βιβλίο

 

 

''Έχουν περάσει κοντά δεκαπέντε χρόνια.  Θέλω να καταλάβεις,  Άρια,  πως δεν είμαι η ίδια γυναίκα.  Έχω μαλακώσει...  Ο πατέρας σου,  η μητέρα σου,  εσείς,  κι ας μη το ξέρετε,  μου μάθατε πως δεν είμαι το κέντρο του κόσμου,  πως μπορώ να μοιράζομαι...'' 

σελ. 199

Η ερωμένη του πατέρα

Σοφία Βόικου

της Δευτέρας

 

''όσο πιο λαμπερό το φως τόσο πιο σκοτεινή η σκιά''

Ωστόσο δεν αποκλείουμε ούτε το ένα ούτε το άλλο.  Και τα δύο αν θέλουμε, μπορεί να είναι εξίσου χρήσιμα και απολαυστικά. 

Η γειτόνισσα,  μέχρι πριν λίγο καιρό με βάδισμα σημειωτόν έφτανε ως τη λαική αγορά.  Σήμερα αυτό δεν μπορεί να το κάνει,  αλλά την χάζευα νωρίτερα καθώς εμείς πίναμε στη βεράντα καφέ,  τσούκου τσούκου σκυφτή, να σκουπίζει και να ασχολείται με τα λουλούδια του δικού της μπαλκονιού.  Έχει περάσει προ πολλού τα 90!

καφεδάκι

 

Πάντα οι αισιόδοξες σκέψεις θα νικούν τις αρνητικές.  Νικητής η ηρεμία μου.  Κερδισμένη εγώ!  Ώρα για καφέ,  πάντα με δύο φλυτζάνια γιατί η παρέα είναι ανεκτίμητη αν και ο δικός μου καφές είναι μονός και μοναχικός.  Αντιλαμβάνεσαι,  με την μάχη που δίνουμε όλη μέρα να ανταπεξέλθουμε ο ένας απέναντι στο εγώ του άλλου πού κουράγιο για ένα καφεδάκι μαζί!  Άλλωστε ούτε τον ίδιο καφέ πίνουμε,  ούτε την ίδια ώρα.  Και παρόλο του ότι είμαστε αυτοκόλητοι είμαστε διαφορετικοί.   Τόσο διαφορετικοί που δυσανασχετούμε πολλές φορές,  ευτυχώς στιγμιαία.  Συμφωνούμε πάντως και οι δύο ότι θα ήταν υπέροχο να μπορούσαμε να πηγαίναμε διακοπές.  Απαραίτητο αλλά κομμάτι δύσκολο γιατί έχουν προκύψεις άλλες ανάγκες και υποχρεώσεις.  Όμως το έχω στο μυαλό μου το καλοκαίρι,  τη θάλασσα,  τη ζωή στις ξαπλώστρες κλπ κλπ  Πάντα ήταν η πιο αισιόδοξη και χαρούμενη εικόνα που σχεδίαζα μέσα στο μυαλό μου.

αλοίμονο

 

 ''Αλοίμονο'' αν συμβεί αυτό,  λέει ο αιθεροβάμων.

Κι όμως στη ζωή μας έχουν συμβεί τόσα ''αλοίμονα''  που έχουμε μάθει να ζούμε μ'αυτά.  Πόσες δυσάρεστες εκπλήξεις;  Κι αν κάποτε νομίζαμε πως από πολύ έρωτα θα πεθάνουμε,  κάναμε λάθος.  Από τα καθημερινά ''αλοίμονα''  πεθαίνουμε λίγο λίγο,  κομμάτι κομμάτι μας χάνουμε,  σβήνονται οι εαυτοί μας και δημιουργούνται άλλοι,  Πιό..  

Πιο ρεαλιστές,  πιο πεζοί,  πιο σκυθρωποί,  πιο ανέκφραστοι,  πιο καταθλιπτικοί,  πιο απογοητευμένοι,  πιο λυπημένοι,  πιο βασανισμένοι,  πιο κουρασμένοι.

Αν σκεφτόμασταν πόσο δίπλα μας καραδοκεί ο θάνατος..

 

άσπρο / μαύρο

 

Ακόμη μου κάνει μεγάλη εντύπωση,  το πώς μπορεί να νιώθει ένας άνθρωπος από μέσα του και τί μπορεί να δείχνει προς τα έξω.  Η αντίθεση,  το μαύρο,  ο οχετός,  το δηλητήριο.  Η κακία δίνεται σε καλοσυσκευασμένο πακέτο,  το παίρνεις και φεύγεις.  Ακόμη και να μην το ανοίξεις,  ακόμη κι αν στο δρόμο σου το πετάξεις,  ο φθόνος είναι εκεί και σε βλέπει.  Σκέφτομαι πόσα χάνουν οι άνθρωποι σκεπτόμενοι με λάθος τρόπο.  Πόση αγάπη σκορπίζεται και πάει χαμένη.  Και πώς το μίσος που συσωρεύεται μέσα τους και σκληραίνει τα χαρακτηριστικά,  σβήνει την ομορφιά,  γυρίζει μπούμερανγκ στον εαυτό τους,  παρόλα αυτά μέσα σε όλη τη δηθενιά,  αντιλαμβάνονται όσα μόνο τους φαίνονται βολικά.

βάρος

 

Η θερμοκρασία καθημερινά ανεβαίνει όλο και περισσότερο,  ο Μάης φτάνει πια στο τέλος του.   Το σκυλάκι μας σήμερα ζορίζεται,  το φωνάζουμε για φαγητό κι έρχεται σιγά σιγά σα να κουβαλάει ένα βάρος στο σώμα του.  Πόσα πράγματα θα αλλάξουν άραγε τους προσεχείς μήνες;  

Ο καθένας μας κουβαλάει το δικό του βάρος και θέλει να βγάλει τη δική του κραυγή αλλά μαζεύεται.  Διαφορετικά δεν θα ησυχάζαμε από τα ουρλιαχτά.  

Κορτιζονούχες σταγόνες και δάκρυα.  Για δυό βδομάδες ακόμη.  Μπαίνεις σε ένα χειρουργείο με την αισιοδοξία πως όλα θα πάνε καλά.  Ποιός να υποπτεύεται πού θα οδηγήσει αυτό;

απορία

 

Πότε γίνεται το σήμερα,  επτά χρόνια μετά;