιλική που μου έλεγε ''μη δένεσαι μαζί μου''  κι εγώ σκεφτόμουν πως δεν ήταν ο σκοπός μου να δεθώ αλλά να της χαρίσω ένα κάποιο ενδιαφέρον,  σαν αντίτιμο.  Κάποιος άλλος μπορεί να έφτιαχνε ένα ωραίο πακετάκι με διάφορα μικροπραγματάκια και να της το έστελνε.  Εγώ δεν είμαι καθόλου καλή στο να διαλέγω δώρα.  Τηγάνησα πατάτες και τις ανακάτεψα με δύο αβγά.  Έσκασα,  είναι το αγαπημένο μου!  Κι άλλη μία,  δλδ επί δύο!

κουβέντες

 

Η ουσία είναι να κουβεντιάζεις με τον εαυτό σου,  πολύ,  και να τα βρίσκεις μαζί του,  επίσης πολύ!

 

άλλοι άνθρωποι

 

Πράγματα που εγώ δεν θα έκανα ποτέ,  αλλά πάλι ''ποτέ μη λες ποτέ''.

α)  να αγοράσω φαγητό και κουλούρι από το μάρκετ και να στρώσω να φάω μόνη μου στο παγκάκι του πάρκου

β)  να είχα ξεχάσει χθες να φάω,  μεσημεριανό,  πρωινό κλπ

σοφό

 

Έχουμε τα θέματα μας κι εμείς,  που κοιτάμε το δέντρο και χάνουμε το δάσος!!!

επιθυμία

Νομίζω πως αν με ρωτούσαν τί περιμένω,  αυθόρμητα θα περιέγραφα εσένα.  Είσαι η επιθυμία μου,  το μεγάλο θέλω μου,  είσαι αυτό στο οποίο δεν μπορώ να αντισταθώ.  Πολλές φορές φοβάμαι τα όρια μου,  φοβάμαι μην χειριστώ, χρησιμοποιώντας υπόγειους δρόμους,  αγαπημένους ανθρώπους για να σε αποκτήσω. 

''βιβλίο''

 

Εμείς τη γυρίζουμε τη σελίδα του ιδιωτικού μας ''βιβλίου''.  Τα δικά μας δάχτυλα το κάνουν κι ας λέμε οι συνθήκες,  οι ηλικίες,  τούτο και το άλλο.  Είμαστε προγραμματισμένοι να αφήνουμε πίσω μας γεγονότα και καταστάσεις,  έτσι ώστε να έρθει στο χώρο μας αυτό το αλλιώτικο που θα κουμπώσει με μας, στην τωρινή μας περίοδο και για όσο.  Κι αυτό με επανάληψη,  στην επόμενη και στην μεθεπόμενη σελίδα,  έως ότου το ''βιβλίο'' μας,  άλλοτε πικρά κι άλλοτε γλυκά,  φτάσει στο τέλος του.

της παρασκευής

 

α

π

ο

γ

ο

ή

τ

ε

υ

σ

η

!

με στάλες αισιοδοξίας κι ελπίδας.

[Τα μικρά πάρκα που ασφυκτιούν ανάμεσα  στα πελώρια οικοδομήματα,  είναι μια ανάσα στο κοίταγμα μου και μ' αρέσουν πολύ.  Τα ψηλά,  πολλών ετών δέντρα,  το πεύκο,  η φλαμουριά,  κι εκείνο με τα μωβ μπλε άνθη που μοιάζουν με τριαντάφυλλα.  Το χορτάρι,  η πέτρα,  η καλημέρα με το αγόρι που έχει αναλάβει την καθαριότητα του χώρου το τελευταίο διάστημα.  Το σκυλί μου που φέτος κλείνει τα 11.  Στην λαική της γειτονιάς μου,  τις παρασκευές,  ψάχνω για τα φρούτα και τις σαλάτες του σαββατοκύριακου.  Αγαπώ τους πωλητές έναν προς έναν,  τον καθένα για διαφορετικό λόγο.  Η βόλτα στην ευρύτερη γειτονιά μου,  είναι πάντοτε επικοδομιτική και αρκετά εκτονωτική,  περπάτημα,  χάζι στα μαγαζιά,  λατρεύω τις βιτρίνες των βιβλιοπωλείων.  Δεν έχω πιεί καφέ και να η ευκαιρία ν αγοράσω έναν από το 4all.  Δεν έχω μετοχές,  δεν θα πληρωθώ για την διαφήμιση αλλά είναι ο καλύτερος καφές ever.  Το χάρτινο καλαμάκι με χαλάει,  αν και σήμερα ήταν διαφορετική η κατασκευή του,  λίγο πιο λεπτό από συνήθως,  όμως η γεύση του χαρτιού στο στόμα παραμένει.  Επιστρέφω στο σπίτι και δεν έχω καμμία διάθεση να μαγειρέψω,  δυό φέτες ψωμί ολικής ψημμένο στην τοστιέρα,  λάδι,  αλάτι,  ρίγανη,  μια ντομάτα ζουμερή,  κατακόκκινη και ψιλοκομμένη από πάνω,  μια πλάκα τυρί που την τρίβω με τα δάχτυλα μου.  Κόλαση!!!  Μια ταινία στο netflix τόσο χαζή που δεν άντεξα να την παρακολουθήσω ως το τέλος.  Μια διάθεση για μεσημεριάτικο ύπνο που δεν ευόδωσε.  Οι μικρές μεν,  κουραστικές για τον οργανισμό δε,  χειρουργικές επεμβάσεις αντανακλούν στο πρόσωπο την εσωτερική κούραση.  Ο ύπνος είναι γιατριά αλλά δεν έρχεται.  Μια πολύ συμπαθητική σειρά στις 5.45 έρχεται και γλυκαίνει τη διάθεση μου,  στο πρώτο διάλειμμα αποφασίζω να κάνω συγχρόνως ακόμη μια δουλειά,  βάζω νερό να βράσει,  τρία τέταρτα μετά έχει σωθεί και ο χώρος της κουζίνας γεμάτος καπνό και μυρωδιές,  ευτυχώς χωρίς καμμία ζημιά.]-