Βγαίνω από τη φωλιά μου σα το ποντίκι, έρχομαι κοντά σου και σε μυρίζω. Παραμένεις εκεί, μόνος, άλλοτε διαβάζοντας ένα βιβλίο, άλλοτε παρακολουθώντας μια ταινία, άλλοτε ακούγοντας μουσική, τις περισσότερες φορές με την κούραση της εβδομάδας ζωγραφισμένη στο πρόσωπο σου. Προσπαθώ να ακούσω τη φωνή σου μα μιλάς τόσο όσο να μην φτάνει η φωνή σου ως τα αυτιά μου. Θέλω να φυσήξω επάνω σου αναπνοή, όμως λίγο πριν το τολμήσω τρέχω και ξανακρύβομαι στα σκοτάδια της φωλιάς μου..
λατρευω τον τροπο που γραφεις
ReplyDeleteποσο πιο πετυχημενα αραγε θα μπορουσε να το περιγραψει καποιος; ....δεν μπορω να φανταστω :)