Φορούσες, ένα παλιό ασημένιο κολιέ. Από το λαιμό, κυλούσε στο σώμα σου, έφτανε ως το κάτω μέρος του στήθους. Η αλυσίδα βαριά, μιλούσε για μέρες που δεν ήξερα ότι υπήρχες. Κάθε φορά που κινιόσουν, ελαφριές, θαμπές λάμψεις μου θύμιζαν πως ο χρόνος αφήνει το αποτύπωμα του επάνω μας. Και κάπου εκεί, καθώς μου διηγιόσουν αστείες ιστορίες και γελούσαμε, κατάλαβα πως είναι άλλο το αντέχω κι άλλο το συνυπάρχω ισότιμα και ταπεινά.
Άνθισε το δεντράκι της γειτονιάς μου, εύθραυστο, ανοιξιάτικο, αψηφώντας τον τρελό αέρα και τα βαριά γκρίζα σύννεφα. Στο καθένα από τα άνθη του κι ένας άνθρωπος που έμαθε να μην περιμένει αλλά να ζει τη διαδικασία ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα. Μηδενική η εγγύηση της επόμενης μέρας. Φυσάει και το χώμα στρώνεται με πέταλα. Σ' αυτό το μικρό κομμάτι γης, συχνά τραγουδούν λογής λογής πουλιά.
Πραγματικά απορώ πως επιβίωσε αυτός ο ταπεινός παράδεισος της φύσης στο κέντρο μιας πόλης που ασφυκτιά στο μπετόν.
Τέχνη είναι η ευχέρεια του.. εδώ θα βάλω ένα βάζο, κι εκεί θα βάλω ένα πουλί, θα διακοσμήσω με ασπρόμαυρα πλακάκια το πάτωμα κι ένα μπορντώ, η κουρτίνα θα είναι αέρινη, στο κηροπήγιο κεριά, στη ραπτομηχανή, βελόνα, κορδέλα κι ένα ύφασμα, στον πίνακα ένα παράθυρο να κοιτάζει εξοχή και στην καρέκλα ένα μαξιλάρι αναπαυτικό για να καθήσει ο πιο αγαπημένος μου άνθρωπος στη γη!
Εμείς οι παράξενα εσωστρεφείς, αναπνέουμε καλύτερα σε χώρους κλειστούς και άδειους από παρουσίες, καλημερίζουμε φροντίζοντας τα πρωινά τα φυτά μας, ανάβουμε τα πορτατίφ τις βροχερές μέρες, φοράμε ρούχα σε σκούρα χρώματα, σκεφτόμαστε πολύ, αγαπάμε πολύ και θυμώνουμε πολύ. Δεν ξεχνάμε και φεύγουμε και ξαναγυρνάμε. Είμαστε γλυκύτατοι, συμπαθητικοί, δεχόμαστε μπούλινγκ για το ότι δεν ανοιγόμαστε τόσο όσο οι υπόλοιποι άνθρωποι, κάνουμε δύσκολα φίλους, θέλουμε πολλά όμως τελικά αρκούμαστε στα λίγα και καλά. Εκτονωνόμαστε με ένα περίπατο, πίνουμε καφέ, διαβάζουμε που και που καμιά σελίδα από κάποιο βιβλίο και κυρίως απογοητευόμαστε.
Σκέφτομαι πόσο το περιβάλλον μας επηρεάζει την αύρα μας, την σκέψη μας, τις κινήσεις μας, τη διαμόρφωση του χαρακτήρα μας. Ο κάθε άνθρωπος που βρίσκεται γύρω μας τραβάει κι από μια κλωστή μέσα από το κεφάλι μας ενώ συγχρόνως φυτεύει και μια δικιά του. Αν φύγω από εδώ που είμαι, θα συνδεθώ με άλλους ανθρώπους, άλλες κλωστές, διαφορετικά τραβήγματα και φυτεύματα. Διαφορετικές επιρροές ωστόσο ''επιρροές''. Συγχωνεύσεις και συμβιβασμοί. Πάντα, παντού και με τον οποιοδήποτε. Όλο και κάποιος αναπνέει δοκιμάζοντας την δική μου αντοχή. Ωστόσο, όσο κι αν μετακινηθεί το βάρος, η ζωή δεν είναι νόστιμη σαν μονόλογος, η ζωή τον θέλει τον πληθυντικό. Πάντα θα υπάρχει ένα τίμημα. Όποια κι αν είναι η επιλογή κάτι θα είναι λειψό. Αρκεί αυτή η έλλειψη να μην έχει αγριότητα, κακοποίηση, να μην σε σπάει σε κομμάτια.
Βάζεις πλυντήριο, απλώνεις τα ρούχα. Την κουβέρτα που σε έχει σκεπάσει νύχτες και νύχτες και κάποιες μέρες δύσκολες. Το πατάκι που χαιδεύει το σημείο του σπιτιού που επικοινωνεί με την αυλή. Βρίσκεσαι πάντα κάπου ανάμεσα. Ανάμεσα στο μέσα και έξω. Ανάμεσα στη ζεστασιά του ήλιου και την ψύχρα της σκιάς. Ανάμεσα στον έρωτα και την αγάπη. Ανάμεσα στο σε θέλω και στο σε μισώ. Ανάμεσα στο τί καλά που θα σε δω και στο μια χαρά είμαστε από μακριά. Τα χρόνια περνάνε. Οι άνθρωποι που πέρασαν από τη ζωή μας, μας θυμίζουν κυρίως την νιότη μας. Κι ότι δεν ταίριαξαν τα χνώτα μας. Ο ένας στη δύση κι ο άλλος στην ανατολή. Ο ένας δεξιά κι ο άλλος αριστερά. Ο ένας δεν έχω χρόνο ο άλλος έχω άπειρο χρόνο. Ο ένας θέλω κοινωνικές σχέσεις, ο άλλος θέλω να είμαι μόνος μου. Ο ένας να φυτεύει ο άλλος να ξεριζώνει. Ο ένας ψέμα ο άλλος αλήθεια. Ο ένας με μέλει ο άλλος πέρα βρέχει. Έτσι είναι οι άνθρωποι. Τραβούν ο καθένας τον δικό του δρόμο. Κι αυτό πιστεύουν ότι είναι το καλύτερο.
Ακόμη κι αν πάψει στον κόσμο να υπάρχει ήλιος, θα φτιάχνω αχτίδες τρίβοντας πέτρες, θα δημιουργώ σπίθες, φως και ζεστασιά, και δεν με νοιάζει αν καίω τα χέρια μου, το φως θα κυλάει μέσα σου κι όλα θα λάμπουν μόνο για σένα-
Φορούσες, ένα παλιό ασημένιο κολιέ. Από το λαιμό, κυλούσε στο σώμα σου, έφτανε ως το κάτω μέρος του στήθους. Η αλυσίδα βαριά, μιλο...
