Οι νύχτες σήμαιναν πάντα τέλος και είχαν ένα άρωμα από προσδοκίες ανικανοποίητες. Μπορούσες να παίξεις μπάλα μ' αυτές, να λύσεις σταυρόλεξα, να ακούσεις μουσική, να βγεις στο μπαλκόνι για ένα τελευταίο τσιγάρο αποζητώντας την λύτρωση της ηρεμίας, ωστόσο οι ανησυχίες της ημέρας ήταν εκεί, μούδιαζαν εθιστικά το σώμα από την κορφή των μαλλιών ως τα κάτω νύχια, ανέβαζαν τους παλμούς της καρδιάς, πίεζαν το αίμα στις φλέβες. Πολλές φορές μέσα στη νύχτα θα ήθελες να ουρλιάξεις για να νιώσεις ακόμη πιο ζωντανός μα η φωνή σου πηκτή, θα χώριζε το δωμάτιο στα δύο κι εσύ μετά; σε ποιό θα κατοικούσες;
Λάτρεψα αυτήν την υπέροχη ατμόσφαιρα της νύχτας στο μικρό σου γραπτό. Ξέρεις ότι είναι αδυναμία μου. Και βλέποντας επίσης αυτήν τη θαυμάσια εικονα, ζωντάνεψαν μέσα μου, όλες οι στιγμές που περιγράφεις. Καλησπέρα Στέλλα μου.
ReplyDeleteΓιάννη είσαι ο μοναδικός μου fun. :)))))) Σ ευχαριστώ
DeleteΚαλημέρα
Σε αγαπάμε και σε θεωρούμε "δική μας", αγαπημένη μου Στέλλα. Να το ξέρεις. Μπορεί να μην σχολιάζουμε καθημερινά στη γωνιά σου αλλά να ξέρεις, το μάτι μας είναι κοντά σου. Φιλιά.
DeleteΕγώ δεν είμαι;;;;;;;;
ReplyDeleteΚαλημέρα Στέλλα μου, Καλό μήνα!
Αχαχα Αννίκα μου βεβαίως και είσαι, αλοίμονο. Σ ευχαριστώ
Deleteφιλάκια πολλά :))))))