Σ' ένα πολυσύχναστο καφέ γνωστής αλυσίδας, όπου είχα ραντεβού με μια φίλη μου, καθώς μιλούσαμε, έπεσε το μάτι μου σε ένα βιβλίο, το οποίο δεν έπρεπε να βρίσκεται εκεί όπου βρισκόταν. Ήταν σκαλωμένο κυριολεκτικά, σε κάτι υποτυπώδη ραφάκια με ψυχρά, άοσμα και άχρωμα διακοσμητικά και ξεχώριζε σαν μια κόκκινη/ροζ πινελιά σε φόντο γκρί. Οπς σκέφτηκα ευθύς αμέσως και μέσα στην καλή χαρά, τούτο εδώ, κάποιος το άφησε επίτηδες για να το πάρω. Όχι, είπα στη φίλη μου, αν το ξέχασε κάποιος θα το κρατούσαν στο ταμείο. Δεν θα το είχαν αφημένο εκεί πίσω από μια μικρή γωνία, όρθιο και ψηλά. Το πήρα.. το έδωσα στη μαμά μου να το διαβάσει, η αλήθεια είναι πως δεν την προλαβαίνω στα βιβλία, αρκεί να είναι του γούστου της. Όταν το τελειώσει ίσως κι εγώ το αφήσω κάπου, κάποια στιγμή, σ ένα μέρος που να μπορεί να το δει και να το πάρει όποιος νιώσει χαρούμενος μ' αυτή την κίνηση. Κι ίσως να καθήσω για λίγη ώρα σε κάποιο κοντινό τραπέζι ώστε να απολαύσω τη σκηνή.
